i love tofu !

W końcu wyjechała na dłużej.

2012-01-18T09:11:00.000-08:00

Zima przyszła, a to zło. Trzeba zatem uciekać na południe. Według złotej domeny "ciepło to dobro" nie może nam pozostać nic innego jak Reino de España !

Dziś w ramach powitania Catalunyi poranek na słonecznym tarasie z kawą, pomarańczami i bułką z salsą i oliwą. Teraz myślimy o obiedzie. Barcelona, słońce i temperatura na zwykłą bluzę. Great!

Akcja "Zostań wege na 30 dni! "

2012-01-13T10:22:00.000-08:00

Fundacja Viva! Akcja dla Zwierząt właśnie wystartowała z drugą edycją akcji "Zostań wege na 30 dni!". Pierwsza akcja cieszyła się dużym zainteresowaniem.

O co generalnie chodzi?
Akcja skierowana jest praktycznie do każdego. Jeżeli kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, aby spróbować nie jeść mięsa , ponieważ gdzieś tam w głowie pojawiły się powody skłaniające Was ku tej decyzji, a jednak nie czuliście sie wystarczająco na siłach, aby sprostać temu zadaniu i w konsekwencji rezygnowaliście z pomysłu - to teraz macie idealną okazję, aby podjąć nową próbę . Wegetarianizm czy weganizm na początku dla wielu osób może wydawać się po prostu trudny (co wcale nie oznacza, że taki jest, ale wiadomo - co nieznane , to straszne) , a akcja prowadzona przez Vivę! znacznie ułatwia sprawę.

Sama pamiętam, że kiedy 10 lat temu przechodziłam na wegetarianizm to trochę czasu zajęło mi ogarnięcie tego tematu. Pochodzę z niedużej miejscowości, nie miałam zbyt wielu znajomych wegetarian, w sklepach też wszystko wydawało mi się podejrzane. Nie wiedziałam za bardzo czego unikać, jak przygotowywać jedzenie, jakie kosmetyki wybierać. Długie godziny spędziłam na szukaniu informacji w internecie czy książkach , a i tak przez lata zdarzało się popełniać błędy. Produktów tak naprawdę było dużo, ale kiedy wychodziłam z tradycyjnego odżywiania fundowanego przez rodziców to nie wiedziałam jak się do nich zabrać. Bakłażan czy ciecierzyca brzmiały wtedy , jakby pochodziły z innej planety. Po jakimś czasie jednak nauczyłam się gotować i odżywiać " na nowo", a teraz dziwnym wydaje mi się, kiedy ktoś robi tosty francuskie używając do tego jajek, a nie mąki grochowej - tak jak ja to robię:).

Byłam wtedy bardzo zdeterminowana , aby dopiąć swego i udało się. Udaje się to do dzisiaj.

Wiem jednak, że nie wszyscy mają tyle samozaparcia i czasem po prostu lubią, jak ktoś motywuje. Maile od Vivy! powinny zmotywować każdego, bo znajdziecie tam mnóstwo porad, ciekawostek i przepisów.
Jeśli pogrzebiecie w archiwum tego bloga, to też dużo dobrego tutaj się czai i zapewne ułatwi Wam to codzienne funkcjonowanie.

Teraz w sklepach i restauracjach jest mnóstwo jedzenia, które jest odpowiednie dla wegetarian i wegan. Nawet nie wyobrażacie sobie, że to takie proste. I też nie musi oznaczać nie wiadomo jakich wydatkół. Poświęcicie codziennie trochę czasu, aby dowiedzieć się czego i jak szukać. Dzięki tej akcji wszystko macie podane na tacy.

Wystarczy , że zapiszecie się do programu na tej stronie i codziennie bedzięcie dostawać porcję informacji. Może po tych 30 dniach złapiecie zajawkę i zostanie Wam to na dłużej. Oby na zawsze:)

Ostatni rok i koniec świata.

2012-01-04T12:11:00.000-08:00

Przeglądam dzisiaj rozmaite blogi i popłynę za modą. A co. Dużo ludzi snuje plany i marzenia. Też podzielę się z Wami moimi pomysłami i zajawkami na najbliższy czas. Nie lubiłam nigdy postanowień noworocznych, bo wychodzę z założenia, że jeżeli chcesz coś w sobie zmienić to działaj od razu. Odkładanie na tzw. potem z reguły nie jest dobre. Rozleniwia jeszcze bardziej i demotywuje.
Nie, nie, nie. Tak robić nie można.

Jednak - co jest bardzo ważne - to pewne działania czasem trzeba ubrać w jakiś program. Na spontanie jest szalenie dobrze, ale często - kiedy brakuje analizy czy planu - to można zapętlić się w niezłe kółko nudy , apatii i zwątpienia. Zwątpienia w możliwości swoje i innych. I to zarówno jeśli mowa o najpoważniejszych na świecie zabawach z aktywizmem wszelako pojętym, jak i też po prostu w relacjach z ludźmi dookoła.
Zwłaszcza, jeżeli chodzi o tych najbliższych ludzi bądź tych, którzy najbliżsi stają się właśnie w Twoich oczach i głowie. Jak się nie postarasz to po prostu spieprzysz sprawę i tyle. Dlatego może niekoniecznie chcę mieć dokładny grafik na 12 miesięcy, ale gdzieś w głowie zarys jest.

I jesienią się trochę uspokoić i czytać. Dużo. W domu.

Święta sręta. Trufle ciasteczkowe z gorzką czekoladą i wiśniówką.

2011-12-20T06:57:00.000-08:00

W tym roku pierwszy raz od kilku lat jadę na świeta do domu. Nadal ich nie obchodzę, to akurat zmianie nie uległo, ale zmieniło się natomiast to, że stałam się do bólu sentymentalna. Dlatego jadę.
Stare miejscówki, pogaduchy z babcią, ciepłe herbatki i korzenne ciasteczka. Takie pierdoły, a jednak zaczęły mnie strasznie cieszyć. Nie wiem, co się dzieje. Starość? Ciąża? Żadne z tych. Po prostu zmiany w głowie.
Męczę jutuba piosenkami z podstawówki, planuję zrobić na ścianie galerie ramek ze zdjęciami z różnych czasów, piję non stop oranżadę w szkle. I powiem Wam, że to wszystko jest po prostu fajne i cieszy szalenie.

A co do nowości, to zaproszono mnie do publikacji artykułu w magazynie Vege!. Obczajcie w empikach najnowszy numer. Znajdziecie tam też dużo przepisów , które pozwolą Wam ogarnąć bezmięsne święta i zamknąć narzekające buzie rodziny.

Sama publikować świąŧecznych przepisów nie będę, bo już kiedyś pojawił się ultra mix 20 potraw. Możecie do woli wybierać pośród propozycji stąd. Część z nich pewnie znowu zagości na rodzinnym stole, a w głowie mam pomysł na nowe ciasto, na które przepis postaram się tutaj zamieścić po świętach.

A dzisiaj coś, co możecie przygotować w domu w ramach prezentu dla bliskich. Przepis to wariacja na temat jednego z tych, zamieszczonych w najnowszym Vege!

Ciasteczkowe trufle z gorzką czekoladą i wiśniówką obtaczane w gorzkim kakao

100 g ciastek digestive
1 szklanka daktyli bez pestek
pół tabliczki gorzkiej czekolady
2 kieliszki wiśniówki
pół szklanki kakao + kakao do obtoczenia

Ciastka rozdrobnić blenderem na proszek lub - dla uzyskania tego samego efektu - wpakować je w worek i przejechać kilka razy wałkiem do ciasta. Daktyle wraz z kakao, rozpuszczoną czekoladą i wiśniówką zmiksować blenderem na gładką masę. Połączyć z ciastkami. Z masy formować kulki wielkości orzecha włoskiego i obtaczać je w kakao.

Miłe zaskoczenie.

2011-11-22T08:41:00.000-08:00

Ludzie, którzy sami prowadzą blogi na googlu, wiedzą , że jest taka opcja jak statystyka. Czasem sobie tam zaglądam, tak ot - żeby połechtać czule moje ego i utwierdzić się w przekonaniu, że jestem zajebista :) i posprawdzać właściwie parę rzeczy. Najfajniejszą opcją - poza rosnącą liczbą odwiedzin , co wiadome , jest przede wszystkim możliwość sprawdzenia słów kluczowych, według których internauci trafiają na tegoż oto bloga.

Wczoraj moje serce zabiło mocniej , kiedy ujrzałam to, co podsyłam Wam printscreenem. Nie wiem skąd i jak to się tu znalazło. Spędziłam godziny, próbując dociec jakim cudem takie rzeczy się dzieją. Sama wpisałam ten magiczny równoważnik zdania w googla i niestety nie odkryłam tej tajemnicy. Niemniej jednak, konia z rzędem temu kto trafił na mojego bloga w taki sposób .

Nieodparta chęć pisania i powracająca faza gotowania.

2011-11-20T11:20:00.000-08:00

Właśnie usiadłam na kanapie . Pierwszy raz od kilku miesięcy, usiadłam w miarę spokojna. I pojawia się konkretna ochota na pisanie, zatem postanowiłam, że odezwę się z zaświatów. Ciekawe swoją drogą jest to, że dzisiaj jak znikniesz z internetu to praktycznie znikasz z życia.

Wiele z Was nieustannie pyta, gdzie ja ciągle się chowam i czemu znowu zawieszam tego cholernego bloga. Szczerze, mogę Was dosłownie zasypać powodami . Są tak różne i uzbierało się ich tak wiele od sierpnia, kiedy ostatni raz tu zajrzałam, że opowiadanie o tym zajęłoby mi kilka ładnych godzin. Ale po co mam się tłumaczyć. Takie życie. Czasu brak ciągle, a dni krótsze, a milion rzeczy do zrobienia. I też klasycznie już odpowiem - nie zawsze chce się gotować.
Jednak powróciła mi faza na konkretniejsze myślenie o tym, co jem. Zdrowiej, ciekawiej, różnorodniej. Generalnie życiowo troszeczkę się dewastuję, ale co jak co - o jedzenie dbam. Znowu jem śniadania, znowu dużo kaszy i razowego, dużo rozmaitych oliw i nasionek. I znowu gotuję. Piekę strasznie rzadko, bo nasz skłoterski piekarnik już nie daje rady i trzeba zacząć myśleć o wymianie .

Kilka dni temu ogarnęła mnie misja przyrządzenia superobiadu dla przyjaciół. Byłam na kawie w Kwadracie, pogadałam trochę ze znajomą blogerką i obiecałam jej, że aktualizacja bloga będzie. Wróciłam do domu strasznie przemarznięta, ale z torbą pełną warzyw. Do tego wygrzebałam z szafki przywieziony ze śmietnika ryż jaśminowy i wkroczyłam do kuchni. Miałam pomocnika, który dzielnie się spisywał przy produkcji jedzenia i idealnie doprawił marynatę do tempehu . W tle obowiązkowo radio Złote Przeboje i dużo śpiewów i tańców.
Ostatnio nie wyobrażam sobie spędzania czasu bez muzyki, toteż i w kuchni musi być.

Dyniowa potrawka z rozmarynem i prażonymi płatkami migdałowymi

1 kg dyni, pokrojonej w drobną kostkę
2 cebule, poszatkowane
kawałek pora, poszatkowany
puszka pomidorów krojonych
garść uprażonych płatków migdałowych
suszony rozmaryn - dużo
oliwa
pieprz
sól

Cebulę i pora podsmażamy na oliwie. Po chwili dodajemy dynię i rozmaryn . Podlewamy odrobiną wody i przykrywamy pokrywką. Zaglądamy dopiero po jakichs 10 minutach, żeby trochę pomieszać i dolać wody, ale zbytnio się nie przejmujemy. Ten zabieg można powtarzać aż dynia będzie miękka. Idealnie komponuje się z ryżem jaśminowym, a przed podaniem posypujemy płatkami.

Sałatka ze świeżego szpinaku z suszonymi figami i oliwą z oliwek

300 g liści szpinaku
paczka suszonych fig
oliwa z oliwek
ocet balsamiczny
prażone pestki dyni
sól
pieprz

Liście myjemy i osuszamy, figi kroimy w paski. Do tego dodajemy pestki, solimy i pieprzymy , a na koniec polewamy obficie oliwą z oliwek. Po wymieszaniu skrapiamy octem balsamicznym.

Tempeh w "wędzonej" marynacie

200 g tempehu
1/2 szkl. oleju
dym w płynie - odrobina
ulubiona mieszanka przypraw (np. do kurczaka), ale szczerze to nie wiem, co do niego było dodane, bo nie ja to przyrządzałam

Tempeh pokroić w plastry. Przyprawy wymieszać z olejem i dymem w płynie, który nada specyficznego aromatu . Zalać plastry tempehu, odstawić minimum na pół godziny i potem smażyć z obu stron na złoto.
Dym w płynie można dostać w sklepach typu Kuchnie Świata, z tego co mi wiadomo. Ja używam zapasów kolegi, który otrzymał go od znajomych z Białorusi. Jeśli wybieracie się do tego kraju, to koniecznie kupcie sobie buteleczkę tego specyfiku i popytajcie też o chałwę ze słonecznika lub majonez roślinny z woreczka. Tam te produkty są na porządku dziennym i znajdziecie je w większości sklepów .

I do jedzenia możecie posłuchać tego chociażby:

Pesto razy dwa.

2011-08-11T04:33:00.000-07:00

Nie, tym razem nigdzie nie zniknęłam.
Permanentnie zajmuję się wieloma rzeczami na raz, bo życie jest bardzo skomplikowane. Ale - żeby nie było - gdzieś tam w tle nadal staram się być przykładną matkopolką.

Zapewniam Was, że wciąż dużo gotuję - a nawet lepiej - gotujemy z przyjaciółmi. Dobre, zdrowe, maksymalnie wartościowe i rozbudowane obiady. Czasem nawet dwa dania.
Pijemy ziołowe i zielone herbaty , a raz dziennie - w ramach pewnego rytuału - wyśmienitą kawę z ekspresu.
Jeździmy na śmietniki i przywozimy mnóstwo smakołyków. Nic się nie marnuje.
Robimy pranie. Nikt nie prasuje, bo to całkowicie bezsensowna robota.
Odkurzamy dywany. Nikt nie myje podłóg, bo to też bez sensu.
Zajmujemy się kotami. I zajmujemy się też dziećmi.
Dużo relaksu i wspólnego spędzania czasu.
Wakacje . Mimo tego, że pogoda iście październikowa.

Jak sami możecie przeczytać - świecę i błyszczę matkopolkowym przykładem. Światło bije po prostu na kilometr. Chmury z nieba uciekają i wielka łuna świetlna roztacza się nad miastem.
Taka jestem porządna i szanująca się kobieta.
I z tego właśnie powodu uraczę Was dzisiaj dwoma szybkimi przepisami na pesto. Sprawdzają się idealnie na każdą okazję i warto mieć mały zapas w lodówce, aby w ramach ataku głodu o czwartej nad ranem spałaszować je z grzankami lub wczorajszym makaronem.

Pesto z natki pietruszki z gorczycą

1 duży pęczek natki pietruszki
3 spore łyżki nasion białej gorczycy, namoczonej na godzinkę
oliwa
sól
pieprz

Siekacie drobno pietruszkę lub rozdrabniacie ją przy pomocy blendera. Mieszacie z gorczycą, doprawiacie solą i pieprzem . Zalewacie oliwą i gotowe.

Pesto z bazylii , z nerkowcami , czosnkiem i udawanym parmezanem

1 duży pęczek bazylii
pół szklanki nerkowców
3 ząbki czosnku
oliwa
sól
pieprz
wegański parmezan

Siekamy bazylię lub rozdrabniamy ją blenderem. To samo robimy z nerkowcami i czosnkiem. Ale wszystko oddzielnie. Potem mieszamy, doprawiamy i zalewamy oliwą.

Potem gotujemy makaron al dente , każdy łapie widelec i pałaszuje . Koniecznie przy dobrej muzyce. Polecam to:

Pralinkowa zajawka.

2011-07-27T11:11:00.000-07:00

Jakiś czas temu zorganizowałam sobie silikonowe foremki do domowej produkcji pralinek. Dwanaście sztuk, różne kształty, miękkie i wygodne w użyciu/umyciu/przechowywaniu. Jednym słowem - ekstra!
Czekoladki w wersji homemade chodziły za mną już od roku, ale tak jakoś przymierzałam się i przymierzałam i zabrać do nich nie mogłam. Powiem Wam szczerze, że szalenie żmudna robota , ale za to efekt konkretny. Rozpuszczanie czekolady, bawienie się w nadzienie, zaklejanie, schładzanie, kombinowanie. Jaram się!

Jeśli macie wolną godzinkę i nie trzęsą Wam się za bardzo ręce, to polecam takie zajęcie. Działa terapeutycznie zarówno jeśli chodzi o sam proces produkcji, jak i późniejszą konsumpcję. Absolutnie podstawowa zasada to tabliczka gorzkiej czekolady i pomysł na szybki krem - zmielone wiórki kokosowe, zmielone ciasteczka, zmielone orzechy lub jakieś soczyste owoce, a do tego trochę cukru, kapka oleju i chlust dobrego alkoholu. Proste , prawda?

Możecie je zrobić chociażby z tego przepisu , który wymyśliłam naprędce dysponując pięćdziesiątką wódki o smaku orzecha laskowego. Proporcje na 20 sztuk.

Praliny ciasteczkowe z wódką orzechową.

2 tabliczki gorzkiej czekolady
1/3 paczki ciastek holenderskich wiatraczków, tych półsłodkich
łyżka oleju
50 ml wódki orzechowej
1 łyżka cukru pudru
ewentualnie woda - aby rozrzedzić masę

Czekoladę rozpuśćcie w kąpieli wodnej (wrzucacie połamane tabliczki do miski, którą stawiacie na garnku z gotująca się wodą i czasem mieszacie). Ciastka kruszycie, dodajecie resztę składników i miksujecie blenderem na gładką masę . Foremki smarujecie grubą warstwą czekolady i wstawiacie do lodówki, aby stężała. Następnie nakładacie krem i przykrywacie całość warstwą czekolady. Wyrównujecie powierzchnię i sru do lodówki.
Kiedy czekolada stwardnieje to znak, że można wyciągać je z foremek i częstować wszystkich dookoła.

***

I po zjedzeniu takiej ogromnej ilości słodkiego trzeba pomachać tyłkiem i nogami przy dobrym songu. Tańczymy, tańczymy!

Pseudomądrości nieżyciowe.

2011-07-21T13:56:00.000-07:00

Kiedyś usłyszałam od pewnej osoby te słowa. Największą przyjemnością w życiu jest robienie tego, co ludzie mówią, że nie możesz robić.

Dziwne jest to, że w sumie nie znam tego człowieka za bardzo, a rozmawialiśmy na tak wiele ważnych tematów, że znajomość ta jest dla mnie bardzo istotna. Nie widujemy się prawie w ogóle, ale ostatnio kiedy mam ciężkie momenty w życiu to jest jedną z pierwszych osób, z którą muszę wszystko przegadać.
To trochę działa jak taka spowiedź , ale bez tej całej otoczki religii, konfesjonału i perwersyjnego całowania stuły. Odpowiedź też jest taka , jakiej zawsze oczekuje. Bez porad, moralizatorstwa, bez zbędnych pytań. Czyste refleksje i proste wnioski. Tak jest najlepiej.

Warto mieć z kimś taką relację. Mimo tego, że człowiek jest starszy od ciebie o jakieś 40 lat, to wszystko ogarnia tak, jak trzeba.

Ostatnio moim życiem rządzą same zbiegi okoliczności.
I w ramach zbiegów okoliczności, grzebiąc w sieci parę dni temu, natknęłam się na te słowa, usłyszane dawno i jakże znowu aktualne.

Wcielajcie je w swoje życia , wcielajcie! Bez logiki, ładu , składu i umiaru.

A co u mnie słychać ostatnio? Jaram się tym, że nic nie jest pewne i rzeczy /ludzie/ sytuacje potrafią spadać nagle z nieba. Wyskakują sama nie wiem skąd, a potem też szybko znikają.
Dzieje się to nawet podczas pisania tego posta. Piszę go dwa dni :)
Robię też nadal tyle rzeczy na opak i nie po bożemu, że aż sama siebie zaskakuje. Fajne jest to, że po dwudziestu trzech latach przebywania ze sobą po prostu się sobą nie nudzę. Kierujcie sobą tak, jakbyście w ogóle nie kierowali.

Amen!

Tiramisu , aha!

2011-07-12T11:13:00.000-07:00

Pierwsze wegańskie tiramisu w moim życiu jadłam w Berlinie. Miało to miejsce jakieś 2 lata temu, w bardzo kochanej knajpce na Kreuzbergu - Yellow Sunshine, która specjalizuje się w serwowaniu fastfoodów i słodkości w wersji weg(etaria)ńskiej.

Jakiś czas temu, kiedy mieliśmy zapasy silken tofu, postanowiłam zrobić kilka pucharków , tak dla umilenia wieczoru. Muszę jednak przyznać, że przepis ten nie jest jednak idealny. Kilka dni temu, moja koleżanka przygotowała najlepsze i najbardziej puszyste tiramisu na świecie. Jestem właśnie na etapie otrzymywania sekretnej receptury i niedługo się nią z Wami podzielę.

Zamiast silken tofu oczywiście możecie zastosować zwykłe, z tą jedną uwagą - koniecznie dodajcie trochę mleka sojowego i oleju podczas miksowania.

Składniki (na 8 szklanek):

1 biszkopt, upieczony chociażby z tego przepisu
2 op. silken tofu
1/2 szkl. cukru pudru
1 łyżeczka esencji waniliowej lub kilka kropel aromatu wanilinowego
2 filiżanki mocnej czarnej kawy (parzyłam w kawiarce)
2 łyżki ciemnego rumu
kakao, kawa rozpuszczalna drobnogranulkowana i starkowana gorzka czekolada do posypania

Biszkopt dzielimy na małe kawałki, prostokąty lub kwadraty , które będą pasowały do pucharków. Tofu, cukier puder i wanilię miksujemy na gładką masę. Kawę mieszamy z rumem i nasączamy nią biszkopty.
Następnie warstwami w każdym pucharku nakładamy biszkopt i masę serową. Całość zwieńczamy posypką kakaowo-kawową i wiórami czekoladowymi.

***

Miałam przez chwilę pomysł, aby ogarnąć tofu i dzisiaj znowu je przyrządzić.
Jednak pomysł przegrał walkę z butelką zimnej hopcoli , która towarzyszyła mi przy całodniowym tańcu i śpiewach z genialną Madonną. Idę tańczyć dalej, a co!

Comeback.

2011-07-07T08:47:00.001-07:00

Nie było mnie tutaj równe trzy miesiące. Dlaczego tak się stało? Otóż, muszę Wam przyznać, że prowadzenie tego bloga po prostu mi się znudziło.
I tyle.

Próbowałam podejmować próby jego urozmaicenia.
Na początku zagłębiałam się totalnie w nowe zajawki kulinarne, poszukiwałam innych smaków, rozwiązań, strategi gotowania czy pieczenia i dzieliłam się tym z Wami . To jednak było za mało. Zaczęło mnie wkurzać to, że ten blog powoli stawał się jałową książką kucharską, bowiem coraz częściej wpuszczałam suche przepisy ze zdjęciem, zamiast czegoś prawdziwego od siebie. Moje życie było i jest o wiele bardziej urozmaicone niż to, co było tutaj widać.

Wpadłam zatem na nowy pomysł, w którym chodziło mniej więcej o to, aby dokonać pewnej rewolucji i nadać temu, co się w tym miejscu dzieje , wymiar bardziej konkretny niż tylko machanie łyżką w garnku. Wpadło kilka tekstów, refleksji, rozkmin. O sprawach dla mnie ważnych. O sprawach , w których tkwię po uszy. Napisanych w lekkim wydaniu, bez tego całego bagażu terminologii, definicji, analiz. Chciałam odskoczni dla siebie, ale też żeby ta odskocznia dała coś Wam.
Lecz o wiele większe rewolucje zaczęły dziać się w moim życiu prywatnym (a teraz nastąpiło - jakby to ująć - totalne ich zagęszczenie:) ) i przyczyniło się to do wielu, wielu zmian. Nie miałam już totalnie ochoty na przebywanie w internecie w ogóle.
Zatem pojawił się w mojej głowie nowy pomysł rozwiązania kwestii blogowej - eksterminacja jego zawartości i związany z tym delete z wirtualnego świata .

Zdecydowałam , że trzeba z tym jednak poczekać. Mam niestety taką dziwną przypadłość, że pewne decyzje muszą u mnie poleżeć trochę w głowie, bo czasem po dwóch dniach przychodzą zmiany i potem ciężko anulować coś, czego już się dokonało czy też na co się pozwoliło, itp. Znając troszkę swoją niemoc decyzyjną w owym okresie, spowodowaną totalnie kalejdoskopowymi zmianami życiowymi, stwierdziłam , że odczekam.
Pomyślałam sobie, że jednak blog ten dla kogoś może stanowić kopalnię przepisów, porad. Dla mnie samej stał się też swego rodzaju zapisem pewnego wycinka ostatnich dwóch lat mojego życia.

Pomyślałam sobie, że daje nam trzy miesiące. Niech sobie blog posiedzi w spokoju i zobaczymy , co będzie dalej.

Ja przez ten czas cieszyłam się pomieszkiwaniem w nowym miejscu. Dalej gotowałam i dużo piekłam. Najwięcej dla ludzi, z którymi zamieszkałam. I spędzanie czasu z nimi, poznawanie się i budowanie zajebistych więzi najbardziej zaczęły mnie fascynować.
W kwietniu rzuciłam pracę w księgarni, bo już po prostu zgromadziłam dostateczną ilość pieniędzy. W maju miałam wyjechać daleko i na długo w podroż planowaną już od roku. Nie wyjechałam i nie będę podawać wszystkich powodów. Powiem Wam tylko, że wkręciłam się totalnie w to miejsce, w którym zaczełam pomieszkiwać i mocno zżyłam się z ludźmi, którzy się z nim wiążą. I chciałam wkręcać się dalej, więc udało się zamieszkać tutaj na stałe.
O ile mieszkanie na skłocie można określić mianem stałego:)
Urządziłam się. Powoli wracam do aktywizmu. Zaczęłam znowu słuchać muzyki i pochłaniam ogromne ilości filmów, bo ponad rok nie miałam na to zwyczajnie ochoty. Dzieje się tyle, że czasem nawet nie mam czasu usiąść do książki, a nadal gromadzę ich całe stosy .

No i dzisiaj mijają trzy miesiące.

Po upływie tego czasu stwierdziłam, że kliknięcie na monitorze magicznego "skasuj bloga" to strasznie trudna robota. Rozleniwiłam się teraz strasznie i nie chce mi się przesunąć na ten napis kursora myszki . A żeby jeszcze kliknąć... Dajcie spokój.
Wybaczcie mi tą niesubordynację. Przecież powszechnie wiadomo, że to normalna reakcja organizmu, bo skoro człowiek nie pracuje zarobkowo 8 godzin dziennie, nie studiuje dla papieru, a całymi dniami angażuje się w jakieś dziwne działania lub po prostu wczasuje na leżaku z krzyżówką i sokiem, to tak się dzieje.

Mam zatem totalnie złą wiadomość dla Was - w takim rozleniwionym i zarazem błogim stanie odzyskiwania swojego życia, wracam do prowadzenia bloga. I co najgorsze - bez żadnych planów i założeń dotyczących jego prowadzenia.

Będzie to, co będzie.
To, co ślina na język przyniesie.
To, co w głowie i sercu siedzi.
To, co spadło na talerz z garnka lub też wypadło ze śmietnika do koszyka.

A teraz impreza powitalna. Tańczymy, moi mili Państwo!

Zapraszamy na pokazy Bold Native.

2011-04-07T04:44:00.000-07:00

Tak się składa, że jestem troszkę w to zamieszana, więc puszczam informacje w obieg. Już dzisiaj pokaz na Rozbracie, a poniżej lista miast - rozsyłajcie info po znajomych i przybywajcie tłumnie. Oprócz pokazu przewidziana prelekcja połączona z dyskusją na temat kwestii praw/wyzwolenia zwierząt oraz strategii działania.

Bold Native to film fabularny o wyzwoleniu zwierząt, opowiedziany przez pryzmat filmu-drogi. Obraz ten opowiada historię aktywisty prozwierzęcego, zaangażowanego w akcje bezpośrednie wymierzone w farmy i laboratoria odpowiedzialne za cierpienia zwierząt. W wyniku swojej działalności staje się on celem FBI, które oskarża go o terroryzm na podstawie przyjętego niedawno Animal Enterprise Terrorism Act (AETA). W szerszym konspekcie film porusza kwestie łamania praw zwierząt, bezwzględności korporacyjnej polityki i korupcji przemysłu.

7.04
Poznań:
Squat Rozbrat
ul.Pułaskiego 21a
19:00

8.04
Piła:
Klub Peron
ul. Zakopianska 6
16:00

9.04
Toruń:
Pilon anarcho bar
Bulwar Filadelfijski fort A1
17:00

10.04
Warszawa:
Kawiarnia Czarny Punkt
ul. Elbląska 9/11
18:00

11.04
Łódź:
Kino MuBa:
Ul. Targowa 1/3, B. 24
20:00

13.04
Kraków:
Kawiarnia Naukowa
ul. Jakuba 29-31
19:00

Konkurs na projekt plakatu zaangażowanego

2011-03-07T05:15:00.000-08:00

Szczegóły jak na plakacie . Jeszcze macie trochę czasu, aby wykazać się twórczo, zatem do dzieła.

Szowinizm gatunkowy : widmo antropocentryzmu.

2011-02-17T13:42:00.000-08:00

Dawno nie pojawiło się nic konkretnego na tym blogu, więc podjęłam decyzję, aby trochę go rozruszać . Pojawia się w tym momencie mój tekst, przedrukowany z ostatniego zina , którego wydaliśmy. Chciałabym, aby był też początkiem poważniejszej transformacji, jaką przejdzie blog w ciągu kilku najbliższych miesięcy.
Powiem krótko - wkurwia mnie już do granic możliwości zestawianie mojej osoby z żarciem i gotowaniem, co ma miejsce ostatnimi czasy. Pomimo tego, że bardzo lubię to robić, nie jest to moja jedyna aktywność życiowa i nigdy też nie była. Powiedziałabym nawet, że od dłuższego czasu gotowanie stanowi margines moich zainteresowań. Działam od dawna na wielu różnych polach i blog okołokulinarny miał być radosną odskocznią dla relaksu. Teraz widzę, że odbierana jestem przez pryzmat zawartości garnka, koloru talerzy czy dobrego ujęcia kotleta.

Niektórych zapewne zmartwi to, że ilość publikowanych przepisów drastycznie spadnie. Takie osoby szczególnie zapraszam, żeby złapały stopa /wsiadły w pociąg do Poznania . Pogotujemy wspólnie, porozmawiamy o pierdołach i o konkretach . Nie spędzajcie całych dni przed monitorami tylko zacznijcie przenosić te kontakty w rzeczywistość. I dużo czytajcie, otwierajcie szeroko oczy i nadstawiajcie uszy. Nie samym jedzeniem człowiek żyje.

Poniżej parę słów na temat szowinizmu gatunkowego, o którym uważam wciąż mówi się i pisze zbyt mało. A jeszcze mniej dyskutuje jako o problemie, który trzeba konkretnie zwalczać. Przeczytaj, przemyśl i zadziałaj!

***

Szowinizm gatunkowy : widmo antropocentryzmu.

W dzisiejszym świecie eksploatacja zwierząt jest na porządku dziennym. Większość społeczeństwa biernie przystaje na taki stan rzeczy, tłumacząc go realizacją podstawowej konieczności życiowej. W odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie, wykorzystywanie zwierząt zostało uprzemysłowione. W odpowiedzi na to zapotrzebowanie każdego dnia na całym świecie rodzą się miliony nowych istot , a kolejne miliony są zabijane . Wszystko ubrane zostało w ładne słowa. Przełom w medycynie, dobroczynny eksperyment naukowy , nowa szczepionka, szykowny płaszcz, nieprzemakalne buty, pieczeń z jabłkami, jogurt truskawkowy, krem z koenzymem Q10.

I nie chodzi tutaj bynajmniej o deklaracje, tak często podnoszone jeśli stawiane są pytania dotyczące stosunku do zwierząt, że ludzie je szanują, że opiekują się psami i kotami, że nawet zabierają je do fryzjera i podają przysmaki likwidujące próchnicę. W gruncie rzeczy nie chodzi tutaj o wybiórcze akty dobrej woli, ale o całokształt codziennych praktyk, bo to one są rzeczywistością. Czynności i wybory ludzi są dla zwierząt wyrokiem. To społeczeństwo powołuje do istnienia te zwierzęta. Te zwierzęta , których życie i śmierć człowiek wykorzystuje z ogromną inwencją dla własnych potrzeb, są uprzedmiotowione. Są produktem, przedmiotem handlu, narzędziem, surowcem, towarem, zasobem naturalnym, liczbą. Zwierzę to rzecz. Sytuacji tej nie zmieniły i nie zmienią puste paragrafy głoszące magiczne słowa „zwierzę nie jest rzeczą”, zawarte w niemalże wszystkich ustawach , deklaracjach i kodeksach postępowania dotyczących praw zwierząt . Sytuacji tej nie zmienią też jałowe dyskusje w ciasnych salach uniwersytetów , skupiające się w głównej mierze na wypracowaniu nowego języka, próbującego opisywać aktualny stan wiedzy na temat relacji ludzie i nie-ludzie. Sytuacji tej nie zmieni odgórny nakaz bezmięsnych poniedziałków i postulat zmniejszenia liczby zwierząt poddawanych eksperymentom o 30 %. Co więcej , sytuacji tej nie zmieni także rosnąca ilość ludzi w koszulkach „meat free” czy „go vegan”. Każda z powyżej opisanych sytuacji to tylko próby zmiany obecnej sytuacji, które w pojedynkę nie zdadzą się na nic. I na pewno niewiele zdziałają, jeżeli nie nastąpią zmiany podstawowe – zmiany dotyczące postrzegania relacji człowiek i inne zwierzęta.

Bez rozpoznania i nazwania tej sytuacji, rozmowa o statusie moralnym innych zwierząt i naszym stosunku do nich nie ma sensu. Pierwszym problemem jest dostrzeżenie przez każdego z nas tego utrwalonego silnie w tradycji schematu zwierzęcia- przedmiotu . Nie jest to rzeczą łatwą, bowiem antropocentryzm jest tak silnie zakorzeniony w naszej kulturze , że staje się niemal przezroczysty. Przekonanie o nadzwyczajnym powołaniu człowieka i jego szczególnym statusie władcy świata jest dla większości z nas rzeczą oczywistą i stąd brak potrzeby kwestionowania czegokolwiek. Rzadko więc takie stanowisko poddawane jest analizie, refleksji, jeszcze rzadziej bywa negowane, niezmiernie rzadko powstają istotne projekty jego zmian. Faworyzujemy nasz gatunek, uzurpujemy sobie prawo do podporządkowania wszystkiego naszemu interesowi i w konsekwencji rościmy sobie prawo do ekspansji , eksploatacji i eksterminacji innych bytów. Czy aby na pewno tędy droga? Proponuję przemyśleć jeszcze raz status człowieka oraz jego siłę wobec innych istot, żywiołów , przyrody. Zestawmy siebie samych z resztą i zastanówmy się, czy naprawdę jesteśmy najsilniejsi ? Czy przypadkiem nie jesteśmy jednym z wielu istnień na tej ziemi? Skąd ten brak pokory i chciwość wobec otaczającego nas świata? Przyznajmy się w końcu sami przed sobą, że nasz świat i nasze osiągnięcia nie są czymś szczególnym . Każdy gatunek może poszczycić się osiągnięciami , ale także nie jest wolny od błędów. Jesteśmy jednymi z wielu elementów skomplikowanej układanki, jaką jest świat. Po uświadomieniu sobie tego, dojdziemy do prostego wniosku, że nie stanowimy „korony stworzenia” i nie mamy prawa gospodarować całym światem . Przejdźmy zatem do analizy pewnej sytuacji. Sytuacji, za którą jesteśmy odpowiedzialni, ponieważ to my do niej dopuściliśmy , zaburzając równowagę natury.

Otóż , żyjemy w świecie gatunkowego szowinizmu. Jako ludzie przypisujemy sobie cudowne właściwości i wywyższamy siebie ponad inne zwierzęta, negując ich wkład w funkcjonowanie tego ekosystemu . Boimy się objąć naszą moralnością również inne istoty żywe, tłumacząc to bezpodstawnie koniecznymi potrzebami życiowymi (jedzenie, odzież, nauka , rozrywka – krąg można rozciągać do woli, a weganie uparcie pokazują , że można się bez tego obejść ). Wszystkie nasze czyny zawsze staramy się wybielać „w imię dobra ludzkiego”, jednocześnie uprzedmiotawiając istoty , które przez nie cierpią. To bardzo wygodne stanowisko, ponieważ pozwala ładnie wytłumaczyć każdemu dziecku istnienie przemysłu mięsnego i mleczarskiego, testy na zwierzętach , noszenie skórzanych butów, polowania. Zastanówmy się tak naprawdę , czy przypadkiem nie oszukujemy samych siebie, nazywając siebie zaawansowaną technologicznie cywilizacją , jednocześnie dalej babrając się w krwi? Powiedzmy wprost - w tej zaawansowanej cywilizacji nie ma dzisiaj tzw. konieczności życiowej, która zmuszałaby nas do zabijania, aby przeżyć. Za to pojawia się inna konieczność – konieczność uświadomienia sobie tego, że można zbędne cierpienie i zło zlikwidować. Uświadomienia sobie także i tego, że fakt, iż ktoś jest człowiekiem nie stawia go od razu przed wszystkimi innymi zwierzętami na tej planecie.

Kiedy właściwie mamy do czynienia z szowinizmem gatunkowym ? Obecny on jest wszędzie tam, gdzie dyskryminacja zachodzi wyłącznie na tle przynależności gatunkowej. Przykładem jest tutaj niewolnicza praca słonia w cyrku, szczur ze sztucznie wywołaną otyłością w celu badania jej rozwoju u ludzi, podawanie hormonów zamkniętej w boksie krowie, aby jej mlekiem codziennie zalewać płatki kukurydziane. Dzieje się tak zawsze wtedy, kiedy kiedy członkowie danego gatunku wykazują moralnie istotne cechy, które powinny być podstawą odpowiednich praw, a mimo praw tych nie otrzymują. Udajemy , że nie słyszymy ich krzyku i dziękujemy w duchu, że nie potrafią się z nami komunikować. Ale niezaprzeczalny jest właśnie ten fakt, że wiele istot nienależących do gatunku ludzkiego ma pewną bardzo ważną i moralnie znaczącą cechę - zdolność do odczuwania cierpienia. W ostatnich latach przez wielu badaczy podkreślana jest coraz bardziej także zdolność do doznawania szczęścia oraz pojęcie jakości życia (w odniesieniu do wszystkich istot). Dlaczego mówię tutaj o badaczach? Otóż szowinizm gatunkowy, inaczej gatunkowizm (ang. speciecism ) to pojęcie, które już prawie 40 lat temu na stałe weszło w obręb etyki . I to właśnie uświadomienie sobie szowinizmu gatunkowego jest kluczowe dla ruchu wyzwolenia zwierząt, który zataczając coraz szersze kręgi obejmuje różne dziedziny twórczości i nauki z filozofią, etyką, ekologią, polityką i socjologią na czele

I w oparciu o te informacje, głównym naszym zadaniem – jako ludzi walczących o prawa innych zwierząt, staje się przede wszystkim zwalczanie szowinizmu gatunkowego. Zakwestionowanie tego utrwalonego przez wieki traktowania zwierząt nie-ludzkich jako przedmiotów, istot niższych i przez to podległych interesowi człowieka, powinno stanowić punkt wyjścia do walki o wyzwolenie zwierząt. I zadanie to nie jest skierowane tylko i wyłącznie do sfery nieuświadomionych konsumentów kiełbas. Niestety problem dotyczy też wielu obrońców praw zwierząt czy wegetarian , a nawet wegan, którzy podchodzą do kwestii zwierząt nie-ludzkich z czysto antropocentrycznego punktu widzenia. Działania wielu organizacji skupiają się na opiece i trosce nad zwierzętami – przedmiotami , a nie na faktycznej walce o ich emancypację i upodmiotowienie. Działania te opierają się na niczym innym jak na realizacji własnych potrzeb i interesów przy zagwarantowaniu minimalizacji cierpienia i eliminacji złego traktowania nadal eksploatowanych żywych przedmiotów. Ten sam problem tyczy się także wielu tzw. „miłośników zwierząt” i ludzi, którzy wyeliminowali odzwierzęce składniki ze swojej diety. Kiedy przy obraniu takiej drogi życiowej , kierujemy się tylko wrażliwością i sentymentalizmem, nie zwracając uwagi na mechanizmy odpowiedzialne za takową sytuację i nie kwestionując ich , to tak naprawdę nasza rezygnacja ze schabowego nie przyniesie wymiernych korzyści. Decyzje motywowane dobrą wolą w stosunku do „biednych i słabych zwierzątek” nie są i nie będą poważnie odbierane przez resztę społeczeństwa i na zawsze pozostaną w repertuarze roszczeń „wrażliwców”. Stając się antygatunkowistami nie musimy kochać wszystkich żyjątek na tej planecie, ale powinniśmy uszanować ich istnienie i nie odbierać im podstawowego prawa, jakim jest prawo do życia. Jest to sytuacja analogiczna do walki z rasizmem czy seksizmem – nie litujemy się nad dyskryminowanymi ludźmi, ale po prostu przestajemy ich dyskryminować i uczymy tego innych.

Oczywiście może pojawić się pytanie, kiedy mówi się komuś o przełamaniu szowinizmu gatunkowego. A co jeśli moje dalsze życie jednak zależałoby od zabicia innych zwierząt? Dzieje się tak chociażby wtedy, kiedy stajemy przed dylematem wzięcia leku na nieuleczalną chorobę , który został przetestowany na zwierzętach nie-ludzkich. Dzieje się tak także i wtedy, kiedy mamy do wyboru zabić zwierzę, które nas atakuje albo dać mu się pożreć. Wybór zawsze należy do Ciebie, ale większość osób ratowałoby własne życie , bo do tego kieruje nas instynkt. Poza tym, w obecnym momencie nie jesteśmy w stanie stuprocentowo odciąć się od eksploatacji zwierząt, ponieważ walka o to wymaga długiej i żmudnej pracy. Takie dylematy pojawiają się dzisiaj, bowiem dzisiaj nie mamy w wielu sytuacjach alternatyw. I wielu szowinistów gatunkowych od razu by powiedziało, że decyzja o poświęceniu zwierzęcia a nie siebie lub swojego bliskiego, podjęta przez osobę uważająca się za nieszowinistę , to czysta hipokryzja . Jednak wskażmy na pewną analogiczną sytuację - czy nazwiemy mordercą kogoś , kto zabija człowieka we własnej obronie? Nie. Czy nazwiemy mordercą kogoś , kto zabija drugiego człowieka bezpodstawnie? Tak. Wystarczy tylko w odpowiednie miejsca wstawić hasło gatunkowizm i odpowiedź na zarzut hipokryzji nasuwa się sama.

Trzeba zatem jeszcze raz podkreślić, że wiele z takich dylematów przestałoby istnieć, gdyby były alternatywy. Przykładem jest dzisiaj chociażby wyeliminowanie mięsa i innych produktów odzwierzęcych z diety i codziennego życia. Mamy wybór , bo w pewnym momencie pojawiło się zapotrzebowanie na alternatywy. Niestety, dzięki nieustannemu przekonaniu o wyższości człowieka nad innymi zwierzętami nadal dochodzi do masowych mordów w imię zdobywania pożywienia, mody, nauki - jednak im bardziej będziemy naciskać, tym więcej alternatyw będzie się pojawiać. I kiedyś dojdziemy do punktu, w którym eksperymenty na zwierzętach, rzeźnie, fermy futrzarskie będą już tylko ponurym fragmentem naszej historii.

Let's taste a revolution! nr 3. Zima 2010.

Amarantusowe ciasteczka lodówkowe.

2011-02-12T12:55:00.000-08:00

Zdecydowanie za mało jem amarantusa. Mam dwie paczki i jakoś nie widać, aby się ruszały. Zmieniam ten obleśny nawyk niepamiętania o dobrociach ukrytych w zakamarkach szafy i teraz dosypuje go do wszystkiego.
Dlaczego mamy jeść amarantus i co to do cholery jest?
Amarantus , inaczej szarłat jest po prostu zajebisty. I ten argument powinien wystarczyć :) Dość neutralny w smaku, komponuje się ze słodkim i słonym. Możecie go jeść w oryginalnej postaci - czyli ugotowanej kaszki lub w postaci płatków błyskawicznych czy poppingu ("dmuchane" ziarna). Mi najbardziej pasuje to, że ponoć ma w sobie komplet aminokwasów egzogennych i bardzo dużo żelaza. Dla spragnionych kompetentnej informacji, pozwolę sobie zacytować słowa stąd:

Amarantus, to przede wszystkim niezwykle cenne źródło białka. Okazuje się, że w nasionach jest go więcej niż w mleku, w dodatku białka posiadającego wszystkie aminokwasy egzogenne (zwłaszcza dużo lizyny). Na korzyść przemawia również dobra równowaga pomiędzy aminokwasami zasadowymi i siarkowymi. Co więcej jest to białko o niezwykle wysokim stopniu przyswajalności, którego ilość podczas odpowiednich procesów technologicznych nie obniża się. Jego wartość wynosi 75%. Dla porównania wartość białka zawartego w kukurydzy wynosi 44%, w soi 68%, w mięsie 70%, w mleku 72%. Najwyższą wartość białka (nawet powyżej 90%) osiągają ziarna i przetwory z amarantusa zmieszane z tradycyjnymi zbożami, np. z płatkami owsianymi.

Cenne kwasy tłuszczowe

W nasionach znajduje się również dużo jedno- i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, ze sporym udziałem bardzo cenionych ze względów zdrowotnych kwasów GLA (tak licznie zgromadzonych np. w wiesiołku). Ich obecność przyczynia się znacznie do poprawy zdrowia, zwłaszcza do obniżenia poziomu cholesterolu. Nie bez znaczenia jest również obecność błonnika, który nie tylko wpływa na kształtowanie odpowiedniego poziomu cholesterolu, lecz poprawia perystaltykę jelit i oczyszcza przewód pokarmowy.

Niezastąpione pierwiastki

Amarantus jest źródłem wielu składników mineralnych, zwłaszcza wapnia (250 mg/100 g nasion), fosforu, potasu i magnezu. Spożycie 100 g nasion amarantusa pokrywa 1/3 dziennego zapotrzebowania na wapń. Pod względem ilości żelaza (15 mg w 100 g nasion) bije na głowę niemal wszystkie rośliny, z osławionym szpinakiem włącznie, co z powodzeniem można wykorzystywać w stanach anemii, a także w diecie kobiet ciężarnych potrzebujących w tym okresie szczególnie dużo tego pierwiastka. Włączenie do jednego posiłku dziennie dania przygotowanego z nasion amarantusa całkowicie pokrywa zapotrzebowanie na żelazo. Pod względem witamin występuje ich tyle samo co w innych zbożach.

Ziarno lekkostrawne i bogate w błonnik

Amarantus jest produktem nie tylko wyjątkowo odżywczym, ale także lekkostrawnym. Zawdzięcza to m.in. niezwykle drobnej frakcji skrobi. Jest ona pięć razy łatwiej strawna od – uznawanej dotąd za lekkostrawną - skrobi zawartej w kukurydzy; dlatego amarant można spożywać nawet na krótko przed wysiłkiem fizycznym lub umysłowym, np. przed egzaminem, treningiem czy zawodami. Wysoka wartość odżywcza i energetyczna sprawia, że dania lub chrupki z amarantusa znalazły się w diecie osób uprawiających duży wysiłek fizyczny (sportowcy, komandosi).

W porównaniu z innymi zbożami zawiera stosunkowo dużo błonnika, zawiera go więcej nawet niż słynne otręby owsiane. Znacząca obecność włókna stawia tę roślinę w rzędzie produktów przeciwdziałających chorobom układu krążenia. Zawiera też takie substancje jak skwaleny, opóźniające procesy starzenia organizmu i antyoksydanty przeciwdziałające chorobom nowotworowym.

Przepis na około 12 sztuk :

5 łyżek syropu złocistego lub innego płynnego wegańskiego słodzidła
1 łyżeczka oleju
1 szkl. poppingu z amarantusa
1/2 szkl. zmielonych orzeszków ziemnych
1/2 szkl. sezamu
trochę pokruszonej gorzkiej czekolady

Syrop z oliwą podgrzewamy w rondelku. W tym czasie prażymy na suchej patelni orzechy i sezam. Zawartość patelni dodajemy do rondla , dosypujemy amarantus i energicznie mieszamy . Potem dodajemy pokruszoną czekoladę i dokładnie łączymy wszytkie składniki. Jeszcze ciepłe wykładamy na lekko natłuszczoną prostokątną blaszkę i rozsmarowujemy na grubość około 1 cm. Przykładamy folię aluminiową i obciążamy deseczką, wstawiamy do lodówki na godzinę. Potem kroimy i podajemy od razu .

Francuska tarta z warzywami i nibyserem.

2011-02-10T12:09:00.000-08:00

Pieczone obiady!!!
Pisałam już w poprzednim poście, że dostęp do piekarnika jest , więc cześciej bedą takie specjały gościć na tym blogu. Teraz przepis na najprostszą na świecie tartę. Zaopatrzcie się tylko w gotowe ciasto francuskie (większość tych tańszych jest vegan, ale sprawdźcie skład), ulubione warzywa i do dzieła. Ja użyłam tego, co było pod ręką - kawałek brokuła, 1 mała marchewka, 1 cebulka i mała cukinia.Cały sekret tkwi w sosie , pod którym owe warzywa zapiekacie. Jest bardzo prosty w przygotowaniu i stanowi ulepszoną wersję kremu z nerkowców, a przepis na niego podawałam tutaj.

Nibyserowy sos nerkowcowy :

1/2 szkl. nerkowców, namoczonych w wodzie na minimum pół godziny
2 łyżki oleju
2 czubate łyżki płatków drożdżowych
szczypta soli
świeżo mielony czarny pieprz , słodka papryka mielona, zioła prowansalskie
woda

Wszystkie składniki miksujemy, powoli dolewając niewielkie ilości wody . Musimy uzyskać konsystencję zbliżoną do serka topionego . Polewamy warzywa ułożone na cieście (ważne jest, aby nie zgniatać ciasta francuskiego ani nie przyklejać go do blaszki - po prostu delikatnie ułożyć) i pieczemy 20 minut w temperaturze 180 stopni C.

I w ramach wyjaśnienia - nie, nie robiłam ciasta sama :) Mąka jest na stole, ponieważ chłopak robił domowy makaron na lasagne (jak dla mnie jest mistrzem domowego makaronu, więc jakoś musiałam to zaakcentować na tym blogu) . Przepis na lasagne jutro.

Mango koktajl z płatkami owsianymi.

2011-02-10T10:17:00.000-08:00

Troche mnie tutaj nie było, a to wszystko za sprawą przeprowadzki i ogarniania nowego miejsca pomieszkiwania (a gratis z nim jednej niesfornej kotki). Nie oznacza to wcale, że w ogóle nie gotowałam przez ostatnie kilka dni. Trochę przepisów się uzbierało , więc z miejsca wrzucę kilka pod rząd. Co najważniejsze - mam teraz stały dostęp do piekarnika, aha aha. A to oznacza, że ze znajomymi kilogramami pochłaniamy pieczone warzywa śmietnikowe i jest cudownie. Jeszcze cudowniejsze jest to, że można piec w każdym momencie, bez konieczności wyprawy przez pół miasta.

Najpierw koktajl. W sumie nie trzeba go specjalnie zachwalać, po prostu zróbcie go i przekonajcie się sami. Oczywiście polecam odwiedzać śmietniki, bo teraz sezon na owoce egzotyczne.

1 dojrzałe mango
1 dojrzały banan
1 szklanka mleka roślinnego ( miałam gryczane <3>
2 łyżki płatków owsianych

Mango i banana obieramy, kroimy i zalewamy mlekiem. Płatki prażymy na suchej patelni, dodajemy do reszty i konkretnie miksujemy.

Kremowe lody czekoladowe!

2011-01-28T13:07:00.001-08:00

Dawno nie jadłam lodów , bo było za zimno. Nadal jest zimno, więc żadna nowość. Po prostu dostałam od pewnej zaprzyjaźnionej właścicielki sklepiku & bistra z arabskim jedzeniem dwie puszki mleka kokosowego. Miała je wyrzucić, bo trochę po terminie, ale zapytała czy może nie chce go jeszcze wykorzystać. Jeśli ma się nadmiar mleka kokosowego, to koniecznie robimy dhal z soczewicy, batoniki bounty lub właśnie wegańskie lody.
Mleko kokosowe idealnie się do domowej produkcji lodów nadaje, bo jest tłuste i gęste. W efekcie końcowych posmak kokosa jest praktycznie niewyczuwalny, a ich konsystencja jest dokładnie taka sama jak oldskulowych lodów Calipso w kostce , które pochłaniałam kilogramami w dzieciństwie. Teraz miałam ochotę na czekoladowe, ale dodatki możecie dowolnie modyfikować.

Lody czekoladowe (z podanej proporcji wychodzi około 6-8 gałek)

1 puszka mleka kokosowego pełnotłustego
1/3 szkl. cukru trzcinowego
1 łyżeczka cukru z wanilią
4 czubate łyżki kakao

Wszystkie składniki miksujemy do uzyskania gładkiej konsystencji. Następnie przelewamy do pojemnika i wrzucamy do zamrażarki. Niektórzy do robienia lodów używają specjalnych maszynek mrożących. Ja takich rzeczy nie posiadam, bo po co mi kolejnty grat. Mrozimy miksturę przez minimum 7 godzin, a potem wyciągamy na 5 minut , by troszkę odtajały. Następnie taflę łamiemy na kawałki i miksujemy blenderem (koniecznie takim metalowym, jak do kruszenia lodu) , ucierając na gładką masę. Ważne , aby przy miksowaniu podnosić nogę blendera wysoko, aby nabierać dużo powietrza - nada to naszemu deserowi nieco puszystości.

Lody mają zbitą, kremową konsystencję. Bez problemu można je nakładać gałkownicą do rożków, pucharków, dodawać do wegańskiego latte czy czegokolwiek sobie zamarzycie. Zamiast kakao polecam dodawać rozmaite dżemy, owoce czy więcej cukru waniliowego, pokruszoną czekoladę albo kawę. Co kto preferuje. Enjoy!

***

I parę obrazków dla wieczornej refleksji.

Najlepszy przepis na wegańskie tosty francuskie na świecie.

2011-01-24T12:00:00.000-08:00

Tosty francuskie to kolejna rzecz, jakiej nigdy nie jadłam w tzw. oryginale, czyli zanim zostałam weganką. Nie jestem w stanie zatem określić jak się owa modyfikacja ma do wersji mleczno-jajecznej , ale zapewniam Was - można umrzeć, kiedy się pochłania takie cudo na śniadanie. Do tego świeże owoce , tofucznica z czubrycą przygotowana na oliwie z suszonych pomidorów i kawa zbożowa gotowana na mleku gryczanym. Tym właśnie akcentem postanowiłam obiecać i sobie i Wam, że przestanę zaniedbywać bloga .
Przepis , z lekką modyfikacją, zaczerpnięty z tej książki.

Tosty francuskie w ilości ogromnej

1 bagietka pszenna
1 szkl. mleka gryczanego (lub innego roślinnego)
2 łyżki mąki kukurydzianej
1/4 szkl. mąki z cieciorki
szczypta cukru z wanilią - opcjonalnie
olej do smażenia

Bagietkę kroimy w poprzek na kromki. Mleko , mąki i cukier (jeżeli używamy) mieszamy aż uzyskamy jednolitą miksturę. Kromki bagietki zanurzamy w cieście. Smażymy z obu stron na niedużej ilości oleju aż się zezłocą na brzegach i lekko zbrązowieją gdzieniegdzie.
Ważne jest, aby od czasu do czasu zamieszać naszą miksturę, bo mąki lubią opadać na dno. Możemy serwować je z owocami, czekoladą, ale też w opcji na słono - z suszonymi pomidorami, oliwkami czy dobrą pastą.

Ciasteczka imbirowe z melasą.

2011-01-23T07:38:00.000-08:00

Krótko i na temat, bo czas goni. Przygotowałam trochę ciastek na wczorajszy koncert , przepis na tym blogu już się pojawiał, ale jeszcze bez zdjęć. Cała historia zahacza jeszcze o grudniową imprezę Ciasto w Miasto, a mianowicie o przepis z Vegan Cookies Invade Your Cookie Jar: 100 Dairy-Free Recipes for Everyone's Favorite Treats autorstwa Isy Chandry Moskowitz . Marysia , prowadząca bloga Śmierć Kanapkom! pewnie już go gdzieś u siebie zamieszczała. Moja drobna sugestia , to redukcja cukru- ze względu na milion powodów, a chociażby jeden główny - zęby, aaaa.
Kolejną niesamowitą zaletą jest to, że przepis znowu na oleju, co na nasze polskie warunki jak znalazł.

Imbirowe ciastka z melasą - około 30 sztuk

1/3 szklanki cukru
1/3 szklanki ciemnej melasy
pół szklanki oleju
3 łyżki mleka roślinnego
2 szklanki mąki, może być pełnoziarnista
3 czubate łyżeczki sproszkowanego imbiru
pół łyżeczki sody
cukier waniliowy, gałka muszkatołowa, sól

W dużej misce wymieszać trzepaczką melasę z cukrem, olejem i mlekiem. Miska będzie się mniej lepić jeżeli najpierw wlejemy olej i rozprowadzimy go po ściankach, a potem dodamy resztę składników; do odmierzania melasy również warto użyć szklanki po oleju, wtedy nie przyklei się do brzegów. Powoli dodać resztę składników mieszając dużą łyżką, aż połączą się w gładką masę. Z ciasta formować małe kulki, spłaszczać lekko na bokach i kłaść na natłuszczonej blasze. Piec przez 10 minut w 180 stopniach. Jeszcze miękkie, ale przybrązowione na bokach wyjąć i ostudzić na blasze - stwardnieją w ciągu kilku minut, a w środku pozostaną przyjemnie miękkie.
Koniecznie pamiętajcie, aby nie trzymać ich zbyt długo w piekarniku. Ja pierwszą partię przetrzymałam o 2 minuty za długo i ciastka wyszły trochę zbyt twarde.

***
I trochę prywaty - jeśli już mowa i o koncercie , to powiedzmy trochę o afterze. Dawno tylu ludzi nie widziałam naraz na Rozbracie, a to cieszy , cieszy, bo benefitowy charakter imprezy tego wymagał :) Jednak jeśli chodzi o after party i serwowane przez ekipę Rowerowni falafele z sosami - muszę powiedzieć krótko : mistrzowskie. Obiecałam recenzję, ale mózg mi nie trybi odpowiednio i będzie okrojona. Zdjęć nie mam, bo przecież nie posiadam lustrzanki, poza tym nietakie światło, brak dobrej aranżacji i zajebistego talerzyka z ikei :) Opis jednak wystarczy, aby w pełni oddać urok serwowanej potrawy. Przepyszna sałata , rzodkiewki , pomidory ogórki - lepsze niż eko-organic, bo zdobywane, przygotowywane i krojone z sercem . Rozpływający się w ustach chlebek, co prawda niepodgrzany, ale grunt , że z makiem, który uwielbiam. Do tego gwóźdź programu - falafel, a nawet kilka sztuk. Porządnie wymoczona ciecierzyca , porządnie zmielona, porządnie przyprawiona i usmażona. Zajebiście ostry sos czosnkowy i pełne zrozumienie dla mojej awersji związanej z mieszaniem keczupu i wszelkich majonezowatych sosów. Do tego pragnę jeszcze podkreślić profesjonalizm Tomeczka, który niczym człowiek z kebabowni nalewał sosy , nie uroniwszy ani jednej kropelki. Przednia muzyka, góra dobrego jedzenia, masa znajomych, powrót nad ranem . Dobrze, dobrze zapowiada się ten rok.

Zimowa alu patra i sezamowy dressing na bazie nerkowców.

2011-01-12T02:38:00.000-08:00

Zimą zawsze ogarnia mnie kombinowanie potraw na hinduską modłę. Nawet jak już nie ma czego skonstruować z lodówkowych resztek, to robię sobie na obiad chociażby ryż z garam masalą i startą marchewką z kokosem . Prawdopodobnie to moje parcie na korzenne potrawy i wszystko, co ogrzewa ( bo pochodzi z kraju, gdzie ciepło, więc to logiczne :)) podkręcane jest przez świdrujące głowę oferty knajp , umieszczone na potykaczach. Przechodzisz przez Stare Miasto, mróz wciska się w uszy, tracisz równowagę na lodzie lub piaskowo-solno -roztopowej breji i co chwila atakują Ciebie zewsząd gorące czekolady z chilli, rozgrzewające dawki kakao z cynamonem i wzmacniające herbaty darjeeling z hibiskusem i plastrami pomarańczy. Do tego trafiasz na stoisko z przyprawami na wagę i znowu zmasowany atak. Wracasz do domu i parzysz kolejną chai tea, rozpuszczasz czekoladę i zjadasz ją z cynamonem , a wieczorem pijesz napój imbirowy z cytryną i melasą.

Naturalną koleją rzeczy jest też przyjmowanie tych smaków w formie stałej. Znowu sięgnęłam po książkę "Kuchnia Kryszny" , żeby przyrządzić odwlekany od dawna zestaw : alu patra, czyli smażona rolada z ziemniaków i gadżar wada - krokiety marchwiowe (przepis na nie pojawi się na dniach). Alu patra zrobisz bardzo szybko. Wystarczy tylko wcześniej ugotować ziemniaki (możesz wykorzystać też resztki z obiadu), a całość łącznie ze smażeniem zajmie Ci 20 minut. Spróbujcie tego przepisu, bo naprawdę warto.

Dressing sezamowy wymyśliłam sama, mając do dyspozycji ostatnie pół szklanki nerkowców , które trzeba było jakoś dopełnić. Efekt był zdumiewająco dobry.

Alu patra - smażona rolada z ziemniaków
proporcje na około 25 sztuk(przepis cytuję z książki Kuchnia Kryszny)

4 średniej wielkości ziemniaki
2 łyżki wiórków kokosowych
2 łyżeczki ziarna sezamowego
2 łyżeczki brązowego cukru
2 łyżeczki startego świeżego imbiru (można zastąpić łyżeczką granulowanego)
2 posiekane zielone chili (w swojej wersji zastąpiłam szczyptą suszonego chilli)
1 łyżka posiekanych liści kolendry(można zastąpić natką pietruszki)
2 łyżeczki garam masali
1½ łyżeczki soli
2 łyżki soku z cytryny
200 g mąki pszennej
½ łyżeczki kurkumy
¼ łyżeczki pieprzu cayenne
2 łyżki oleju
pół szklanki wody
olej do smażenia

Najpierw przygotowujemy nadzienie.
Ugotować ziemniaki w łupinkach, a następnie obrać je i rozdrobnić widelcem w misce razem z wiórkami kokosowymi, sezamem, cukrem, imbirem, chili, kolendrą (natką), garam masalą, solą(1 łyżeczka) i sokiem z cytryny.

Gdy nadzienie stygnie robimy ciasto. Mieszamy ze sobą kurkumę, mąkę i pieprz cayenne, pozostałą ilość soli i 2 łyżki oleju. Powoli dolewany wodę i wyrabiamy ciasto (zagniatać tak długo, aż stanie się miękkie i elastyczne). Czasem w zależności od rodzaju mąki, trzeba dolać trochę więcej wody lub podsypać mąką. Ocenicie to sami.
Ciasto podsypując mąką należy rozwałkować na duży prostokąt o grubości ok. 3mm i równomiernie rozprowadzić na nim nadzienie. Potem zwinąć w rulon. Jeśli nie chce Wam się skleić , posmarujcie brzeg ciasta wodą i po kłopocie. Wałek ciasta pokroić w krążki grubości ok. 1,5 cm. Ważne, aby przy krojeniu nie dociskać od razu noża w dół, ale kroić tak , jak się kroi chleb - wtedy zachowacie ładny kształt krążków (zasada ta sprawdza się przy wszystkim, co ma rożne warstwy : lasagne, torty, zapiekanki)
Potem rozgrzewamy olej na patelni i smażymy krążki z obu stron, aż będą koloru złotobrązowego.
Podajemy je jako dodatek do konkretnego obiadu lub przekąskę z ulubionym sosem. Koniecznie spróbujcie tego:

Dressing sezamowy na bazie nerkowców

pół szklanki nerkowców, namoczonych na minimum pół godziny (im dłużej tym lepiej)
2 łyżki tahini (lub 2 łyżki uprażonych ziaren sezamu, zmielonych w młynku do kawy , wymieszanych z łyżką oleju)
szczypta soli
szczypta świeżo zmielonego czerwonego pieprzu
woda

Wszystkie składniki miksujemy razem aż do uzyskania jednolitej konystencji, stopniowo dolewając wody do uzyskania konsystencji gęstej śmietany.

***
Przy okazji garść ogłoszeń :)

Skonczyliśmy właśnie najnowszy numer zina Let's taste a revolution! . Już była informacja na blogu, ale przypominam w razie czego. Zamówienia składajcie na mojego maila revolution_action@tlen.pl. Cena 3 zł + przesyłka .

Wysoce subiektywny test serów wegańskich.

2010-12-30T11:52:00.000-08:00

Przepisów światęcznych nie wrzucałam, bo nic nie robiłam. Dla spragnionych wrażeń, polecam swój post z tamtego roku z kolacji "rodzinnej" niby światęcznej. Jest w czym wybierać i każdą potrawę można przyrządzić o dowolnej porze dnia i nocy. Nie musi w kalendarzu widnieć akurat data 24 grudnia.

I ważna informacja dla wszystkich, którzy chcą coś skomentować a nie mają konta w googlu, bloga czy tego typu badziewia. Ostatnio odkryłam, że bloger automatycznie to ustawiał, ale można odznaczyć takowe ograniczenie i zmieniłam na taką opcję, że komentować każdy może. Siup!

Dzisiaj bedzie bez przepisów, bo zdjęcia mam na innym aparacie, do którego nie mam dostępu. Jednak nie to jest główną przyczyną niskiej aktywności na blogu. Po prostu ostatnio i z przyczyn atmosferycznych i z przyczyn ogólnożyciowych nie mam czasu gotować żadnych specjałów, na które przepisami chciałabym się z Wami podzielić. Dużo to standardowe mixy warzywno - strączkowe z ryżami/ziemniakami/przyprawami/ kotletami. Dzieje się tak, bo trochę życie ucieka między palcami. Podjęłam się pracy zarobkowej (rzyg). W sumie to konieczność uzbierania pieniędzy doprowadziła do tego, że jest tak a nie inaczej i potrwa to przez kilka miesięcy. Jednak poświecenie się opłaci i dowiecie się w swoim czasie dlaczego. Jednak nie dramatyzujmy - jest nawet przyjemnie, bo tonę w książkach i nic poza tym mnie nie interesuje. A książki kocham miłością najprawdziwszą deskogrobową.

Dzisiaj będzie o produktach gotowcach. Rzadko w sumie jadam takie rzeczy, bo najzwyczajniej w świecie nie mam na to zajawki. Jednak zawsze miło, kiedy ktoś sprawi to w prezencie. I tak się też stało teraz - zostaliśmy z moim chłopakiem obdarowani serami z dwóch końców Europy, dlatego też trzeba im poświęcić trochę uwagi. Przy okazji poobjeżdżam też troszkę sery , które już jadłam kiedyś tam . Post ten w sumie przyda się wszystkim, którzy mają ciśnienie na seropodobne smaki i być może pomoże uniknąć ewentualnych wtop pieniężnych, towarzyskich, żołądkowych.

Ustalam skalę 1-3 i zaczynamy. Jedną rzecz chciałabym tutaj też nadmienić - żaden wegański ser nie smakuje tak, jak te tradycyjne. Inny skład i inna bajka. Oceniając je, chodzi mi po prostu o ich walory smakowe i nie biorę pod uwagę tego, któremu najbliżej do sera zwykłego.

Na pierwszy ogień pójdzie praktycznie nieznany rodzimym weganom i wegankom ser postny z Macedonii. Co to za dziwo i skąd ono ? Otóż właśnie tam , podobnie jak i na Ukrainie, Białorusi , Serbii i w wielu innych krajach, ale nie pamiętam w jakich :) ) okresy postu są ściśle przestrzegane. Na kilka tygodni eliminuje się praktycznie całe mięso z diety (poza rybami),nabiał oraz jajka. Pojawiają się wtedy w sklepach postne wersje majonezu (najczęściej na bazie słonecznika lub soi), wędlin (sojowe lub pszeniczne), sera (kukurydziany lub sojowy) i słodyczy (eliminacja mleka i jaj). Oczywiście nie wszystkie produkty postne od razu są wegańskie, bo zdarza się dużo serwatek, kazein itp. Jednak można kilku produktom zaufać. Jednym z nich jest sławny wegański majonez z Ukrainy czy Białorusi , pakowany w foliowe woreczki. Drugim produktem jest legendarny macedoński ser (edit : wcześniej pomieszałam, skąd tak naprawdę go dostałam , stąd duża ilość rozkmin z krajami). Na zdjęciu to ten odwrócony do góry nogami, w kostce. Niestety nie wiem jak się nazywa, bo dostałam kawałek bez nazwy. Jedyne co udało mi się wywnioskować to że typu edam. Nie wiem czy to ma jakiś wpływ. Przejdźmy do oceny

Konsystencja : 3
Krojenie /tarkowanie: 3
Smak: na zimno 1, a na ciepło 3 !!!
Cena: nie wiem
Uwagi dodatkowe : Topi się lekko , topi się lekko tralalala! Jest bardzo smaczny po podgrzaniu (tosty, pizza great! ), mało słony. Jednak na zimno smakuje nijak, bo wtedy ma posmak tłuszczu palmowego i kukurydzy. Generalnie- jest ekstra, ale koniecznie na ciepło!

Drugi produkt- ser w plasterkach Tofutti typu cheddar, także widoczny na zdjęciu. Dostaliśmy od kolegi z Norwegii. Im dalej na północ i zachód - półki się uginają od rozmaitych wegańskich zamienników i to bez żadnych okresów postnych. Sam ser do złudzenia przypomina tradycyjne sery hochlandy, więc jeśli komuś na tym zależy to idealnie wpasuje się w klimat. Pachnie niesamowicie i jest po prostu smaczny.

Krojenie / tarkowanie: nie pasuje to tutaj :)
Konsystencja : 2 (kruszy się trochę)
Smak : zimno 3, ciepło 1
Cena : nie wiem
Uwagi dodatkowe: Nie wsadzaj go do tostów. Rozpuszcza się wtedy całkowicie i smakuje po prostu jak sos . Za to na kanapce z warzywami i keczupem elegancko.
Generalnie - jest ekstra, ale koniecznie na zimno!

Trzeci do oceny - serek do smarowania Tofutti ze szczypiorkiem i ziołami, także widoczny na powyższym zdjęciu też przyleciał z mroźnej Norwegii. Wyprodukowany na bazie tofu, ale smakuje inaczej niż twarożki domowe. Tutaj za sprawą przypraw i różnych dodatków dobrze podrobiono smak tradycyjnych serków twarożkowych z pudełka (Almette, Piątnica ), więc dla zmylenia znajomych idealny. Lekko wyczuwalny posmak żółtego sera (płatki drożdżowe w składzie są) plus suszony szczypiorek (jak we wszystkich serkach z pudełka, ale ma to swój urok) . Kiedyś jadłam czosnkowy i taki bez dodatków - też były zajebiste. Idealnie nadaje się jako smarowidło do kanapek, dip do paluszków/czipsów/krakersów lub dodatek do makaronu.

Krojenie/tarkowanie : dobrze się smaruje :)
Konsystencja: 3
Smak : na zimno 3, na ciepło 3
Cena: nie wiem
Uwagi dodatkowe : hmmm ... brak zastrzeżeń
Generalnie : jest ekstra, bo ja kocham twarożki!

I teraz czas na sery, które jadałam już w życiu .

Po pierwsze bardzo popularny Cheezly . Można je dostać w Polsce w kilku sklepach internetowych. Generalnie z cheezly jest tak - nie jest wcale rewelacyjny. Kilka opcji smakowych, ale ja ich praktycznie nie jestem w stanie rozróżnić, bo wszystkie mają podobną konsytencję i to samo masz w ustach (strasznie syntetyczny posmak), a jedynie kolory lekko się różnią. W smaku nie przypominają niczego konkretnego, ale mimo to są zjadliwe. Jadłam kilka rodzajów i tylko mozarella style mi wchodzi tak naprawdę .

Krojenie / tarkowanie: -1! (niby się da, ale podczas zabiegu kruszy się,łamie, zło!)
Konsystencja : 2 (przypomina ser wyglądem i trzyma się kupy, zanim zaczniez kroić)
Smak: czytaj wyżej, ale w ocenie jednak 1 - i na zimno i na ciepło.
Cena : 10-12 zł za nieduży krążek . Drogo!
Uwagi dodatkowe : przereklamowany. Udaje , że się topi , ale wcale tak nie jest.
Generalnie : wcale nie jest ekstra.

Kolejny ser to Sheese. Też je można dostać w polskich sklepach internetowych. Jadłam i takie do smarowania i takie w kostce/krążku. Generalnie co do twarożków - jest super, jest super! Podłączam go pod ocenę tego serka Tofutti z ziołami. Co do krążka, to niestety nie jest już tak wesoło. Lepiej niż z Cheezly, bo te sery mają bardziej wyrazisty smak i zapach . Najbardziej przypadł mi do gustu Gouda Style. Ale nadal nie ma rewelacji

Krojenie / tarkowanie: 2 (trochę za twarde)
Konsystencja : 2
Smak: 2- i na zimno i na ciepło.
Cena : 14-16 zł za nieduży krążek . Drogo!
Uwagi dodatkowe : nie topi się, tylko rozpuszcza. Po podgrzaniu przypomina trochę ciepłe tofu :)
Generalnie : ujdzie.

Ser następny to nie ser. Parmazano to mączno - płatkodrożdżowa posypka udająca parmezan. Smak taki sam jak płatki drożdżowe, więc ok. Ale po co przepłacać 2 razy tyle za ładne pudełeczko? Nigdy go nie kupiłam (w sumie jak większości opisywanych serów), ale lepiej zainwestujcie w płatki drożdżowe i sól.

Krojenie / tarkowanie: ładnie się sypie .
Konsystencja : 3 (no sypie się )
Smak: 3 (bo lubię płatki drożdżowe)
Cena : 5 ojro. Zdecydowanie za drogo!
Uwagi dodatkowe : dobra posypka do spaghetti, ale musisz zużyć pół opakowania naraz , aby było fajnie. Nie topi się, bo niby co ma się tutaj topić.
Generalnie : można się polansować pudełkiem na półce, ale zawartość rozczarowuje.

Ser ostatni, który dzisiaj zaprezentuje to Tavenyr Syr ( swego czasu dostepny na evergreen.pl) . Z przykrością stwierdzam, że to jedyna rzecz wegańska, która się Czechom nie udała. Wypada z jakiejkolwiek oceny. Nie da się go kroić czy tarkować, jest kwaśny, smak nijaki, rozpływa się w rękach i klei do noża. Nie topi się, ale rozpuszcza na gęstą papkę. Opcja wędzona nie ma nic wspólnego z wędzeniem. Przy wszytkich kategoriach , które podlegały ocenie mogę postawić -10 .

***
A odnośnie obfitości i zajebistości wegańskich produktów z Czech - poświęce im kiedyś osobnego posta.

A ser Daiya chciałabym kiedyś spróbować - ponoć jest najlepszy ze wszystkich wegańskich serów. Już mi kilka sceptyków serowych go zachwalało, więc może i mi podejdzie. Narazie nie jest dostępny nawet w Europie, ale kto wie, gdzie nogi poniosą.

LET'S TASTE A REVOLUTION #3

2010-12-29T14:07:00.000-08:00

Z wielką radością informuję, iż światło dzienne ujrzał trzeci już numer zina Let's taste a revolution. W tym numerze, jak i w dwóch poprzednich, znajdziecie wiele przemyśleń na tematy związane z kondycją dzisiejszego społeczeństwa, funkcjonujących w nim idei oraz rozczarowań jakie ze sobą niosą. W numerze położyliśmy nacisk na kwestię feminizmu i naszego podejścia do niego. Pojawiają się także dość obszerne eseje związane z pracą oraz konsumpcjonizmem, będącym jej negatywnym następstwem.

Co więcej? Zamów i przeczytaj!

Jeśli jesteście zainteresowani kupnem zina, piszcie na adres: revolution_action@o2.pl

Koszt: 3 zł + przesyłka

Szatańsko pikantne samosy z harissą.

2010-12-18T10:58:00.001-08:00

Międzykontynentalny mariaż smaków po raz kolejny.

Przepis (z małymi modyfikacjami) pochodzi z książki Kuchnia Kryszny, która jest moją ulubioną książka kucharską , jeśli chodzi o hinduskie żarcie. I generalnie podaje przepis na najsmaczniejsze ciasto na samosy, jakie można sobie wyobrazić. Nie wiem, czy już to pisałam, ale była to jedna z pierwszych wegetariańskich książek kucharskich, jakie miałam w łapach. Zachwyciłam się bogactwem tego jedzenia, ale że było to parę ładnych lat temu i mieszkałam w małej miejscowości, to szczytem marzeń było zdobycie pewnych składników. Do książki wróciłam po kilku latach, kiedy byłam już weganką i polecam każdemu, kto chce nauczyć się hinduskiego przyrządzania jedzenia. Pełno inspiracji i zaskakujących połączeń (słodycze z fasolki <3 ), a do tego całość łatwa w weganizacji, gdyż z zasady krysznowcy nie jedzą jajek . Pozostaje tylko zamieniać krowie mleko na roślinne , a masło ghee na olej i już po kłopocie.

Samosy to tradycyjna hinduska potrawa - pierożki nadziewane warzywami lub owocami, smażone w głębokim oleju. Harissa z kolei to bardzo ostra arabska pasta z papryczek piri piri , czosnku , kolendry , kuminu i odrobiny oliwy. Jest tak masakrycznie ostra, że nie jestem w stanie zjeść jej w zbyt dużych ilościach, a jednak jakąś tam tolerancję na pikantne potrawy mam. Mimo, że posiadam małą puszkę, to i tak nie bylibyśmy w stanie zjeść jej zbyt szybko, więc trzeba ją zakonserwować.

Podzielę się z Wami przy okazji starym maminym sposobem na konserwowanie takich smarowideł jak harissa, pasta curry, ajwar, koncentrat pomidorowy czy keczup lub musztarda w olbrzymim słoju. Lejecie na przecier/pastę olej lub oliwę z oliwek tak, aby utworzyła szczelną warstwę, która odetnie dopływ tlenu, a co za tym idzie zlikwiduje ryzyko rozwinięcia się pleśni i innego syfu. Kiedy potrzebujecie produktu, zlewacie delikatnie olej do spodeczka, a po użyciu wlewacie go ponownie do pojemnika. Dzięki temu otwarte słoiki/puszki można przechowywać miesiącami w lodówce, bez obawy o jakąkolwiek tragedię.

Dlaczego harissa? W sumie pasowała mi do tego dania, więc bawimy się. Zawsze mnie wkurza pytanie "czym sie to przyprawia" , kiedy mówię ludziom o jakichś zupełnie nowych dla nich warzywach czy potrawach (jak chociażby bakłażan, dynia czy pasta z fasoli ). Odpowiedz zawsze powinna brzmieć - czym chcesz, eksperymentuj, kombinuj. Wszystko można zjeść w dowolnych kombinacjach przyprawowych lub bez nich . Co to za problem dodać pesto ze świeżej bazylii do ryżu z curry? Spróbujecie, a zobaczycie , że komponuje się całkiem zgrabnie. Nie trzymajmy się niewolniczo wszystkiego, co ktoś zamieści w przepisie. Wyobraźni!

Samosa - smażone pierożki z warzywnym nadzieniem

2 szkl. mąki pszennej
szczypta soli
1/2 szkl. oleju
2/3 szkl. wody
3 ziemniaki, obrane i pokrojone w kostkę
3 marchewki, obrane i pokrojone w kostkę
garść różyczek kalafiora
1 łyżeczka kuminu
po szczypcie: zmielonej kolendry, kurkumy, imbiru, cynamonu, asafetidy (w razie braku przypraw nawet stare dobre curry da radę)
1 łyżka czarnuszki
sól i pieprz do smaku
olej do smażenia

Najpierw ciasto : mąkę, sól i olej mieszamy, aż powstanie coś a la kruszonka. Potem stopniowo dolewamy wodę i wyrabiamy kilka minut, aż uzyskamy zwarte i elastyczne ciasto, które nie klei się do rąk. W razie kłopotów dolewamy wody/ dosypujemy mąki i to rozwiąże problemy. Ciasto przykrywamy ściereczką i bierzemy się za nadzienie. Na patelnię wlewamy ze 3 łyżki oleju i kiedy się rozgrzeje wrzucamy do niego kumin. Ciągle mieszamy i kiedy się zabrązowi dodajemy kolendrę, kurkumę, imbir, cynamon i asafetidę. Mieszamy i po minucie dodajemy ziemniaki i marchewkę . Dolewamy pół szklanki wody, przykrywamy i dusimy przez 15 minut. Potem dodajemy kalafior i dusimy kolejne 10 minut. Na sam koniec przyprawiamy solą, pieprzem i czarnuszką. Odstawiamy , aby ostygło. W tym czasie przygotowujemy ciasto. Formujemy kulki wielkości piłeczki golfowej i rozwałkowujemy je na krążek o grubości kilku milimetrów. Teraz są dwie metody - na taki krążek nakładamy nadzienie i zwijamy jak zwykłego pieroga. Moczymy lekko brzeg, a potem fałdujemy palcami , aby uzyskać taki efekt końcowy jak na zdjęciu. Druga metoda gwarantuje nam mniejsze samosy : każdy krążek przecinamy na pół. Środkowy brzeg sklejamy ze sobą, tworząc rodzaj rożka, który wypełniamy nadzieniem i brzeg zwilżony wodą zawijamy tak jak wcześniej. Samosy smażymy na głębokim oleju (wlewamy tyle, aby sobie pływały). Po kilka minut z każdej strony, aż się zezłocą. Podajemy najlepiej gorące, bo na dworze jest za zimno na zimne jedzenie.

***

Prawie wszystko, poza olejem i przyprawami, w tej potrawie zostało znalezione na śmietniku. Już nieraz się rozpisywałam o pozyskiwaniu jedzenia z marketowych/ryneczkowych śmietników, ale ciągle do tego zachęcam, bo zimą jedzenia jest jeszcze więcej. Od standardowych dostaw marchewki, ziemniaków, mąki i cukru, można znaleźć też takie delikatesy jak na zdjęciu poniżej.

Musztarda grillowa, troszeczkę po terminie ważności, ale słoiczek nienaruszony, więc bez obaw spałaszowaliśmy całą. Jakaś dziwna woda mineralna z Włoch, sos pieprzowy z Madagaskaru (zawierał jajka, więc oddaliśmy) i najlepszy motyw dnia - greckie gołąbki z liści winogron. Całość była trochę po terminie ważności, ale nie obawiamy się niczego. Otworzyliśmy, umarliśmy z zachwytu, że niezepsute, potem ożyliśmy na powrót i zjedliśmy ze smakiem.
Siup!

Teraz mamy też tradycyjnie śmietnikowy sezon na pieczywo i cytrusy, więc ziarniste żytnie bułeczki z lekko podgrzanym sokiem ze świeżych pomarańczy z kardamonem urozmaicają codzienne menu.

Obiecany przepis na potrójnie bananowe brownie.

2010-12-13T02:33:00.000-08:00

Wrzucam przepis już bardzo późno, ale lepiej poźno niż wcale. Do tego w poście tym znajdziecie też przepisy na część pyszności (tylko tyle udało mi się zebrać od ludzi), które mieliście okazję sprobować podczas poznańskiej edycji imprezy Ciasto w Miasto.

Przepis na te urocze ciacho pochodzi z książki Vegan with a Vengeance, nieocenionej Isy Chandry Moskowitz.

Potrójnie bananowe brownies (12 sztuk)

1 tabliczka wegańskiej gorzkiej czekolady
2 zmiksowane dojrzałe banany
1/3 szkl. oleju
1 szkl. cukru
1 łyżeczka esencji waniliowej
½ łyżeczki soli
1/2 szkl. extra ciemnego kakao
1 szkl. mąki pszennej
½ łyżeczki sody

masa bananowa :

1 banan, zmiksowany
2 łyżki cukru trzcinowego
¼ szkl. mleka roślinnego
1 łyżka mąki ziemniaczanej

Rozpuść czekoladę. W dużej misce wymieszaj banany, cukier, wanilię, olej , sól i kakao,. Dodaj rozpuszczoną czekoladę. Następnie dodaj mąkę i proszek do pieczenia . Miksuj do połączenia wszystkich składników. Przełóż ciasto do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą małej kwadratowej / prostokątnej formy. Zmiksuj wszystkie składniki masy bananowej i wylej na ciasto. Piecz w temperaturze 180 stopni C przez 30 minut. Poczekaj aż wystygnie i potem pokrój na prostokątne kawałki. Dekoruj przed podaniem świeżym bananem.

***

Piernik marchewkowy w wykonaniu Puszczyka

ciasto:
1/2 szklanki oleju
1/2 szklanki rozgotowanych daktyli lub 1 szklanka cukru
1 szkl. marchwi (startej na tarce o drobnych oczkach)
1/2 szkl. wody lub mleka roślinnego
1 i 1/2 szkl. mąki pszennej graham
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody
1 łyżka cynamonu lub przyprawy piernikowej
ewentualnie bakalie
polewa:
1 tabliczka gorzkiej czekolady
4-5 łyżek wody
płatki migdałów

Wszystkie składniki wymieszać. Piec 40 minut w 180 stopniach. Gdy ostygnie rozpuścić w garnku o grubym dnie lub na płytce, czekoladę z wodą i posmarować nią ciasto. Ozdobić płatkami migdałów.

Ciemny keks w wykonaniu mamy Marysi z bloga Śmierć Kanapkom!

Ciasto:
2 szklanki mąki
2/3 szklanki cukru
1/2 szklanki oleju
1/2 szklanki mleka sojowego
1/3 szklanki wody gazowanej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta imbiru
szczypta cynamonu
bakalie : rodzynki, orzechy, skorka pomarańczowa, suszone morele i daktyle

Polewa :

1/2 kostki margaryny roślinnej
1/2 szklanki cukru
1/4 szklanki wody
3 łyżki kakao
łyżeczka mąki ziemniaczanej
wiórki kokosowe do posypania

Mąkę, cukier, cynamon, imbir i proszek do pieczenia mieszamy w misce. Dodajemy mieszając łyżką olej, mleko sojowe i wodę gazowaną. Dodajemy pokrojone bakalie, mieszamy. Pieczemy w 180 C ok. 40 min. Na polewę rozpuszczamy wodę, cukier i margarynę, dodajemy kakao i gotujemy kilka minut na wolnym ogniu. Po zdjęciu z ognia wsypujemy łyżeczkę mąki ziemniaczanej i intensywnie mieszamy. Gorącą polewą polewamy ostudzone ciasto, posypujemy wiórkami kokosowymi.

Ciastka francuskie z jabłuszkami i cynamonem upieczone przez Olę

1 płat gotowego wegańskiego ciasta francuskiego
3-4 jabłka
cukier trzcinowy
cynamon

Piekarnik rozgrzać do 220'C.Z ciasta powycinać kwadraty. Jabłuszka pociąć w kosteczkę, położyć na cieście i posypać cukrem i cynamonem według uznania. Ciasto złożyć i zakleić jak pieroga. Na blaszce kładziemy papier do pieczenia i układamy ciastka. Pieczemy 10-12 minut.

Imbirowe ciastka z melasą zrobione przez wspominaną Marysię

3/4 szklanki cukru
1/3 szklanki ciemnej melasy
pół szklanki oleju
3 łyżki mleka roślinnego
1 3/4 szklanki mąki, może być pełnoziarnista
3 czubate łyżeczki sproszkowanego imbiru
pół łyżeczki sody
cukier waniliowy, gałka muszkatołowa, sól

W dużej misce wymieszać trzepaczką melasę z cukrem, olejem i mlekiem. Miska będzie się mniej lepić jeżeli najpierw wlejemy olej i rozprowadzimy go po ściankach, a potem dodamy resztę składników; do odmierzania melasy również warto użyć szklanki po oleju, wtedy nie przyklei się do brzegów. Powoli dodać resztę składników mieszając dużą łyżką, aż połączą się w gładką masę. Ciasto nabierać łyżką, formować kulki i kłaść na natłuszczonej blasze. Piec przez 12-15 minut w 180 stopniach. Jeszcze miękkie, ale przybrązowione na bokach wyjąć i ostudzić na blasze - stwardnieją w ciągu kilku minut, a w środku pozostaną przyjemnie miękkie. Dobrze się przechowują, choć zazwyczaj nie zdążą tej szansy wykorzystać.

Ciastka bananowe dzieła Marysi

1 dojrzały, duży banan
1/3 szklanki oleju
2/3 szklanki cukru
łyżeczka wanilii
3/4 szklanki mąki
2 szklanki płatków owsianych błyskawicznych
pół szklanki pestek słonecznika
2 łyżki mielonego siemienia lnianego
pół łyżeczki sody
cynamon, szczypta soli

Rozgnieść banana w dużej misce, wymieszać z olejem, cukrem, wanilią i cynamonem. Dodać mąkę, sodę i sól i lekko wymieszać. Dosypać resztę składników i wyrobić ciasto rękoma, powinno być lepkie, ale zwarte, jak świeża owsianka. Na natłuszczoną blachę kłaść rozpłaszczone kulki ciasta w dość dużej odległości od siebie (na przynajmniej jedno ciastko). Piec 10-12 minut aż się zezłocą i wyjąć nawet gdy będą mokre; zostawić na blaszce - stwardnieją stygnąc. Można przechowywać przez tydzień.

Muffinki kokosowe puszyste jak chmurka upieczone przez Roślinożerkę

2 szklanki mąki
1/3 szklanki cukru
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
7 łyżeczek oleju
1 szklanka mleka roślinnego
2 łyżki mleka kokosowego
1 garść wiórków kokosowych
1 garść migdałów w płatkach
1 łyżeczka aromatu cytrynowego

Osobno mieszamy składniki mokre i suche. Powoli dodajemy mokre do suchego, cały czas mieszając. Rozlewamy ciasto do foremek, wkładamy je do piekarnika i pieczemy przez 20 minut w temperaturze 180 stopni

Ciasto czekoladowe zrobione przez Ilonę

2 szkl. mąki
1 szkl. cukru
1/2 szkl. oleju
3/4 szkl. mleka sojowego
1 łyżka sody
1 łyżka kakao
3 łyżki dżemu
1 cukier waniliowy

Wszystkie składniki umieścić w dużym naczyniu i zmiksować (ewentualnie bardzo, bardzo dobrze wymieszać). Następnie przelać do tortownicy i wstawić do rozgrzanego pieca. Piec ok. 45 min. w 200°C.

Zimowe jabłeczniki wykonane przez Roślinożerkę

ciasto:
szklanka rodzynek
½ szkl. orzechów
½ szkl. słonecznika
2łyżki ciemnego kakao

nadzienie:
2 jabłka
1 banan
szczypta cynamonu

Rodzynki moczymy w wodzie i drobno siekamy. Mielimy orzechy i słonecznik, dodajemy do nich kakao i mieszamy je z odsączonymi rodzynkami. Na płaskim talerzu układamy małe placuszki z masy, formując z nich miseczki na nadzienie. Wkładamy na 20 minut do lodówki. Na tarce trzemy jabłka i posypujemy je cynamonem. W tym samym czasie rozgniatamy banana i dodajemy do naszego nadzienia. Teraz wystarczy nałożyć nadzienie do "miseczek" i gotowe .

Ciastka owsiane Pawełka z żurawiną :

225 g średnio zmielonych płatków owsianych
1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
szczypta soli
25 g suszonej żurawiny (może być słodzona), drobno posiekanej (siekanie
żurawiny jest dobre dla gejów i kobiet w ciąży)
2 łyżki oleju roślinnego
150 ml wody

Do naczynia wsypać i wymieszać: zmielone płatki, sodę, sól, żurawinę. Wodę z olejem (może być gorąca) wlać do suchych składników i
wymieszać dokładnie łyżką. Na początku masa będzie rzadsza, ale płatki zaczną szybko absorbować wodę i masa zgęstnieje. Piec w temperaturze 180°C przez 30 minut (w połowie pieczenia, czyli po 15 minutach wyjmując blachę z piekarnika i delikatnie odwracając każde ciastko na drugą stronę - w składzie ciasteczek jest dużo wody i zaparzyły by się). Studzić na kratce.

PĄCZKI wykonane przez Mańka - przepis z www.weganie.blogspot.com

Rozczyn:
50 g drożdży
1 szkl. wody
250 g mąki tortowej
Ciasto:
750 g mąki tortowej
250 ml wody/mleka sojowego
125 g cukru
szczypta soli
1/2 op. cukru waniliowego
3/4 szkl. oleju

Wykonanie :

Rozczyn
Rozpuścić drożdże w ciepłej wodzie. Wsypać mąkę i dokładnie wymieszać. Lekko sprószyć mąką powstały rozczyn, przykryć ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na ok. 20 min.
Ciasto
Do rozczynu wsypać cukier, mąkę, cukier waniliowy, dodać wyciśnięty sok z cytryny, wodę/mleko, 1/4 szkl. oleju oraz sól. Wszystko dokładnie wymieszać. Następnie wlać resztę oleju i ponownie wymieszać.Sprószyć ciasto mąką, przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia. Po 10 minutach przemieszać ciasto ręką i znów odstawić na kolejne 10 min. Czynność powtórzyć i pozostawić ciasto na 5 min. Z ciasta odważyć kęsy po 80-100 g i uformować z nich kulki.Smażyć w rozgrzanym głębokim oleju. Najlepiej wybrać szeroki garnek z grubym dnem. Pączki powinny się smażyć swobodnie tak, aby się nie stykały.

Czterowarstwowy sernik pieczony.

2010-12-08T12:44:00.000-08:00

Wrzucam przepis na jedną z dwóch rzeczy, którą przygotowałam na ostatnią imprezę Ciasto w Miasto. Dziekujemy wszystkim przybyłym, bo udało nam sie zebrać pokaźną sumę na wsparcie kampanii Vivy. Dziekuję też wszystkim, którzy piekli - co prawda nie udało mi się sprobować każdego wypieku, ale wszystkie wyglądały przepysznie. Niedługo relacja z imprezy na stronie vegeON!u .

Robiłam już kilka razy serniki wegańskie. Te na zimno zawsze powalały, ale z tymi na ciepło było trochę przebojów. Otóż czynnikiem odpowiedzialnym za wszystkie pozostałe porażki jest wszechobecna kasza manna. Pewnie z oszczędnośći pojawia się ona w wielu przepisach na serniki na bazie tofu, ale niestety całość na tym drastycznie traci. Zamiast sernika mamy twardą kaszową breję z grudkami niezmielonego tofu. Naprawdę, opłaca się skołować kostkę tofu więcej i delektować się ciastem, które łudząco imituje sernik tradycyjny. Nie dość, że cieszymy się doskonałym smakiem , to jeszcze mamy tą radochę, że nasz wypiek jest w całości cruelty free. I dla wszystkich dbających o serducho - bez cholesterolu, o! I dla wszystkich liczących kalorie - ma mniej kalorii niż taki zwykły!

Ludzie smakowali, 12 porcji ciasta rozeszło się w zeszłą niedzielę w mig. Miło miło, ale będę bardziej się cieszyła , jeśli spróbujecie tego przepisu sami w domu. Wykonanie jest banalnie łatwe.

1. Warstwa ciastkowa:

200 g ciasteczek digestive lub innych wegańskich herbatników
5 łyżek wegańskiej margaryny lub tłuszczu kokosowego

2. Warstwa masy orzechowej:

3 łyżki masła orzechowego (miałam kremowe)
1 łyżka mąki pszennej
1 łyżka cukru pudru trzcinowego
2 łyżki oleju
kilka kropel aromatu waniliowego

3. Warstwa serowa:

500 g naturalnego tofu
1/3 szkl. cukru trzcinowego (najlepiej zmielonego na puder)
1 kopiasta łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią
1 aromat waniliowy
sok z 1 cytryny
1/2 szkl. mleka roślinnego (miałam gryczane)
1/3 szkl. oleju
2 budynie waniliowe lub 2 łyżki mąki ziemniaczanej

4. Warstwa czekoladowej polewy:

6 kostek wegańskiej gorzkiej czekolady
3 łyżki wody

Najpierw przygotowujemy spód. Ciasteczka kruszymy blenderem lub wrzucamy je do plastikowej torebki i tłuczemy o podłogę , aż powstanie ciastkowy proszek. W rondelku rozpuszczamy margarynę/ tłuszcz koko i dodajemy do ciastek. Następnie wykładamy dokładnie spód tortownicy (bez brzegów). Następnie miksujemy ze sobą składniki masy orzechowej i smarujemy nią warstwę ciastkową. Potem wstawiamy do lodówki.

Teraz pora na gwóźdź programu. Najpierw odciskamy wodę z tofu. Najlepiej zrobić to poprzez położenie kostek na płaskim talerzyku, położenie na to drugiego talerzyka i dorzucenie porządnego obciążenia - dla przykładu 4 encyklopedie . Po kilkunastu minutach, kiedy zbędna woda wyjdzie, tofu pokruszyć w misce, dodać cukier, aromat i sok z cytryny . Zmiksować na gładką masę, stopniowo dodając mleko i olej. Na sam koniec wsypać budynie / mąkę ziemniaczaną i dokładnie wymieszać. Masę wylać na przygotowane wcześniej dwie warstwy i wstawić do piekarnika nagrzanego do 160 stopni C. Piec około godzinę.

Przygotować polewę. Rozpuścić czekoladę w kąpieli wodnej ( metalowa lub szklana miseczka z pokruszoną czekoladą wstawiona do garnka z gotującą się wodą ). Dodać wodę i energicznie wymieszać. Udekorować ostudzone ciasto. Kroić kiedy wystygnie . Gotowe!

***

Na dniach umieszczę drugi przepis - potrójnie bananowe brownie. Pojawi się też plik z przepisami z Ciasto w Miasto do ściągnięcia.

WI TA MI NY !! Znowu w sprzedaży VEG1 - wegańska multiwitamina z B12

2010-12-02T10:14:00.000-08:00

Długo wyczekiwane , od dawna zapowiadane. Witaminki! W końcu dotarła kolejna dostawa. Przepraszam, że tyle musieliście czekać, ale niestety nie było to zależne ode mnie. Trochę problemów spowodowało, że sprzedajemy po starej cenie, poniewaz nie udalo sie zamowic z tańszego źródła .
Dochód z witamin idzie na druk kilku fajnych broszur, które niedługo też bedzie można tutaj nabyć. Szczegóły wkrótce.

Jakoże mam mętlik mailowy na skrzynce, to prosiłabym wszystkie osoby, które gdzieś tam w zamierzchłych czasach dokonywały rezerwacji witamin, o przypomnienie o sobie. Miałam ładną listę, ale zginęła i boję się, że mogę teraz kogoś pominąć. Piszcie na revolution_action@tlen.pl

Cena opakowania 90 tabletek - 45 zł

Dobrze zbilansowana dieta wegańska dostarcza organizmowi wszystkiego, czego tylko trzeba. Pozostaje jednak jeden problem, o którym wszędzie głośno się trąbi. Chodzi mianowicie o suplementacje B12. Nie ma bardziej sprawdzonego suplementu niż ten, zatwierdzony przez Vegan Society. Tabletki o smaku czarnej porzeczki (trochę to naciągane, bo są po prostu słodkie:) ) zapewniają dzienne zapotrzebowanie na witaminy B2, B6, B12, D, kwas foliowy, jod, selen. Tabletki przed połknięciem trzeba rozgryźć, o.
Składniki:
Sugar, Dextrose, Acacia, Selenomethionine (Selenium), Stearic Acid, Flavour (Blackcurrant), Ergocalciferol Preparation (D2), Pyridoxine Hydrochloride (B6), Magnesium Stearate, Riboflavin (B2), PVP, Folacin (Folic Acid), Potassium Iodide (Iodine), Cyanocobalamin (B12)

Poza tym dystrybuujemy także
Zeszyty Praw Zwierząt - numer 1 i 2.
Cena - 5 zł :

Informacje ze strony www.blog.viva.org.pl :

Prezentujemy pierwszy numer wydawnictwa, w głównej mierze, poświęconego teorii i filozofii praw zwierząt. O ile obecnie kwestie dietetyczne, pod naporem zgromadzonych danych i badań, schodzą na dalszy plan, na pierwsze miejsce wysuwa się kwestia idei praw zwierząt, zgodnie z którą, formalne prawo do życia czy wolności, miałoby przysługiwać także innym, poza ludzkim gatunkom. Szeroko pojęty ruch wyzwolenia zwierząt nie jest środowiskiem jednolitym. Dlatego też naszym celem jest zaprezentowanie każdego istotnego poglądu dotykającego problemu wykorzystywania zwierząt.

Pragniemy zainspirować Czytelników do głębszej refleksji nad naszym stosunkiem do pozostałej części królestwa zwierząt, a także sprowokować nowe pytania i dostarczyć nowych odpowiedzi. Mówiąc o prawach zwierząt nie wolno zapominać o samych zwierzętach — ich psychice i emocjach. Część miejsca poświęcamy tym samym etologii — nauce o zachowaniu zwierząt. Tylko bowiem rzetelna edukacja jest w stanie przełamać wciąż żywe stereotypy o rzekomo bezmyślnych i nieświadomych zwierzętach.
W pierwszym numerze publikujemy artykuł dotyczący poglądów jednego z przedstawicieli ruchu praw zwierząt — Toma Regana. Poruszamy również kwestie zasadności samej idei „prawa” dla zwierząt. O psychologii zwierząt i etycznych implikacjach z nią związanych opowiada w wywiadzie Boris Cyrulnik — uznany badacz zachowań zwierząt. Przedstawiamy zarówno autorskie teksty polskich aktywistów jak również przedruki książek i tłumaczenia zagranicznych publikacji.

W NUMERZE PIERWSZYM:
- Geneza ruchu praw zwierząt
/początki, inspiracje i podziały w szeroko pojętym ruchu wyzwolenia zwierząt/
- Prawa zwierząt i przyszłych pokoleń
/artykuł analizujący zasadność odnoszenia terminu „prawa” do zwierząt/
- Filozofia praw zwierząt Toma Regana
/przedstawienie idei jednego z głównych teoretyków praw zwierząt/
- Wirus antropocentryzmu
/o absurdalności tezy o człowieku jako koronie stworzenia w kontekście filozoficznym i historycznym/
- Zwierzęta: ukryte ofiary wojen
/historia zwierząt, które w nagrodę za pomoc i oddanie giną na polach bitwy lub zgazowywane w laboratoriach/
- Rozmowa z Borisem Cyrulnikiem
/wywiad dotyczący zdolności poznawczych zwierząt i wynikających z nich moralnych implikacji dla gatunku ludzkiego/
- Mit prawa pięści
/artykuł o występujących w naturze aktach przyjaźni i pomocy wśród zwierząt/

Numer pierwszy jest poniekąd numerem eksperymentalnym. Mamy nadzieję, że formuła pisma trafi do Czytelników i niedługo będzie można zaprezentować kolejny numer. W zamyśle optymalnym wyjściem byłaby formuła kwartalnika. W Polsce wciąż mało podejmuje się projektów o charakterze teoretycznym. Chociaż, biorąc pod uwagę nasilenie w ostatnim czasie wykładów i konferencji, sytuacja ulega stopniowej poprawie. warto działać dalej na rzecz rzetelnej edukacji. Nie zastąpi ona wprawdzie działania praktycznego – demonstracji, akacji ulicznych czy informacyjnych. Ale pozwoli nam na ich lepszą organizację i przygotuje do dyskusji jakie przyjdzie nam odbyć z niezliczoną liczbą przypadkowych przechodniów, których akurat zaintrygowała treść trzymanego przez nas banera. Być może kiedyś doczekamy chwili kiedy ludzie przestaną przywoływać jako argument kształt naszego uzębienia i przestaną definiować zwierzęta jako napędzane instynktem maszyny. Wykorzystujmy więc sposobność do dyskusji na protestach i happeningach. Pokazujmy im materiały i źródła, skłaniajmy do refleksji. Mamy nadzieję, że Zeszyty okażą się w tym wypadku szczególnie przydatne :)

W drugim numerze również staramy się przybliżyć Wam psychikę i emocje zwierząt oraz poruszyć kolejne istotne dla idei wyzwolenia zwierząt kwestie.

Przewodnim tematem tego numeru są nasi najbliżsi ewolucyjnie krewni – naczelne. Poza tym podejmujemy kontrowersje związane z utylitarystycznymi koncepcjami Petera Singera i pytamy co do zaoferowania ruchowi wyzwolenia zwierząt ma teoria feministyczna.

Spis treści drugiego numeru obejmuje następujące artykuły:

Injustice anywhere is a threat to justice everywhere

Wraz z narastającymi problemami ekonomicznymi i politycznymi w siłę rosną, nastawione na zmianę rzeczywistości, ruchy społeczne. Jednym z nich jest niewątpliwie ruch wyzwolenia zwierząt. Czy istnieje teoretyczna i praktyczna możliwość wzajemnej współpracy z innymi aktywistami? Czy można jednocześnie walczyć o prawa zwierząt zapominając i ignorując ogrom ciepienia jaki każdego dnia spotyka miliony ludzi?

Feminizm i Animal Liberation Front

Autorka stawia pytanie o istniejące analogie pomiędzy teorią feministyczną, a Animal Liberation Front. Radykalnym ruchem prozwierzęcym podejmującym tzw działania bezpośrednie w obronie zwierząt. Jaki związek ma jedzenie mięsa z opresją seksualną? Podobnie jak na drodze socjalizacji kulturowej nauczyliśmy się stereotypizować płcie, podobnie nauczyliśmy się myśleć o zwierzętach jako przedmiotach użytkowych.

Błędy Petera Singera

Autorka uzupełnia teoretyczną koncepcje Singera o tzw. pojęcie potencjalności. Stara się przy tym rozwiązać problem zastępowalności zwierząt, o którym pisał filozof, a który to problem jest stale podejmowany przez jego przeciwników.

Status zwierząt w utylitarystycznej etyce Petera Singera i jego praktyczne konsekwencje

Omówienie teorii i kontrowersji narosłych wokół idei teoretycznych Petera Singera. Czy przyjęte przez niego założenia utylitarystyczne uprawomocniają moralny weganizm czy też odwrotnie, pozwalają w szczególnych wypadkach na dalszą eksploatację zwierząt?

Dlaczego darwiniści powinni popierać prawa innych naczelnych

Darwin słynął ze swojego sprzeciwu wobec niewolnictwa i znęcania się nad zwierzętami. Choć twórca teorii ewolucji przedstawiał i interpretował naturę jako arenę bezlitosnej walki o byt uważał za możliwe wyciągnięcie wniosków dotyczących pochodzenia i rozwoju moralności na podstawie studiów nad ewolucją człowieka.
Teoria Darwina po raz pierwszy uświadomiła nam nasze pokrewieństwo ze światem zwierząt. Czy wynikają z tego jakiekolwiek moralne implikacje?

Najbliżsi krewni

Przedruk jednego z rozdziałów książki „Najbliżsi krewni” Rogera Foutsa. Autor przez lata zgłębiał zachowania i psychologię szympansów. Uczył posługiwania je językiem migowym i działał na rzecz zaprzestania brutalnych eksperymentów medycznych na naczelnych. Jednocześnie praca z szympansami każe mu przewartościować wszystkie swoje dotychczasowe poglądy dotyczące relacji człowiek-zwierzę.

Małpie dialogi

Artykuł dotyczący posługiwania się przez naczelne Amerykańskim Językiem Migowym (ASL). Czy małpy faktycznie rozumieją wydawane przez siebie sygnały? Czy są w stanie tworzyć poprawne gramatycznie zdania? I czy umiejętność posługiwania się językiem migowym wchodzi w skład transmisji kulturowej?
O tym wszystkim przeczytacie w Małpich dialogach.

Wszystko będzie można
także kupić u mnie podczas imprezy
Ciasto w miasto!
Zapraszamy już w niedzielę o 11 do Ekowiarni.

Zupa miso na mroźne poranki .

2010-12-01T11:12:00.000-08:00

Już dłuższy czas zabierałam się za ogarnięcie zupy miso . Ostatnio koleżanka wrociła z miesięcznego pobytu w Japonii i zrobiła wielki gar takiej zupy dla znajomych , więc stwierdziłam , że trzeba to powtórzyć.
W sumie oryginalna japońska wersja misoshiru robiona jest na bazie rybnego bulionu dashi. Jednak z drugiej strony, w innym miejscu wyczytałam , że odmian jest wiele i każdą zupę z dodanym składnikiem miso możemy już ochrzcić tą nazwą.

Nie ukrywam, że średnio mi leży kuchnia japońska. A to ze względu na ubogą ilość przypraw, zero ziół, zło i szatan . Zawsze jak robię wegańskie sushi to je ostro przyprawiam różnymi imbirowymi sosami , chilli , bo po prostu sama sól i sos sojowy mi nie wystarczą. Kocham tofu, ale bardzo rzadko spożywam je przyrządzone w oparciu o oryginalne rodowite przepisy.

Japończycy po prostu inaczej patrzą na jedzenie - dla nich przyprawy mają podkreślić smak, a dla mnie często przyprawa jest jednym z koniecznych składników. Stąd ma miłość do wszelkich środziemnomorskich i hinduskich potraw.

Jednak , żeby już tak bardzo nie oczerniać kulinariów Japonii, to trzeba przyznać, że trochę ciekawego mają. Pomijam wszystkie zajawki typu mock duck (wegańska kaczka z seitanu), glony czy cukierki z głogu - bo to osobna bajka. Skupmy się na przyprawach. Słone jedzenie w tym kraju to podstawa, stąd też upodobanie do sosów sojowych (usukuchi - delikatniejszy, jasny oraz koikuchi - mocny, bardzo słony). Kolejną dobrą rzeczą jest ocet ryżowy oraz wasabi - japoński "chrzan". Muszę przyznać, że z octem ryżowym mam średnie doświadczenie, bo jestem fanką jabłkowego i balsamicznego, ale za to wasabi w sushi lub na orzeszkach czy prażonym słoneczniku - można za to cudo zabić ;) .
Ważnym składnikiem wielu potraw jest wino mirin - używałam do surowych warzyw, ale jakoś się nie zachwycam.
Kolejną przyprawą, z jaką miałam do czynienia jest shiso (lub w polskiej wersji językowej : pachnotka). W sumie piłam herbatę z tym cudem, ale na plus - jest bardzo orzeźwiające. Słyszałam, że dodają ją do umeboshi - piklowanej śliwki. Mam w planach spróbowanie tego, więc dam znać potem.
Są jeszcze dwie przyprawy, o których mi wiadomo, ale nie miałam okazji ich spróbować. Jedna z nich to karashi - taka japońska wersja musztardy. Druga to shichimi - ostra w smaku mieszanka przypraw: pieprzu syczuańskiego, imbiru, maku, sezamu i alg nori. Dodaje się ją do dań gotowanych , głównie makaronów.

Tyle po krótce, jeśli chodzi o moje doświadczenie kulinarne z tym regionem. Teraz czas na przepis. Co najlepsze, taką zupę z kuleczką ryżu Japończycy jadają na śniadanie. Dużo ludzi dziwi się, że gorące od rana. W sumie mi często zdarzało się zjadać wczorajszą zupę do tostów z masłem orzechowym, więc nie widzę w tym niczego zdrożnego :)

Czym właściwie jest miso ?
Pozwolę sobie zacytować dokładniejsze informacje stąd :

Istnieje kilka rodzajów pasty miso, które choć do siebie zbliżone - posiadają nieco odmienny smak i właściwości. Tradycyjnie pastę miso robi się w ten sposób, że miesza się ze sobą gotowaną rozgniecioną soję z gotowanym rozgniecionym ryżem (lub też z jęczmieniem - to druga wersja pasty miso), soli się tę mieszaninę i dodaje do niej specjalny szczep bakterii koji (wym. japońska: kodźi). Ten sam szczep bakterii wykorzystuje się m.in. do tradycyjnej produkcji sake.
Są to bakterie cenione w Japonii tak bardzo, jak u nas bakterie jogurtowe itp. (np. acidophilus). Wykazują one bardzo korzystne właściwości dla ludzkiego organizmu - m.in. zwiększają odporność i zwalczają bakterie szkodliwe dla organizmu człowieka.

Przy tradycyjnej produkcji pasty miso miesza się ze sobą rozgniecioną gotowaną soję z gotowanym zbożem (ryżem lub jęczmieniem), dodaje się soli i odpowiednią ilość bakterii koji, a następnie mieszanina ta leżakuje przez przynajmniej pół roku. W produkcji przemysłowej podwyższa się nieco ciśnienie, by czas dojrzewania miso skrócić do 3 miesięcy. Pasta miso w zależności od składu (czy ma ryż, czy jęczmień), proporcji składników i szczegółów technologii, może mieć kolor od ciemnobrązowego, poprzez jasnobrązowy, aż po prawie biały.

Tadam! Poszczególne rodzaje miso wyglądają tak:

foto

Do swojej zupki użyłam tego jasnobrązowego, łagodnego w smaku. Co jest ważne, miso dodajecie na końcu - już po ugotowaniu całości. Inaczej straci właściwości odżywcze i smakowe i lipa. A jakie właśnie wartości niesie za sobą jedzenie miso? Niesie dużo wartościowego białka, wapnia, magnezu, manganu, fosforu, sodu, potasu, cynku i witaminy A. O!

Misoshiru Vegan ! (4 porcje)

2 l wody
2 duże ziemniaki, pokrojone w słupki
1 marchewka, pokrojona w słupki
garść suszonych grzybów mun , namoczonych i pokrojonych w cienkie paski
garść kapusty pekińskiej , poszatkowanej (tego nie powinno tutaj być, ale jakoś musiałam zużyć resztkę)
pół szkl. glonów wakame lub 2 listki nori, pokrojone na kawałki
1 cebulka dymka, posiekana po całości
100 g tofu naturalnego, pokrojonego w kostkę i podsmażonego
sos sojowy
3 łyżki miso
ugotowany kleisty ryż do podania

Wodę zagotowujemy z łyżką sosu sojowego. Dodajemy ziemniaki i marchewkę. Po jakichś 10 minutach, dodajemy kapustę i grzyby. Doprawiamy do smaku sosem sojowym. Na sam koniec wrzucamy dymkę, glony i tofu. Gotujemy jeszcze kilka minut. Ściągamy z ognia i dodajemy pastę miso, mieszając aż się rozpuści. Nakładamy ryż do osobnej miseczki. Całość szamiemy pałeczkami - zupę też - wybieramy "gęste ", a resztę wypijamy.

Ciasto w Miasto! Poznań , 5 grudnia, 11.00 Ekowiarnia

2010-11-29T02:35:00.000-08:00

Kolektyw vegeON! (w tym i moja skromna osoba) zaprasza na poznańską edycję imprezy "Ciasto w miasto! " . Dzięki uprzejmości Ekowiarni będziecie mogli przekonać się , jak smaczne mogą być wypieki w 100% roślinne. Większość mięsa, jaj i mleka pochodzi z chowu przemysłowego. Najlepszą drogą sprzeciwu, jest wyeliminowanie takich składników ze swojego życia. To, że można zjeść smaczny wegański obiad – tego można się łatwo domyślić. Ale upiec puszyste ciasto bez jaj , a w dodatku uwieńczone górą kremu i to bez mleka ? Skoro twierdzicie, że to niemożliwe, to przyjdzcie i przekonajcie się sami. Zobaczycie... spróbujecie , że weganizm nie jest wcale taki trudny.

Uchylamy rąbka tajemnicy! Będziemy służyć poradami wszelkiej maści. Serniki, ciasteczka, babeczki. Weganie i weganki upieką wszystko!

Całkowity dochód ze sprzedaży smakołyków zostanie przeznaczony na prowadzenie kampanii Fundacji Viva! – Chów przemysłowy śmierdzi.

Widzimy się w niedzielę, 5 grudnia o godzinie 11 w Ekowiarni, ul. Ratajczaka ( pasaż Apollo).

***
Chcesz upiec coś wegańskiego na sprzedaż? Skontaktuj się z nami, pisząc na vegeon@tlen.pl. Apel ten posyłam przede wszystkim w kierunku wszystkich poznańskich blogerek :)

***
I informacja dla wszystkich z Warszawy i okolic - 5 grudnia w Hydrozagadce podobna impreza i pieniążki na ten sam cel. Więcej info tutaj : klik

Hummus!

2010-11-28T04:00:00.001-08:00

Dawno już nie publikowałam nic na blogu, a to za sprawą miliona wydarzeń - dobrych i niedobrych - które spadły na głowę. W międzyczasie pojawił się nowy layout, ot tak dla odświeżenia. Teraz w końcu sprawy się poukładały i powracam, dzieląc się z Wami najlepszą rzeczą na świecie - domowym hummusem. Generalnie jeśli mam wymienić jedzenie, które nie znudzi mi się nigdy, to są to dwie rzeczy - zielona herbata i hummus. O herbatach już kiedyś post był, a teraz czas na to drugie cudo.

Po co mamy jeść ciecierzycę?
Po pierwsze, bo jest bardzo smaczna . Jednak dla wszystkich spragnionych info żywieniowego, po krótce tylko wymienię, że to doskonałe źródło wartościowego białka. Zawiera dużo cynku, wapnia, magnezu, żelaza i kwasu foliowego. Gratis macie w niej dużo witamin z grupy B.

fotka z google'a

Poniżej zdjęcie suchej i namoczonej ciecierzycy. Generalnie z jednej szklanki suchego ziarna uzyskacie 3 szklanki ugotowanego. Zatem opłaca się wygospodarować odrobinę czasu i nie polegać na ciecierzycy w puszce.

foto stąd

Ciecierzycę można także przerobić na kiełki, które wyglądają tak :

fotka z google'a

Należy namoczyć ziarna na noc, a drugiego dnia postępować jak ze zwyczajnymi kiełkami. Wrzucić je do słoika, moczyć dwa razy dziennie przez 15 minut, odlewać wodę i potem trzymać w ciepłym miejscu. Po kilku dniach będą takie cuda.

A czym właściwie jest hummus?
Jak mówi nieoceniona wiki, to po prostu حُمُّص‎ - ciecierzyca po arabsku . Cudo pochodzi oryginalnie z Libanu, ale generalnie popularne jest na całym Bliskim Wschodzie.
Jest kilka zasad , których trzeba przestrzegać , aby jarać się hummusem tak samo, jak jaram się nim ja. Po pierwsze - ciecierzyca. Żadne tam zamienniki w postaci grochu zwykłego polskiego ani białej fasoli. Pasty z nich są przepyszne, ale do hummusu im daleko. Druga rzecz - tahini . Hummus bez tahini to zwykła pasta z cieciorki. Inny smak, inna konsystencja. Dobre tahini można dostać w sklepach arabskich albo zrobić je samemu , na przykład według tego przepisu.
Trzecia rzecz - czosnek i cytryna . Tak, tak, tak . Hummus bez czosnku i cytryny to jak hummus bez ciecierzycy i tahini :).

Dużo ludzi tworzy wariacje nt. hummusu, dodajac do niego suszone pomidory i różne zioła. Jednak ja zawsze pozostaje wierna prototypowej wersji.

I co do serwowania hummusu - najlepiej smakuje wybierany z miseczki ciepłą pitą arabską pokrojoną w paseczki. Koniecznie trzeba polać go przed podaniem oliwą z oliwek lub dobrym olejem i skropić sokiem z cytryny. Potrawa ze zwykłego smarowidła do chleba staje się czymś niesamowicie szczególnym. Jednak także sprawdza się na kanapkach - po polsku, tradycyjnie , z warzywami lub bez.

1 szkl. ugotowanej ciecierzycy (lub 1 puszka gotowej)
szczypta soli i pieprzu
sok z jednej cytryny
2 łyżki tahini
2 ząbki czosnku
1/3 szkl. oliwy z oliwek lub dobrego oleju
pół szkl. wody

Ciecierzycę miksujemy ze wszystkim składnikami , poza olejem i wodą. Następnie dolewamy stopniowo olej , dalej miksując. Potem zawsze dodaję poł szklanki wody, bo wolę rzadszy hummus. Jednak jeśli chcesz - to zmniejsz ilość wody lub wyeliminuj ją całkowicie.

Tarta warzywna z sosem nerkowcowym - przepis z Wegańskiej Niedzieli

2010-11-10T02:33:00.001-08:00

Czasu mam dzisiaj szalenie mało, więc tylko krótki post z przepisem. Obiecywałam , że się pojawi wczoraj , więc muszę nadrobić zaległości. Niemniej jednak chciałam podziękować Wam za tak liczny udział we wszystkich imprezach. Następne wkrótce!

Składniki :

ciasto
1 szkl. mąki pszennej
1/3 szkl. oleju
szczypta soli
3 łyżki zimnej wody

farsz
1/4 małego kalafiora , podzielonego na rozyczki
1 marchewka, starta na grubo
1 mała papryka + 1 cebula, pocięte drobno i podduszone na oleju
sól, pieprz, estragon, bazylia, rozmaryn

sos
50 g nerkowców, namoczonych na noc w wodzie
1 ząbek czosnku
4 łyżki wody
1 łyżka oleju
bazylia, sól, pieprz

Ciasto zagniatamy i odstawiamy do lodówki na kilka godzin (lub zamrażarki na pół godziny) . Następnie wykładamy nim formę i brzegi. Układamy składniki nadzienia - krzyż kalafiorowy :) , potem obok drugi krzyż z marchewki i w pustych miejscach papryka z cebulką. Odcedzamy nerkowce i miksujemy je z resztą składników. Polewamy tartę. Całość pieczemy w temperaturze 180 st. C przez 30 - 35 minut.

Wegańska Niedziela w Poznaniu - 7 listopada . ZAPRASZAMY!!!

2010-11-04T06:59:00.001-07:00

Zapraszamy na imprezy związane z I Niedzielą Wegańską w Poznaniu, która odbędzie się 7 listopada.
Poniżej dokładny program. Jeśli chcecie spróbować tego co gotuję czy po prostu pogadać to zapraszam serdecznie. Jestem zamieszana we wszystkie imprezy, więc na pewno się gdzieś znajdziemy!

1. "Pieczemy wegańsko!" Pokaz pieczenia na słodko i pikantnie dla wegan oraz osób uczulonych na produkty pochodzenia zwierzęcego! Prowadzą wegańskie blogerki - Agata z I Love Tofu i Magda z Hello Morning! .
Miejsce: Ekowiarnia ( pasaż Apollo), godzina 12.00, wstęp wolny

2. "Zatoka delfinów" - poruszający, nagrodzony Oscarem dokument na temat odbywającej się w Japonii rzezi delfinów.
Miejsce: Kino Muza ( ul.Św.Marcin 30), godzina 14:30, cena: 10 zl Do każdego biletu wegański muffin gratis!

3. "Sufrażystki wegetarianki" - wykład Dobrusi Karbowiak. Miejsce: Babiląd ( ul. Bukowska 31/ 6), godzina 17:00, wstęp wolny

4. Koncert: Justice Department (wegański grindcore/hc z Hiszpanii) , Epileptic Walk (no meat/ dance/ core z Poznania).
Miejsce: Skłot Rozbrat (ul.Pułaskiego 21a), godzina 20:00. Wegańska szama do zakupienia na miejscu.

Pesto z roszponki i migdałów. O projekcie "Weganizm. Spróbujesz? "

2010-11-03T02:04:00.000-07:00

Zaproszono mnie do wzięcia udziału w projekcie "Weganizm. Spróbujesz?" . Akcja ma na celu promocję polskojęzycznych wegańskich blogów kulinarnych. Na tej stronie macie zebrane wszystkie aktualizacje blogów, biorących udział w tej akcji.

O niewątpliwych zaletach prowadzenia bloga z wegańskimi przepisami rozpisywałam się tuż po powrocie z Wrocławia. Można blogi traktować jako wirtualną kopalnię przepisów na różne okazje, ale też jako miejsce do przekazywania swoich idei masie ludzi. I poprzez pokazanie tego, jak bardzo rożnorodne i smaczne może być jedzenie pozbawione okrucieństwa , ułatwiasz innym podjęcie pewnych decyzji.
Ostatnio skontaktował się ze mną jeden chłopak, który napisał, że przeszedł na weganizm między innymi dzięki prowadzonym przez nas blogom. Taka wiadomość niezmiernie cieszy, zwłaszcza taką osobę jak mnie. Zaczęłam prowadzić tego bloga jako pewną odskocznię od aktywizmu, ale jakoś siłą rzeczy nigdy nie mogłam pozbawić go pewnych elementów swojego podejścia do weganizmu, praw zwierząt , ekologii. Nie mógł stać się tylko suchym zbiorem przepisów na różne okazje. Pomimo tego, że często bywały okresy, gdzie zamieszczałam tylko jedzenie, zawsze gdzieś u podłoża istniał przekaz. Bo szczerze - przecież nawet propozycja ciasta bez jajek i mleka już niesie ze sobą coś więcej. Ktoś zaczyna się zastanawiać "dlaczego". A od prostego zwątpienia się zaczyna.

***

Na powitanie dla wszystkich osób, które teraz pilnie śledzą aktualizację na stronach Empatii, proponuje niecodzienną odmianę pesto.
Ale co to do cholery jest roszponka?
Spoko, znaleźliśmy przedwczoraj opakowanie takiego cuda na śmietniku i też nie miałam pojęcia. "Lamb salad" na etykiecie niewiele wyjaśniało. Na szczęście dzięki słownikom zdałam sobie sprawę , że już tą nazwę słyszałam.

zdjęcie z internetu, ale nasza śmietnikowa roszponka nie ustępowała wyglądem :)

Roszponka należy do tej rodziny roślin , co kozłek, popularnie zwany walerianą. Jednak różni się od niej smakiem - delikatny, orzechowy, trochę zbliżony do łagodnych odmian rukoli. Zawiera dużo witaminy A i C (witamina C ułatwia np. przyswajanie żelaza), witaminy B9 / kwasu foliowego (100g roszponki to aż 46% naszego dziennego zapotrzebowania w kwas foliowy !). A co jest w niej najlepszego - ma szalenie małe wymagania dotyczące uprawy. Olewa wszelkie niewygodne warunki klimatyczne i glebowe. Najkorzystniejsza dla niej jest łagodna zima i zbiór można przeprowadzić także o tej porze roku. Wysiewa się ją od początku sierpnia aż do końca września. Zbiera od listopada do kwietnia.

Jak przygotować roszponkę? Oczywiście można zjadać ją do kanapek, tostów, przyrządzać sałatki. Odrobina vinegretu lub oliwy robią robotę. Można też podduszać ją jak szpinak i używać do farszów, pizz, zapiekanek. Można z niej również przygotować zupę.Mój chłopak wymyślił, że robi z niej pesto. Generalnie potem zwyciężyły książki, więc miksowanie spoczęło i tak na mnie, ale co tam. Pesto przyrządasz w 3 minuty. Potem w lodówce możesz je przechowywać bez wekowania przez około tydzień. Smaruj nim tosty, używaj jako sosu do makaronu czy sałatek.

Pesto z roszponki z migdałami

Składniki:

250 g roszponki
100 g płatków migdalowych
1/2 szkl. oliwy z oliwek
ząbek czosnku
sól, pieprz

Liście opłucz i pozbaw korzonków. Suche płatki zmiel na drobne kawałeczki. Roszponkę zmiksuj blenderem z czosnkiem, solą i pieprzem. Dodaj płatki i oliwę i dokładnie wymieszaj.

Mix regionalny - "Kaszi" z wędzonym tempehem

2010-11-02T02:38:00.001-07:00

Generalnie bardzo lubię kuchnię fusion. Kombinacje nowych smaków, rodzime akcenty , dziwne zestawienia kolorystyczne. Sushi z kaszą także wpisuje się w ten nurt. Nie jest to rzecz nowa, bo już trochę o tzw. kaszi można było tu i tam usłyszeć. Jeszcze nie gościło na moim blogu, więc łapcie przepis. Zdecydowałam się znowu uobecnić tutaj moją obsesją na punkcie kaszy jaglanej. Chyba kiedyś wydam o niej jakiegoś bookleta kulinarnego :)
Kolejną innowacją jest zastosowanie tempehu, którego ojczyzną jest Indonezja. Kolejne przemieszanie regionów. Narazie jeszcze kupuję gotowy, ale w planach własna produkcja tego smakołyku . Więcej możecie poczytać tutaj .

Wracając do kaszi - smakuje wybornie. Nie przekonacie się, jeśli sami nie uderzycie do kuchni - zatem do dzieła!

Składniki:

3 listki alg nori
szklanka ugotowanej kaszy jaglanej
kawałek tempehu wędzonego, pokrojonego w cienkie paski
marchewka, sałata - pokrojone w paski
pasta wasabi
sok z jednej cytryny
sos sojowy/imbirowy/słodko kwaśny - do maczania

Na listek połóż cienką warstwę kaszy, zostaw na minutkę, aby algi zmiękły. Pamiętaj o zostawieniu wolnej powierzchnii na końcu - aby można było zakleić całość. Pokrop sokiem z cytryny. W dolnej partii listka ułóż tempeh i warzywa, posmaruj je cieniutko pastą wasabi. Zawijaj przy pomocy specjalnej maty bambusowej lub normalnie rękoma bez tego typu wynalazków :) Potem krój na centymetrowe kawałki i maczaj w ulubionym zimnym sosie.

Muffiny chałwowe - prawie bezcukrowe!

2010-10-26T05:08:00.001-07:00

Przepis idealny dla wszelkiej maści diabetyków wegańskich i nie tylko, jak i także dla wszystkich z problemami próchnicznymi. Jeśli jednak nie kwalifikujecie sie do zadnej z powyzszych kategorii, po prostu spróbujcie dla własnego zdrowia od czasu do czasu zamienić tradycyjny cukier na syrop z agawy.

Dlaczego syrop z agawy jest taki wspaniały?
A to dlatego, że jest około trzykrotnie słodszy od cukru, a cechuje się pieciokrotnie niższym indeksem glikemicznym. W dużym uproszczeniu - po prostu jest zdrowszy. Syrop z agawy jest w wielu przepisach kulinarnych stosowany zamiast cukru lub miodu (jego płynna konsystencja sprawia, że z powodzeniem używam go w wielu przepisach tradycyjnie wymagających miodu). Poza tym doskonale sprawdza się w słodzeniu herbaty i zimnych napojów, a także jako polewa do naleśników czy ciast.

Syrop można dostać już w większości sklepów ze zdrową żywnością, a doszły mnie słuchy , że nawet niektóre markety zaczęły go wprowadzać. Jedyną barierą może być cena - w Polsce za nieduży słoiczek trzeba zapłacić 12 złotych. Jednak warto robić sobie zapasy zagranicą, gdzie można już dostać go za 1 euro.

Poniższy przepis totalnie bezcukrowy nie jest - a to za sprawą chałwy. Jednak cupcake'owa baza może być modyfikowana na wszelkie sposoby, tak, że bez problemu stanie się totalnie bezcukrowym deserem.

Swoją propozycję oparłam na przepisie zaczerpiętym z książki Vegan Cupcakes Take Over The World.

Składniki: (na 12 sztuk)

2/3 szkl. mleka roślinnego (miałam gryczane)
łyżeczka octu jabłkowego
pół szkl. syropu z agawy
1/3 szkl. oleju
1 łyżeczka esencji waniliowej
1 i 1/2 szkl. mąki pszennej
1 lyżeczka proszku do pieczenia
szczypta soli
150 g chałwy kakaowej (sprawdz skład, aby był wegański - trzeba się troche naszukać, bo często zawierają albuminę, białko kurze)

Wymieszaj mleko z octem. W drugiej misce połącz ze sobą mąkę, proszek do pieczenia i sól. Do mikstury mlecznej dodaj syrop z agawy, olej i esencję waniliową. Potem dodaj suche składniki partiami do mokrych i mieszaj aż się ładnie połączą. Rozkrusz chałwę i dodaj ją do masy. Napełnij foremki do muffinek i piecz w temperaturze 200 st. C przez około 20 minut.

***

Przyjdź i wyraź swój sprzeciw!

Jak co roku, 11 listopada nacjonaliści i neofaszyści z różnych organizacji planują przemarsz ulicami Warszawy. Nie chcemy, by zwolennicy ksenofobicznych i rasistowskich ideologii, którzy z dumą odwołują się do przedwojennych organizacji o jawnie faszystowskich sympatiach, znowu przeszli przez stolicę. Pomni wcześniejszych doświadczeń uważamy, że rosnącemu w siłę ruchowi narodowemu trzeba się przeciwstawić. Od dwóch lat próbujemy ich marsz zablokować. Zatrzymamy go tylko wtedy, gdy będzie nas dużo.

Jesteśmy grupą różnych ludzi i środowisk. Łączy nas sprzeciw wobec faszyzmu. Planujemy demonstrację na trasie faszystowskiego pochodu. Chcemy fizycznie go zablokować. Wykorzystamy przysługujące nam prawa obywatelskie. Zapraszamy wszystkich mieszkańców Warszawy i wszystkich, którzy zechcą przyjechać do Warszawy, do czynnego sprzeciwu wobec faszystów. Liczymy na Wasz udział w przygotowaniach, na przyjazd w zaproponowanym przez nas miejscu i czasie, na przygotowanie transparentów, na poinformowanie znajomych o naszych działaniach. Liczymy na Waszą obecność.

www.11listopada.org

Półkrwawy koktajl z wheatgrassem.

2010-10-21T11:53:00.000-07:00

Siup! Powrót po kilku dniach, ale jakich zabieganych dniach. W sobotę spedziłam bardzo fajnie czas we Wrocławiu, a pokazy gotowania to dobra rzecz. Zareklamowałam wszystkie vegan blogi kulinarne jakie tylko mi przyszły na myśl, więc drogie koleżanki i koledzy wzmożona liczba odwiedzin się szykuje.
Cieszmy się, cieszmy, bowiem polskie blogi z wegańskimi przepisami robią dobrą robotę.
Po pierwsze wypełniają lukę jeśli chodzi o wegańskie książki kucharskie dostępne w PL. Po drugie są totalnie za free i każdy może czerpać z nich inspiracje, niezależnie od tego gdzie się znajduje. A po trzecie, moim zdaniem najważniejsze - gotowaniem , pieczeniem, smażeniem i obieraniem autorzy i autorki blogów promują zajebistą rzecz, jaką jest wolny od okrucieństwa styl życia. Bardzo się cieszę, kiedy całkowicie obce mi osoby mówią "dzięki Twoim przepisom zacząłem gotować" ,"dzięki Tobie przestałam jeść mięso", "już miesiąc jem wegańsko" , "nie piję już coca-coli", "ej, a gdzie chodzisz na śmietniki", "jak się robi seitan" , a wymieniać można i długo, więc na słodkim "adoptuj mnie" zakończę :) Nie piszę tego bynajmniej, żeby sobie wlewać. Bardziej interesuje mnie efekt - ludzie zaczynają zmieniać swoje życie , a to oznacza , że taki sposób promocji weganizmu i wyzwolenia zwierząt daje rezultaty.

Jednocześnie sobie samej obiecuję, że muszę więcej pisać i więcej tutaj publikować. Nie samym jedzeniem człowiek żyje. Wiele rzeczy mi samej wydaje się oczywistych , ale często po prostu nie zdaję sobie sprawy z tego , że dla kogoś może to być zupełna nowość.
Dzisiaj zatem będzie o dwóch rzeczach. I o dziwo nie bedzie dziś cukru, ale będzie bardzo zdrowo. Jedna rzecz związana ze zdrowym odżywianiem, a druga ze zdrowym podejściem do swojego ciała.

Jeśli chodzi o odżywianie, to przedstawiam Wam wheatgrass - trawę pszeniczną. Jest to kilkunastodniowa wersja popularnej pszenicy, a jej dużym plusem jest zawartość witamin i minerałów w takich ilościach, że to aż niemożliwe. Więcej informacji znajdziecie tutaj.
Trawa pszeniczna zaliczana jest do tzw. superżywności (superfood) i od dawna jest hitem w Wielkiej Brytanii. Takie rzeczy jak superżywność powoli pojawiają się w polskich sklepach, np. jagody goji, acai czy spirulina, ale nie spotkałam się jeszcze z wheatgrassem. Zagranicą najczęściej sprzedaje się gotowy sok z wheatgrassa (pasteryzowany lub świeży), a w knajpach wegetariańskich i ekologicznych można zamawiać napoje z jego udziałem. W Polsce raczej długo sobie na to poczekamy, ale tak naprawdę już teraz możesz rozpocząć domową uprawę tego cuda. Jeśli masz warunki to skonstruuj sobie taką specjalną półeczkę , a wszelkie instrukcje znajdziesz na tej stronie . Najbardziej przydatnym urządzeniem do przetworzenia trawy jest wyciskarka, również opisana na tej stronie.

Ja rozpoczęłam na próbę uprawę w doniczce. Umieściłam ziarenka pszenicy na kiełki na nienawożonej niczym ziemi, lekko je przysypałam. Podlewałam codziennie i po kilku dniach ziarna wykiełkowały.

Wyglądały ekstra, zwróccie uwagę na te krople wody . Pojawiłały się na źdźbłach zawsze rano, jak rosa. Potem roślina zaczęła rosnąć gwałtownie - dosłownie wieczorem można był·o zauważyć wyraźną różnicę w porównaniu z porankiem. Hodowałam to 12 dni i efekt był taki.

Większą częśc "plonu" zblendowałam i odcisnełam z tej pulpy sok, który dodałam do koktajlu, ale nie mogę za nic wskazać gdzie go widać na tym pierwszym zdjęciu, bo mimo wszystko wyszło około łyżki. Sam w sobie ma kwaśny trawiasty smak, który średnio przypadł mi do gustu. Postanowiłam przyrządzić koktajl z 2 łodyg selera naciowego, 2 bananów i dwóch garści truskawek, które to znalazłam niedawno w kontenerze. Można je zamienić mrożonymi , a z pewnością będzie równie pyszne.

Kilka źdźbeł wrzuciłam i tak w całości. Pamiętajcie jednak, że nie powinno spożywać się dużej ilości całej trawy pszenicznej, ponieważ może wywołać sensacje żoładkowe, ale taka ilość mi nie zaszkodziła. Dodatek wheatgrassa do tego koktajlu - oprócz niesamowicie dobrego wkładu witaminowo-mineralnego - wpływa też fajnie na doznania smakowe . Kwaskowaty smak , kojarzący się ze świeżymi ziołami idealnie pasował do truskawek.

Reasumując moje doświadczenia z wheatgrassem - jaram się tym mega, ale jednak uprawa jest dość czasochłonna, a efekty są bardzo skromne, ponieważ z dużej ilości rośliny uzyskujesz bardzo małe ilości soku. Niemniej jednak warto w to zainwestować trochę miejsca na parapecie i zimą fundować sobie duże dawki naturalnej witaminy C i pokłady żelaza.

***

Teraz druga część rozkmin - o zdrowym podejściu do swojego ciała. Nazwa posta w sumie nawiązuje do tych rozważań, bo nie ukrywam, że zainspirowała mnie do tego zasłyszana reakcja na mój post o mooncupie . Pewna osoba stwierdziła , że pisanie o takich sprawach na blogu kulinarnym jest niesmaczne. Pomijam to, że blog z założenia kulinarny typowo nie jest , ale jednak już dawno innych tematów nie poruszałam, więc nowy czytelnik może o tym nie wiedzieć.

Niech owa niesmaczność tematu stanowi tutaj punkt wyjścia.

Generalnie nie jest nowością, że tzw. dbanie o siebie oznacza dzisiaj dopasowywanie swojego wyglądu i stanu wewnętrznego organizmu do jakichś określonych standardów. Od dziecka uczymy się, że należy mieć taki a nie inny wygląd, takie a nie inne ubrania, jeść to albo tamto. Rzadko kiedy wskazuje nam się na alternatywy i w związku z tym dorastamy z utrwalonym przekonaniem o tym, co jest akceptowalne, ładne . Natomiast wszystko , co od owego przekonania odstaje uznajemy za brzydkie, nieprzyjemne i niesmaczne.

Wielu ludzi nigdy nie kwestionuje wyniesionych z dzieciństwa przekonań i wciąż uparcie broni się przed wszelkimi alternatywnymi sposobami myślenia, życia, jedzenia, ubierania się, mieszkania czy funkcjonowania generalnie. I nic nie byłoby w tym złego, ponieważ każdy ma prawo być takim, jakim chce być. Jednak tutaj pojawia się problem, bowiem prezentowana przez te osoby tzw. "normalność" staje się często pewnym uniwersalnym wyznacznikiem. Wiele osób uzurpuje sobie prawo do nazywania swojego "normalnym", a to rzutuje na negatywne postrzeganie przez nich tego, co odmienne. Wraz z negatywnym postrzeganiem pojawia się też od razu negatywna ocena i uprzedzenia. Po co komplikujemy sobie tak własne życie ? Po co utrudniamy życie innym, którzy nie podzielają naszego myślenia?

Po pierwsze - normalność to rzecz względna. Nie możemy narzucać innym tego, co sami myślimy i tego, w jaki sposób funkcjonujemy. Owszem, dzielmy się swoim punktem widzenia, nie bójmy się myśleć po swojemu i nie bójmy się tych myśli wyrażać słowami. Realizujmy siebie , ale nie przeszkadzajmy realizować się innym. Nie obrzucajmy obelgami kogoś , kto ma rożowe włosy ani kogoś, kto chodzi w szpilkach. Nie oceniajmy z góry kogoś z dziarą na szyi ani kogoś w krawacie. Nie musimy stawać się tacy, jak druga osoba, ale nie krytykujmy , lecz porozmawiajmy i uszanujmy jej decyzje.
Kiedy widzimy, że czyjeś działanie (działanie, a nie wygląd!) powoduje szkody innym, to możemy reagować. Mówmy mu o tym, wyrażajmy swoje zdanie, krytykujmy jego postępowanie. Jednak co jest tutaj niesamowicie ważne - uczmy się wzajemnie od siebie i szanujmy nawzajem swoje wybory.

Nikt nie może sobie rościć prawa do ustalania standardów tego , co ładne i brzydkie, smaczne i niesmaczne. Tzw. prawdy uniwersalne powinny przejść już dawno do lamusa, ponieważ jest tyle poglądów, co ludzi. Nie da się nas wszystkich wsadzić do jednego worka i przykleić etykietkę. Bardzo często owe standardy to tylko kwestia nieprzemyślanych nawyków, upodobań, tradycji i kultury , w której jesteśmy zakorzenieni. Nie bójmy się ich kwestionować, skoro twierdzimy , że coś jest nie tak.

Między innymi z takich powodów, pojawił się tutaj post o mooncupie. Chciałam zaproponować Wam alternatywę wobec zanieczyszczania Ziemi, a napisałam o tym tutaj, bowiem chce , aby pewne sprawy w końcu zostały uznane za normalne, bo przecież takie są.
Nie uważam, aby miesiączka była sprawą niesmaczną, brzydką i nie na miejscu. To nie nowośc , że każda zdrowa kobieta miesiączkuje . Tak samo jak nie jest niczym nowym, że każdy z nas wydala, poci się, brudzi. Dlaczego ciągle spychamy te rzeczy spoza naszego pola widzenia? Dlaczego z taką niechęcia traktujemy swoje ciało i jego fizjologię? Takie myślenie powoduje bardzo niefajną rzecz, a mianowicie sztuczną i trwałą tabuizację czegoś, co jest przecież ... no właśnie, normalne. Chciałoby się rzecz, że poglądy nt. tematów odpowiednich i nieodpowiednich wyniesione są jeszcze z odmętów głębokiego średniowiecza , jednak trochę o tym okresie naszej historii wiem i uwierzcie mi, że o wiele większy szacunek przykładano wtedy do własnego ciała, niż ma to miejsce dzisiaj.
Teraz owym standardem normalności jest wysportowany mężczyzna, w ładnych markowych ubraniach , owiany nutą najdroższych perfum , jedzący śniadanie w ekskluzywnej restauracji. Obowiązkowo nie ma żadnych słabości, a jego portfel potrafi sprostać największym wymaganiom. Do jego usług zawsze pozostaje szczupła wysoka żona, o idealnie gładkich włosach i nieskazitelnej cerze. Nigdy nie zdarzyło jej się ubrudzić sukienki ani przytyć choćby o gram. Nie wydalają, nie wymiotują, nie pocą się. Nie miewają bólu głowy, miesiączki, biegunki, wytrysku.

Wiele osób będzie się teraz śmiało, że przecież to plastikowa rzeczywistość z reklamy. Śmiejemy się, ale przecież sami narzucamy sobie podobne standardy . Dążymy do realizacji czegoś sztucznego i owa sztuczność zlała się w jedno z tzw. normalnością . Zastępuje dzisiaj to, co naturalne. A w naturze zdarzają się i czynności fizjologiczne i osoby o ciałach odbiegających od normy. Powoduje to dużo szkody przede wszystkim w odniesieniu do nas samych, bowiem stajemy się do siebie samych wrogo nastawieni, co rodzi ogromne kompleksy. Zmuszamy nasze ciała do niesamowitych wysiłków, zaklejamy naszą skórę tonami kremów, a wnętrznośći wypełniały niezdrowym - acz modnym - jedzeniem. Co więcej, wszystko co nie pasuje do higienicznego i sterylnego świata jest negowane. Boimy się naszej fizjologii i traktujemy ją jako niesmaczną, co po prostu rodzi chyba jedną z najgroszych form nienawiści - nienawiść do samych siebie.
Dlatego pisałam o tych sprawach tutaj i zamiast dziwnego konstruktu w stylu tam, gdzie brzydko , będe używała słów krew i miesiączka. Jak już o tym mowa, to nie wiem czy wiecie, ale na różnych internetowych forach kobiecych zamiast słowa miesiączka wiele forumowiczek wstawia magiczny symbol @ i już wszystko jest jasne. Chyba jestem jakaś ułomna, bo musiałam w googlach poszukać o co chodzi. Potem stwierdziłam, że to bardzo przykre i niezdrowe, do tego stopnia bać się swojego ciała. Jednak to ich wybór, a ja mam tylko skromną nadzieję, że kiedyś nauczą się akceptować swoją fizjologię.

Sami ustalajmy sobie standardy tego, co uważamy za akceptowalne i nie narzucajmy tych standardów innym. Nie bójmy się odzyskiwać pewnych słów i obszarów naszego życia, skoro uważamy je za normalne. I zamiast atakować myślenie kogoś innego, zastanówmy się czy sami nie powinniśmy przemyśleć swoich definicji i kategorii, jakimi postrzegamy ten świat.
Może nas to czegoś nauczy?

Oswajamy tofu! Twarożek z suszonymi pomidorami , kaparami i świeżą bazylią.

2010-10-14T11:40:00.001-07:00

Ostatni przepis w ramach akcji, dlatego, że i coś do chleba powinno się pojawić. Propozycja ultra szybka i prosta w ogarnięciu. Zamiast tofu sprawdzają się także namoczone wcześniej zmielone nerkowce lub migdały bez skórki. Idealny jako dip albo smarowidło. Robię teraz wszystko, aby maksymalnie wykorzystać pożyczone kokilki/ramekiny/foremki i nawet pastę w to ładuje. Pożyczyłam je co prawda w celu wykonania jednej rzeczy, ale wszystko w swoim czasie.

Składniki:

60 g tofu naturalnego
6 suszonych pomidorów
łyżeczka kaparów
łyżka oliwy z oliwek (lub dowolnego innego oleju)
kilka łyżek wody
odrobina świeżo zmielonego pieprzu i soli
kilka listków świeżej bazylii, posiekanych drobno

Tofu pokruszyć, a cztery pomidory pokroić . Dodać do tego kapary i oliwę. Miksować blenderem na gładką masę, stopniowo dodawając ze 3-4 łyżki wody aż do osiągnięcia zadowalającej konsystencji. Na koniec dodać posiekane dwa pomidory i bazylię.

Oswajamy tofu! Podwójnie dyniowa potrawka + wędzone tofu pod ciastem francuskim.

2010-10-13T05:06:00.000-07:00

Zamieściłam już dwa przepisy w ramach tej akcji, ale żaden nie można uznać za konkretne danie. Jeśli ktoś rozpoczyna dopiero swoje przygody z tofu, a nie jest zbytnim fanem kuchni azjatyckiej, to znajdzie tutaj coś dla siebie.

Po pierwsze - zioła prowansalskie.
Po drugie - dynia.
Po trzecie - smak ultra zbliżony do serów wędzonych.

Wielu ludzi twierdzi, że tofu naturalne nie ma smaku. Dziwi mnie to , bowiem ja jakoś go wyczuwam . Określiłabym go jako delikatny, lekko kwaskowaty smak twarogo-podobny. I mi to szalenie pasuje, bowiem mogę jeść nieprzyprawione tofu prosto z opakowania. Obawiam się, że wiele osób podchodzi do niego tak jak do szpinaku , czyli znowuż stara zasada "nie jadłem, ale wiem , że nie lubię, bo wszyscy mówią, że okropny".
Nie bójcie się eksperymentu i spróbujcie tofu w czystej postaci. Dostaniecie je w każdym supermarkecie ( szukajcie na lodówkach ). Polecam takie w kostce, a nie te w plastikowym okrągłym pudełku (nie wiem, dlaczego producent nazywa je serkiem tofu, skoro tak naprawdę poza soją w składzie, ma ono z prawdziwym tofu niewiele wspólnego ;))Jeśli jednak Wam nie będzie smakowało, to dodajcie ulubionych przypraw.
A jeśli ktoś ma nadal uprzedzenia, proponuje zacząć z tofu wędzonym i tym przepisem. Generalnie można się rozpłynąć. Sposób podania sobie wymyśliłam akurat taki, ale z powodzeniem można zjeść tą potrawę z pieczonymi ziemniaczkami czy ulubioną kaszą .

Składniki (na 6 kokilek):

5 małych ziemniaków, pokrojonych w drobną kostkę
1 średnia marchewka, pokrojona w drobną kostkę
1 cebula, posiekana drobno
2 ząbki czosnku, pocięte na cienkie plasterki
2 łyżki koncentratu pomidorowego
2 szklanki dyni, pokrojonej w kostkę
garść pestek dyni, uprażonych wcześniej na suchej patelni
przyprawy : sól, pieprz czarny świeżo mielony, czosnek granulowany, zioła prowansalskie - 2 łyżki
tofu wędzone - 180 g
1/2 op. ciasta francuskiego (sprawdz sklad, aby był wegański)
olej

Ziemniaki, marchew, cebulę i czosnek podsmażamy na oleju. Dodajemy odrobinę wody , aby zmiękły. Po 10 minutach dodajemy dynię i pestki. Całość dusimy jeszcze przez min. 10 minut, od czasu do czasu podlewając wodą. Dodajemy koncentrat i przyprawy . Dusimy aż warzywa będą miękkie.

Na osobnej patelni smażymy tofu na odrobinie oleju, przyprawiając je granulowanym czosnkiem. Robimy to do czasu, aż wytworzy się złocista skorupka.

Następnie przekładamy po 3 łyżki potrawki do każdej z kokilek, na to kładziemy łyżkę wedzonego tofu i całość przykrywamy kółkiem wyciętym z ciasta francuskiego, dokładnie przyklejajac je na brzegach foremki. Zapiekamy przez 10 minut w temperaturze 200 st. C.

***

Przy okazji chciałam Was zaprosić na II Weekend Wegański we Wrocławiu. Plan jest bardzo interesujący, a w sobotę urządzam pokaz gotowania. Jeśli ktoś chce zamienić parę słów i spróbować moich potraw to będę do dyspozycji :)

Mus jabłkowo-renklodowy z cynamonem, goździkami i imbirem.

2010-10-11T01:14:00.000-07:00

Kolejna propozycja z moich jednosłoikowych konfitur. Nawet ich nie pasteryzuję, bo takie małe ilości znikają w mgnieniu oka. Całość podyktowana jak zwykle tym, co znalezione :) A renklod i jabłek teraz od groma.

Składniki (na duży słoik litrowy)

1 kg renklod, pokrojone
1 kg jabłek, obrane i pokrojone
1 cm kawałek imbiru, posiekany drobno
kilka łyżek cukru trzcinowego
przyprawy : łyżeczka zmielonych goździków, szczypta sproszkowanego imbiru, trochę kardamonu i cynamonu

Owoce i imbir przesmażamy w garnku . Często mieszamy, żeby nie przypalić. Całość powinna spędzić około godziny na wolnym ogniu. Kiedy cała woda wyparuje, dodajemy przyprawy i cukier i trzymamy na ogniu jeszcze przez 10 minut. Teraz mieszamy praktycznie cały czas, bo na pewno się przypali . Potem miksujemy całość blenderem, przekładamy jeszcze gorące do słoika i zakręcamy szczelnie. Tak przygotowany mus wytrzyma w lodówce na pewno 10 dni (u mnie już tyle stoi i jest dobrze :) ).

Możecie jeść go po prostu łyżeczką na ciepło , smarować kanapki lub dodawać do owsianek/jaglanek , jak na załączonym wyżej obrazku. Całość udekorowana vegan bitą śmietaną. Mniam!

Kremowa zupa ze świeżych podgrzybków.

2010-10-07T03:26:00.000-07:00

Jeśli chodzi o grzyby, to zdecydowanie wolę je zjadać niż zbierać . Nie mam cierpliwości po prostu, ale tym razem 2 kilogramy podgrzybków pojawiły się w domu. Stało się tak, ponieważ przy standardowych wizytach przy śmietnikach, dostaliśmy pogrzybki, których widocznie nie udało się sprzedać na targowisku. Wiadomo, że jednym z lepszych sposobów spożytkowania grzybów jest aromatyczna zupa, zatem podaję ten przepis, ot do kolekcji :)

Składniki:

2 kg świeżych podgrzybków
8 średniej wielkości ziemniaków
marchewka, pietruszka, kawałek pora i selera
3 cebule
sól, pieprz, zioła prowansalskie, ziele angielskie , liść laurowy
olej
woda

Warzywa (bez cebuli) myjemy i kroimy, wrzucamy do garnka , dodajemy 2 kulki ziela angielskiego i liśćie laurowe dwa. Gotujemy do miękkości na wolnym ogniu. Grzyby czyścimy, kroimy i podduszamy na odrobinie oleju Połowę dodajemy do zupy. Cebulę siekamy, dusimy do miękkości i też dodajemy do zupy. Gotujemy jeszcze przez kilka minut. Następnie wyławiamy liście i ziele . Miksujemy całość blenderem, dodajemy odłożone grzyby i przyprawiamy.

Oswajamy tofu! Kremowa owsianka z brzoskwiniami i truskawkami.

2010-10-04T01:05:00.000-07:00

Już kilkukrotnie zamieszczałam przepisy na rozmaite śniadaniowe wariacje na temat kasz i płatków. To są chyba moje faworyty jeśli idzie o jesienne poranki. W przepisie wykorzystałam truskawki i brzoskwinie, bo akurat ostatnio znalazłam po pudełku w kontenerze :) . Możecie wykorzystać praktycznie każdy świeży owoc. Dodatek tofu do tego śniadania, nie dość że podnosi walory odżywcze, to jeszcze nadaje fajną konsystencję i twarożkowy posmak.

Składniki (na 1 osobę):

pół szkl. płatków owsianych
1 brzoskwinia
kilka truskawek
zarodki orkiszowe, zmielone siemię lniane, zmielone pestki dyni (opcjonalnie, a ja je wrzucam bo są zdrowe )
1 szkl. mleka roślinnego
łyżka cukru trzcinowego
szczypta soli
szczypta cukru z prawdziwą wanilią
kawałek tofu naturalnego, pokruszonego
łyżeczka soku z cytryny

Brzoskwinie i truskawki kroicie na plasterki , wrzucacie na rozgrzaną suchą patelnię i smażycie. Jak zmiękną to dodajecie płatki owsiane , zarodki, siemię i pestki, zalewacie to połową mleka i dusicie aż płatki zmiękną. W miseczce miksujecie na gładką pastę tofu, resztę mleka, cukier, sól, wanilię i sok z cytryny. Następnie dodajecie to do zawartości patelni i dokładnie mieszacie. Jeśli uznacie, że całość jest za gęsta można dodać jeszcze mleka. Gotowe!

Oswajamy tofu ! Ekspresowy sos czosnkowy

2010-10-04T00:29:00.001-07:00

Z przyjemnością dołączam się do tej akcji kulinarnej, zainicjowanej przez Wegetariankę . Generalnie dla spragnionych propozycji dań z tofu proponuje kliknąć tutaj, bowiem na tym blogu znajdziecie ich mnóstwo (nazwa zobowiązuje):) . Jeśli ktoś jest chętny, zostało mi jeszcze kilka bookletów TOFUinwazja .
Niemniej jednak dziwię się, że nie pojawił się jeszcze przepis na sos czosnkowy z tofu. To idealna propozycja dla osób , które dopiero zaczynają . Możecie go zastosować wszędzie tam, gdzie stosuje się tradycyjny sos czosnkowy. My przyrządziliśmy sobie mistrzowską wegańską pizzę i całość komponowała się idealnie. Łapcie przepis! Na jego bazie możecie przygotować wegańską wersję sosu tzatziki lub Tysiąc Wysp.

Składniki:

1/2 kostki tofu naturalnego (miałam takie 180 g)
3 ząbki czosnku
3 lyżki oleju
sól i pieprz do smaku
woda

Całość miksujemy aż do uzyskania gładkiej pasty, a następnie dolewamy tyle wody, aby uzyskać konsystencję pożądaną , czyli w moim wypadku śmietanopodobną . Voila!

Puszyste ciacho drożdżowe ze śliwkami węgierkami.

2010-09-29T10:38:00.000-07:00

Zimno, mokro, obrzydliwie, zimno i mokro. Jesień sucks i jedyne to, co ją rekompensuje to żarcie, czyli śliwki w ilościach przeogromnych, dynia i grzyby. Wizyta u rodziców zawsze obfituje w duże ilości sezonowego stuffu, bo po pierwsze ogródek, a po drugie bliskość lasów, a po trzecie najpiękniejsze ryneczki ever. Jak już o domu mowa, to placek drożdżowy z kruszonką to moje ulubione ciasto z dzieciństwa. Mama przyrządza je od kilku dobrych lat w wersji wegańskiej i teraz też na mój przyjazd takie cudo upiekła. Przepis podaje, bo ja go jej kiedyś podrzuciłam :)

Składniki:

5 dag świeżych drożdży + odrobina ciepłego mleka sojowego + szczypta cukru i mąki
3 szkl. mąki pszennej typ 450
3/4 szkl. mleka sojowego lub innego roślinnego (jeśli ma być ekonomiczne to i woda daje radę)
3 łyżki mąki kukurydzianej
1/2 szkl. cukru
1/3 szkl. oleju
aromat waniliowy
śliwki węgierki, wypestkowane w połówkach

kruszonka:

1/2 szkl. mąki pszennej
2 łyżki cukru
trochę oleju i wody

Drożdże kruszymy i rozpuszczamy w mleku, dodając cukier i mąkę. Odstawiam y do wyrośnięcia. W dużej misce mieszamy połowę mąki , mąkę kukurydzianą, cukier, aromat i olej. Dodajemy do tego drożdże i mieszamy. Potem partiami dolewamy po odrobinie mleka sojowego i dosypujemy po odrobinie mąki. Wyrabiamy cały czas ciasto aż do skończenia składników i uzyskania takich pęcherzyków powietrza. Przykrywamy ściereczką i zostawiamy do wyrośnięcia na godzinkę (ciepłe miejsce, okna zamknięte). Potem wykładamy na blaszkę, wysmarowaną olejem i posypaną bułką tartą. Układamy śliwki, posypujemy kruszonką (składniki kruszonki mieszamy do uzyskania odpowiedniej konsystencji) i pieczemy przez 50 minut w temperaturze 200 st. C.

Matcha Cupcakes - babeczki z zieloną herbatą i lukrem

2010-09-28T08:41:00.001-07:00

Przez ostatnie dni, kiedy nie postowałam, uzbierałam zdjęcia kilkunastu rożnych potraw i nie wiem teraz, na co się decydować. Postaram się po prostu stopniowo i systematycznie zamieszczać wszystkie.

Co do postu poprzedniego - jeszcze mam zapasy, więc zamawiajcie, zamawiajcie.

Teraz przepis. Do przyrządzenia tych babeczek potrzebujecie proszkowej zielonej herbaty matcha. Można ją dostać w większości herbaciarni czy sklepów typu "kuchnie świata". Jedynym minusem jest jej wysoka cena (30 złotych za 50 g)Ja swoją nabyłam jakiś czas temu na promocji i postanowiłam koniecznie wypróbować do zielonych wypieków. Poza ekstra kolorem babeczki smakują po prostu jak pyszna słodkawa herbata. Są miękkie i rozpływają się w buzi, ot co.

Składniki (na 12 sztuk)

1 szkl. mleka migdałowego d.i.y.
1 łyżeczka octu jabłkowego lub soku z cytryny
1,5 szklanki mąki pszennej
2 łyżki mąki kukurydzianej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
3 łyżki herbaty matcha
1/3 szklanki oleju
1/3 szklanki cukru trzcinowego
kilka kropel aromatu waniliowego

lukier:

0,5 szkl. cukru pudru
2 łyżki gorącego mleka migdałowego lub dowolnego roślinnego
płaska łyżeczka herbaty matcha
wrzątek - tyle, ile potrzeba do uzyskania gęstej lukrowej pasty

Mleko mieszamy z octem/sokiem z cytryny i zostawiamy na kilka minut. W tym czasie w dużej misce mieszamy mąkę pszenną, kukurydzianą, proszek, sól i herbatę matcha. W drugiej mieszamy olej, cukier i aromat waniliowy, po czym dodajemy do tego mleczną miksturę. Następnie suche składniki partiami dodajemy do mokrych i dokładnie łączymy wszystko. Napełniamy foremki i pieczemy przez 20 minut w temperaturze 180 stopni C.

Jak ostygną to dekorujemy lukrem, który przyrządzimy w takiej kolejności : mieszamy dokładnie cukier puder i herbatę, dodajemy mleko i potem tyle wrzątku , aby uzyskać gęstą lejącą się pastę.

Bigos z czerwonej kiszonej kapusty z mnóstwem bakalii.

2010-09-15T14:38:00.000-07:00

Właściwie mogę powiedzieć, że potrawa była w pełni darmowa. Nawet suszone śliwki , suszone morele i orzechy włoskie pochodziły ze śmietników. Kto by się spodziewał. Wycieczki do 3miasta i hojność siostry popłacają .
Niemniej jednak bigos totalnie słodki i fioletowy, to coś , co stanowi miłą odmianę od monotonnej polskiej wersji tejże potrawy. Przyrządzałam go już kilka razy w życiu, a teraz okazja była szczególna powiem nierzadko znajduje sie ładnie zapakowaną kiszoną kapustę w kontenerze :)

Składniki:

1 kg kiszonej czerwonej kapusty
woda
2 marchewki, starte na grubo
2 cebulki, drobno posiekane
olej do smażenia
łyżka melasy
3 łyżki cukru trzcinowego
garść suszonych śliwek, pokrojonych w paski
garść suszonych moreli, jw.
garść orzechów włoskich , posiekanych na połówki
przyprawy: sól lawendowa, pieprz czarny, ostra papryka ,liście laurowe x2, ziele angielskie x2

Kapustę poszatkuj i wrzuc do garnka z niewielką ilością wody, dodaj liście i ziele. Przykryj pokrywką , aby sie ładnie dusiło. Na patelni podsmaz cebulkę z marchewką. Kiedy kapusta zmięknie (gotuj ją około 40 minut na wolnym ogniu, caly czas w razie potrzeby dolewając wody), dodaje zawartość patelni i pozostałe składniki. Całość duś jeszcze przez kilka minut. Voila!

Multizbożowe placki cukiniowe.

2010-09-14T12:41:00.000-07:00

Nie wiem , jak to się stało, ale jeszcze nigdy nie podzieliłam się z Wami przepisem na moje ulubione placki. Ostatnio miałam w domu chyba z 15 cukinii ( love śmietniki). Zaletą jest tutaj możliwość wrzucenia jak największej ilości wartościowych składników, co równa się z temu, że wszystko dobre ląduje w Waszych żołądkach za jednym zamachem.

Składniki (na górę placków):

4 średniej wielkości cukinie, starte na grubo razem ze skórką
1 cebula, drobno posiekana
2 ząbki czosnku, przeciśnięte przez praskę
3 kopiaste łyżki płatków owsianych, zalanych wrzątkiem
3 kopiaste łyżki zmielonego siemienia lnianego
pół szklanki słonecznika
pęczek natki pietruszki, posiekanej drobno
po 1 łyżeczce : otrębów pszennych, orkiszowych, żytnich
3 łyżki mąki pszennej razowej
sól, pieprz kolorowy świeżo mielony, czubryca zielona
woda lub wywar warzywny
olej do smażenia

Wszystko mieszacie razem w dużej misce, dolewając tyle wody / wywaru, aby całość miała konsystencję masy na placki (rzadsza niż na kotlety, lecz uważajcie, aby nie doszło do konsystencji naleśnikowej). Rozgrzewacie olej na patelni i łyżką nakładacie placki. Smażycie z obu stron do zarumienienia.

Śniadaniowa kasza jaglana na d.i.y. migdałowym mleku

2010-09-13T03:20:00.000-07:00

Doskonale sycące 10-minutowe śniadanie, które pomoże Wam przetrwać obrzydliwe deszczowe poranki, jakie serwuje nam teraz wrzesień. Jeśli nie zaczniecie mieszać kaszy, to nie musicie obawiać się o przypalony garnek. Nie wiem skąd jest ta zasada, ale się sprawdza. Tak samo dzieje się z gryczaną i pęczakiem - lecz jeśli zaczniecie mieszać to spedzicie cały czas przy garze jak nic. Wystarczy wrzucić ją do rondelka z wrząca wodą w trakcie biegu do łazienki, a wszelkich czynności porannych dokonać w czasie gotowania. Już ostatnio się rozwodziłam nad zaletami tego zboża , więc nie będę się powtarzać.

Składniki:

pół szklanki kaszy jaglanej
szklanka wrzątku
szczypta soli
łyżka cukru trzcinowego (opcjonalnie)
2 dojrzałe banany
pół szklanki mleka migdałowego
łyżka jagód w syropie/ konfitur domowej roboty / świeżych owoców

Kaszę przepłukujemy i wrzucamy do wrzącej, lekko osolonej wody. Gotujemy przez 10 minut. Następnie dodajemy cukier, banany i mleko . Całość miksujemy blenderem na gładką masę. Dekorujemy owocami i zjadamy!

Jeśli chcecie, aby było rzadsze to naturalnie zwiększacie ilość mleka. Ja jednak wolę taką opcję, którą można praktycznie ciąć nożem. W sumie nauczyłam się jeść taką kaszę i też tak przygotowane owsianki, bowiem sprawdza się idealnie w podróży . Wiem co mówię, bo przez 2 lata dojeżdżałam busem na drugi koniec miasta o 7 rano .Taka kasza + kakao w termos i 50minutowa zimowa podróż staje się znośna .

Czekoladowe ciastka z białymi choco groszkami .

2010-09-11T14:13:00.000-07:00

Ostatnio zaopatrzyłam się tutaj w taką dobrą rzecz. Groszki mają o wiele większą odporność na topienie się w piekarniku niż zwykła czekolada, więc zachowują swój kształt . Przepis wykombinowałam inspirując się tym blogiem . A co w nim jest najważniejsze ? Ciastka są na oleju, są miękkie i mają chrupiącą skórkę/skorupkę/ whatever.
A my możemy świętować , że udało się uniknąć margaryny . Dlaczego?

A to ze względów podwójnych - po pierwsze, margaryna wegańska w PL jest trudno dostępna. Jedynie kilka sklepów internetowych z żywnością wegetariańską czy lokalne sklepy ze zdrowym jadłem w większych miastach, takowe margaryny posiadają w ofercie. Jednak minusem tego jest ich zawyżona cena. Przykładowa kostka Alsanu kosztuje w Niemczech 65 ojrocentów, a w polskim sklepie 6 złotych. Ajć! Dobrze, że ktoś stale robi wycieczki zagraniczne i przywozi :)
Dlaczego inne margaryny nie są wegańskie? A to najcześciej przez serwatki, białka mleczne lub dodatki witaminowe - niewegańska A (nie masz pewności, czy nie jest przypadkiem pozyskiwana z jajek) i niewegetariańska D1 lub D3 - na 100% pozyskiwana z czegoś odzwierzęcego .
Drugi powód, dla którego cieszmy się, że margaryny unikamy - utwardzone tłuszcze zdrowe to nie są. W sumie tak jak ciastka, więc umiarkowanie, umiarkowanie.

W przepisie z powodzeniem białe groszki czekoladowe można zastąpić czekoladą pokrojoną na kawałki, orzechami, żurawiną, ananasem suszonym - bardzo dużo rzeczy tutaj pasuje. Eksperymentujcie!

Skladniki (na 24 ciasteczka):

1/2 szkl. cukru trzcinowego
1/2 szkl. oleju rzepakowego
1 łyżeczka ciemnej melasy
3 łyżki ciemnego kakao
1/4 szkl. wody
1 łyżeczka esencji waniliowej
1, 5 szkl. mąki pszennej
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
szczypta soli
1/2 szkl. białych vgn chocolate chips

Rozgrzej piekarnik do 180 stopni C i wyłóż blaszkę papierem do pieczenia. W jednej misce wymieszaj dokładnie cukier, olej, melasę i kakao. Dodaj wodę i esencję waniliową (lub aromat). W drugiej misce połącz ze sobą mąkę, sodę i sól. Dodawaj partiami suche składniki do mokrych i mieszaj porządnie. Na koniec połącz z groszkami czekoladowymi i zagnieć zwarte ciasto. Formuj w dłoniach kulki wielkości orzecha włoskiego i nakładaj je na blaszkę, lekko spłaszczaj i pamiętaj o zachowaniu odległości około 2 cm. Potem piecz przez 6-8 minut.
Ważna rzecz! Ściągaj je z papieru dopiero po kilku minutach, jak przestygną , bowiem inaczej rozpadną się na drobne kawałki.

Przeczekoladowe buraczane ciasto z różowym kremem buraczanym.

2010-09-09T01:26:00.000-07:00

Zdjęcie zrobione przez Werę

Jak już Madzia napisała na swoim blogu, ostatnio robiłyśmy wspólnie jedzenie na koncert. Mistrzem imprezy jest i tak chłopak, który odmówił burgera twierdząc , że nie je mięsa. Nie widziałam go wcześniej na żadnym z koncertów, więc pewnie nie wiedział jakie panują zwyczaje. Niestety do stoiska nie powrócił, bo chyba nie zaufał wielkiemu napisowi VEGAN na menu , które rozpisałyśmy :)

Przepis na ciastka z białymi chocolate chips pojawi się później, z racji takiej, że niestety owe cudo trzeba sobie nabyć zagranicą. Jednak nie stoi w sumie na przeszkodzie, aby zamieniać białe groszki na kawałki gorzkiej czekolady. Jutro przepis :)

I przy okazji - pieczenie dla kogoś to jest najlepsze pieczenie na świecie - masz satysfakcję, a nie musisz jeść tyle słodkiego. Jak macie jakąś okazję , aby coś dla Was upiekła to z chęcią podejmę się zadania.
Dzisiaj przepis na ciasto z burakiem. Nikt, komu potem mówiłam , co jest w środku nie chciał wierzyć. Samo ciasto jest bardzo wilgotne i miękkie, lecz zwarte i elegancko się trzyma. Przepis powstał na bazie kilku niewegańskich przepisów znalezionych w necie (między innymi na tym ), które przemodyfikowałam w zależności od swoich potrzeb. Proporcje przewidziane są na małą tortownicę o średnicy 20 cm. Jednak ja swoje upiekłam w takiej o średnicy 24 cm, co wpłynęło jedynie na to, że wysokość atrakcyjna nie była. Ale ... do rzeczy .

Składniki:

2 tabliczki gorzkiej vgn czekolady
2 średniej wielkości surowe buraki
2 łyżki mąki kukurydzianej rozmieszane w 3 łyżkach wody
1 łyżka zmielonego siemienia lnianego rozmieszanego w 2 łyżkach ciepłej wody
1/2 szkl. cukru trzcinowego dark muscovado (ew. może być jakikolwiek inny trzcinowy)
5 łyżek oleju z pestek winogron (lub innego neutralnego w smaku)
łyżeczka aromatu waniliowego
3 łyżki ciemnego kakao
100 ml mocnej kawy ( zaparzyłam w kawiarce )
1 szkl. mąki pszennej tortowej typ 450
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
szczypta soli

krem:

1 opakowanie budyniu waniliowego/śmietankowego
1 szkl. dowolnego mleka roślinnego
1/2 szkl. cukru pudru
1/3 kostki vgn margaryny (alsan rulez)
mała łyżeczka soku z buraków

Czekoladę łamiemy na kawałki i rozpuszczamy w kąpieli wodnej (miska z czekoladą wsadzona do garnka z wrzącą wodą). W tym czasie obieramy buraki i trzemy je na tarce o małych oczkach (można też przepuścić buraki przez sokowirówkę , wypić sok (zostawić małą łyżeczkę) i resztki wykorzystać tutaj - ja tak zrobiłam).Mąkę kukurydzianą i zmielone siemię lniane ucieramy z cukrem. Funkcjonują one tutaj jako zamiennik 3 jajek - uznałam, że taki miks będzie dobrym rozwiązaniem. Następnie dodajemy olej, aromat, kakao i kawę (musi być wystudzona) . Dokładnie miksujemy. W drugiej misce mieszamy mąkę pszenną, sodę i sól. Suche składniki dodajemy partiami do mokrych i ciągle miksujemy na niskich obrotach. Następnie wlewamy rozpuszczoną czekoladę i odciśnięte z soku buraki i dokładnie mieszamy.
Wylewamy do tortownicy i pieczemy w temperaturze 180 stopni przez około godzinę.
Przygotowujemy krem . Najpierw gotujemy budyń, ale używamy do tego tylko szklanki mleka. Pilnujmy gara, bo lubi się przypalić lub zgrudkować. Trzeba ciągle mieszać . Potem chłodzimy go przy otwartym oknie, na balkonie czy gdziekolwiek , gdzie jest naturalne nielodówkowe zimno. Cukier ucieramy z margaryną i stopniowo dodajemy budyń. Na koniec wlewamy sok z buraka - najlepszy naturalny różowy barwnik- i dokładnie miksujemy. W ten sposób uzyskaliśmy jasny odcień, bez żadnego burakowego posmaku. Krem rozsmarowujemy na wierzchu ciasta , dekorujemy owocami, czekoladą i czymkolwiek chcecie.

***

I tutaj zdjęcie jedzenia, które przygotowałyśmy , dopieszczonego przed samym koncertem na skłocie.

Naleśniki graham z karmelizowanymi gruszkami.

2010-09-06T12:32:00.000-07:00

Ciasto:
1 szkl. mąki graham
4 łyżki mąki pszennej typ 650
1,5 szkl. mleka sojowego albo wody
szczypta proszku do pieczenia
szczypta cukru trzcinowego lub łyżeczka syropu z agawy
olej do smażenia

Nadzienie:
3 dojrzałe gruszki
3 łyżki cukru trzcinowego (najlepiej dark muscovado)

Składniki na ciasto naleśnikowe mieszamy i odstawiamy na 10 minut. Następnie nieobrane gruszki kroimy w cienkie plasterki i wrzucamy je na suchą rozgrzaną patelnię. Po 10 minutach smażenia, kiedy staną się miękkie,dodajemy cukier i ciągle mieszamy. Smażymy jeszcze przez kilka minut, aż nadmiar wody wyparuje i całość będzie miała konsystencję syropu. Przekładamy do słoiczka i schładzamy na parapecie.
Naleśniki smażymy - jak to się robi, to każdy wie. Trochę oleju na patelnię, wylewamy chochlę ciasta i rozprowadzamy równomiernie,aby uzyskać duże naleśniki średniej grubości.
Potem nakładamy gruszki, zwijamy według ulubionego sposobu i posypujemy cukrem pudrem lub siekanymi orzechami.

Mafaldine corte z kanią ,marchewką i pestkami dyni.

2010-09-05T01:18:00.000-07:00

Stosunkowo mało na tym blogu także przepisów na rozmaite makarony. W sumie z tych samych powodów co na sałatki. Możecie tutaj użyć praktycznie każdych świderków lub wstążek, ja akurat miałam ten w domu , więc skorzystałam. Początek września to także dobry sezon na wszelkie grzyby, tutaj wykorzystałam kanie. Jakoś nie byłam specjalnie do nich przekonana , z powodu standardowego pomysłu na ich jedzenie wyniesionego z dzieciństwa (kapelusz obsypany bułką tartą i na patelnię) , który w sumie przyprawiał mnie o mdłości. Teraz stwierdziłam, że przecież można je pokroić :)

500 g makaronu mafaldine corte
3 duże kanie ,pocięte w paski
2 marchewki, pocięte w słupki
kilka szalotek, pociętych w piórka
garść pestek dyni
3 łyżki posiekanego świeżego koperku
olej do smażenia
sól, pieprz, świeżo starta gałka muszkatołowa

Makaron ugotować według przepisu na opakowaniu. Marchewkę i cebulę usmazyć na patelni, doprawić i dodać do makaronu. Następnie usmazyć kanię, posypując ją solą morską i pieprzem. Na końcu dodać odrobinę startej gałki i wymieszać z makaronem. Całość posypujemy koperkiem i pestkami dyni, uprażonymi na suchej patelni.

Lody malinowe po raz kolejny.

2010-09-03T03:00:00.000-07:00

Prezentowałam Wam już kiedyś przepis na lody malinowe .Tym razem inne składniki i inne proporcje sprawiają, że jest to właściwie sorbet malinowy z lekkim "mlecznym" posmakiem. Spróbujcie sami!

Ostatnio dumpsterowe łowy są coraz obfitsze, więc zamroziłam kilka porcji zmiksowanych malin. Nie wiem , jak to określić w przepisie, bowiem użyłam do niego zamrożonego musu pod postacią takich trzech okrągłych pojemniczków po tym tofu . Jeśli zliczyć na objętość to wyjdzie hmm- 1.5 szklanki musu malinowego? Powiedzmy :)

1,5 szkl. zamrożonego musu malinowego
3 łyżki mleka roślinnego w proszku
odrobina cukru do smaku (ja nie dałam w ogóle , bo miałam słodkie maliny)

Mus wyciągnąć z zamrażarki i zostawić w temperaturze pokojowej na kilkanaście minut. Następnie pociąć go nożem na drobniejsze kawałki, dodać mleko w proszku i miksować do uzyskania gładkiej konsystencji. Zasady BHP te same jak w przypadku lodów bananowych :) Też mają taką konsystencję, że można je nakładać gałkownicą.
Posypałam swoje misiami przywiezionymi z Czech. Mają tam bardzo duży wybór dekoracji do ciast w rozsądnych cenach :)

***
Jak już przy lodach, to znowu byłam w 3mieście i odwiedziłam Giuseppe. Oczywiście zawsze robię tak, że nie jem prawie nic przedtem, żeby od razu spróbować jak najwięcej nowego. Za każdym razem muszę zjeść gianduię - smak zbliżony do nutelli. Tym razem w połączeniu z ananasem i wiśnią.

Zrobiłam też kombo smaków - pomidor z octem balsamicznym, limonka z pieprzem i spiruliną oraz dla złagodzenia języka pomarańcz. Stwierdzam, że lody o niespodziewanych smakach są ekstra. Zwłaszcza pomidorowe , bowiem smakowały jak mocno schlodzone gazpacho zmiksowane z lodem. Mniam!

Paluszki jaglane z wędzonym tofu i kalarepą.

2010-09-03T02:23:00.000-07:00

Kasza jaglana jest chyba najlepszym multimixem witaminowo-mineralnym jaki znam. Wyróżnia się najwyższą wśród kasz zawartością witamin z grupy B: B₁, (tiaminy), B₂ (ryboflawiny) i B₆ (pirydoksyny) oraz kwasu foliowego, wapnia, potasu, żelaza i miedzi. I co jest ważne w bilansowaniu wartościowych posiłków, kasza jaglana ma bardzo korzystny skład aminokwasowy. Zawiera bowiem znaczne ilość tryptofanu, którego niski poziom mają rośliny strączkowe. Zatem warto nie ograniczać się tylko i wyłącznie do soi i soczewicy. Ponadto jest lekkostrawna i nie zawiera glutenu. Można na jej bazie przyrządzać ciasta, dodawać ją do słonych farszów czy słodkich deserów. Kiedyś się sporo o niej naczytałam i od tamtej chwili jem ją przynajmniej 3 razy w tygodniu, zawsze w różnych formach. Najczęściej są to śniadaniowe kombinacje bądź warzywne sałatki, ale zdarza sie też , że ląduje jako składnik bazowy kotletów. Musiałam szybko spożytkować znalezione warzywa, stąd kombinacja warzyw typowo tradycyjna. Łapcie przepis!

1 szkl. kaszy jaglanej
szczypta soli
pół kostki wędzonego tofu, pokrojonego w drobną kostkę
kalarepa, starta na grubych oczkach
mała marchewka, jak wyżej
mała pietruszka, jak wyżej
2 cebulki, posiekane drobno
kilka cm pora, pokrojonego w talarki
przyprawy: tandori masala - obficie, pieprz i sól
3 łyżki płatków owsianych zalanych wrzątkiem
2 łyżki mąki kukurydzianej
opcjonalnie bułka tarta

Kaszę gotujemy w podwójnej ilości wody z odrobiną soli. Następnie studzimy. W tym czasie podsmażamy na oleju cebulę, kalarepkę i pora, a na końcu dodajemy do tego tofu. Całość doprawiamy tandori masala i dusimy do miękkości. Dodajemy do kaszy. Płatki owsiane mieszamy z mąką kukurydzianą i dodajemy do reszty. Całość doprawiamy solą i pieprzem. Wyrabiamy jednolitą masę , z której formujemy paluszki i obtaczamy je w bułce tartej. Smażymy z obu stron na złocisty kolor.
Jeśli masa jest za mokra -dodajemy do środka bułki tartej, a jeśli za sucha to trochę wody.

Możecie podawać je z dowolnymi sosami i pastami. Ja wybrałam czosnkowy twarożek migdałowy, zrobiony na bazie tego przepisu.

Kalarepa z orzechami włoskimi.

2010-09-02T05:49:00.000-07:00

Nadzwyczaj mało u mnie przepisów na surówki. W sumie dlatego, że ciągle uważam iż na nie po prostu przepisów nie trzeba. Wystarczy odrobina kreatywności i wymieszać składniki, które masz w lodówce. Jednak, jak niestety uświadamiają mi rozmowy z wieloma osobami, to nie dla wszystkich jest takie proste i siup. Jak się w sumie zastanowię to nie mogę zliczyć ile razy tłumaczyłam znajomej , co dodaje do sałaty , że tak inaczej smakuje. Nie mogła zapamiętać , że zamiast standardowej śmietany wrzucić można oliwę i sok z cytryny .

Nie wiem, co za tym stoi , że ludzie tak bardzo boją się nowych smaków. Czy to kwestia przyzwyczajeń i tradycji? Czy może jedzenie jest dla wielu osób tylko dostawcą energii i nie skupiają uwagi na tym, co jedzą? Czy to może wina tego, że tak naprawdę w większości domów gotowanie staje się przykrym obowiązkiem kobiet, które dodatkowo mają jeszcze kupę zadań do wykonania i jakakolwiek kreatywność zostaje zduszona w zarodku przez natłok obowiązków i żądań , które atakują ze wszystkich stron?

Moja mama ma na przykład zasadę, że nigdy nie przygotuje czegokolwiek z przepisu, którego wcześniej u kogoś nie spróbowała. To samo tyczy się przypraw, nowych produktów, innych sposobów przyrządzania. My z siostrą stałyśmy się swego czasu kuchennymi rewolucjonistkami, a to nie tylko jeśli chodzi o wyeliminowanie mięsa, a potem innych odzwierzęcych składników z codziennego menu. Wyobrażacie sobie, że pierwszy raz świadomie jadłam potrawę z bazylią czy szpinak , kiedy przeszłam na wegetarianizm i zaczęłam sama gotować mając 13 lat? Na szczęście część przypraw na stale zagościła w kuchni moich rodziców, wzbogaconej też o nowe wegetariańskie i wegańskie potrawy. Jednak mama niestety nie zmieniła swojego podejścia , co do eksperymentów z nieznanym.

Powinnam zatem wykazać więcej zrozumienia i też zaczynam dzielić się z Wami przepisami na potrawy, które wydają mi się proste w przygotowaniu. Oczywiście nie będzie to starta marchewka czy ogórek pokrojony na talerzu, bo to lekka przesada. Chciałabym jednocześnie, abyście też nie trzymali się twardo wszystkich proporcji/składników/przypraw . Za jednym razem sałatka może być ze świeżym szczypiorkiem, a drugiego dnia to samo powtórzycie zmieniając gamę przypraw. Patrzcie na te przepisy jako na pewną inspirację do własnych tworów. Eksperymentować, eksperymentować i jeszcze raz eksperymentować.

Niech gotowanie będzie pasją i przyjemnością, a nie przykrym elementem do odhaczenia na liście codziennych obowiązków. Gotujcie ze znajomymi, rodziną, dziećmi. Niech Wasi partnerzy/mężowie włączą się w ten proces, bo nie ma typowych zajęć dla kobiet i zajęć dla mężczyzn( w sumie temat na osobną rozprawę, bowiem definicja płci jest bardzo umowna i nie powinno się przypisywać żadnej z nich określonych cech i ról do spełnienia) .
Jednak nie wychodząc poza krąg tej refleksji - każdy/ - a z Was może stać się dobrym kucharzem i kucharką. Trzeba to tylko w sobie odkryć i nie bać się nowych wyzwań, ot co.

Przepis:
- 2 duże kalarepy, obrane i starte na grubo
- kawałek kapusty pekińskiej, posiekanej (opcjonalnie, ja dodałam bo została w lodówce)
- 2 łyżki płatków migdałowych
- pół szklanki drobno posiekanych orzechów włoskich
- olej z pestek winogron (lub dowolny neutralny w smaku)
- sól , odrobina białego pieprzu

Wszystkie składniki wymieszać, przyprawić i podlać olejem. Gotowe!

Szybkie kremowe lody banan - straciatella.

2010-08-30T08:34:00.000-07:00

Podstawą dobrych lodów bananowych jest odpowiednie przygotowanie bananów. Najlepsza opcja to po prostu pokrojenie bananów na plasterki i wrzucenie ich w worku/pojemniku do zamrażarki. Ważne, aby banany były w miarę możliwości nieposklejane, co ułatwi porcjowanie. Jeśli jednak zbiją się w większe kule, wystarczy porządnie pouderzać nimi o podłogę i kłopot z głowy.

Lody bananowe możecie serwować same lub z dodatkami. Przepraszam za niewyraźne zdjęcie, ale aparat odmówił posłuszeństwa i trzeba było posiłkować się komórką.

dwie garści mrożonych plastrów bananowych
5 kostek wegańskiej czekolady

Wyciągnij banany z zamrażarki i odstaw je na 10 minut, aby troszkę odtajały. Następnie zmiksuj je blenderem na gładką masę. I gotowe! Masa jest bardzo gęsta i bez problemu można ją nakładać gałkownicą.
Najlepiej używać blendera z metalową końcówką (na allegro można dostać dużo fajnych sprzętów z drugiej ręki w rozsądnej cenie), która nadaje się do kruszenia lodu. Sprawdzają się tutaj także specjalnie blenderowe pojemniki z dużymi ostrzami. Jeśli masz blender plastikowy, to lepiej przygotuj się na katastrofę :)

Lody bananowe są same w sobie słodkie i po miksowaniu nabierają kremowej konsystencji. Jeśli chcemy przygotować wersję straciatella, musimy wcześniej rozpuścić czekoladę w kąpieli wodnej i odstawić do ostygnięcia. Następnie do pojemnika z lodami wlewamy łyżeczką cienkie strużki czekolady, ciągle mieszając - pod wpływem temperatury lodów czekolada zastyga natychmiast, a mieszanie sprawa się wszystko kruszy się elegancko.

Jeśli zaopatrzycie się w wegańskie wafelki do lodów to już możecie urządzić sobie prawdziwą ucztę.

Malinowo- gruszkowy koktajl na surowym d.i.y mleku ryżowym.

2010-08-19T02:09:00.000-07:00

Strasznie lubie mleka domowej roboty. Juz kiedyś prezentowałam Wam przepis na migdałowe, a teraz nadszedł czas na coś innego- mleko ryżowe.

Przepis generalnie jest identyczny jak na tym blogu, jednak ja nigdy nie dawałam octu. Czasem daje kilka kropel soku z cytryny, ale pomijam ten składnik z reguły. Jeśli nie lubicie smaku takich mlek bezpośrednio to zawsze warto zamieniać nim sojowe we wszelkich wypiekach , naleśnikach, plackach.
Opieranie swojego odżywania tylko i wyłącznie na samych przetworach sojowych, też raczej do niczego dobrego nie doprowadzi. Pomijając już dużo kontrowersji jakie wokół soi krążą ,warto po prostu szukać ciekawych zamienników i urozmaicać swoje życie. Bo nadmiar soi dobry to nie jest, zarówno jeśli chodzi o nasze zdrowie, jak i ekologię oraz prawa człowieka (wybrałam tylko dwa przykłady artykułów). I może te dwa ostatnie obszary nie są zależne od samej rośliny , ale od przedsiębiorstw nastawionych na pomnażanie zysków za wszelką cenę. I nie zrzucajcie drodzy Czytelnicy całego problemu na tzw. przemysł sojowy i wegetarian żądnych nowych wrażeń, bowiem 90% produkowanej obecne soi przeznaczone zostaje na paszę dla zwierząt. Zatem kto tutaj faktycznie napędza to błędne koło?
Jednak i apel do wszystkich niemięsożerców, aby też nie spoczęli na laurach i nie uważali swojej decyzji za szczyt zaangażowania w rozwiązywanie problemów świata. Trzeba mieć oczy otwarte i nie skupiać się tylko i wyłącznie na jednej sprawie. Bowiem problem wyzysku ludzi i innych zwierząt oraz degradacja planety są ze sobą tak mocno związane, że nie sposób rozpatrywać ich z osobna.

Odezwą się głosy, że co ja tutaj mówie skoro nawet nazwa mojego bloga o tofu się rozchodzi. Ja sama też mam w tym swój mały udział, ponieważ jem soję, jem tofu, pije mleko. Jednak staram się ograniczać jej spożywanie i badam etykietki produktów, jeśli chodzi o moje zdrowie. Jeśli natomiast idzie o względy etyczne i wspieranie niefajnych rzeczy swoimi pieniędzmi- to uwierzcie mi, ale nie pamiętam kiedy ostatnio wydałam pieniądze na sojowy produkt. Trzeba wiedzieć, gdzie szukać :)

Do koktajlu wróćmy . Mleko ryżowe jest dość specyficzne w smaku i konsystencji, niemniej nie utrudnia to przyrządzenia smacznego napoju idealnego na każdą okazję.

pół litra mleka ryżowego domowej roboty (nieosłodzonego )
pół szklanki malin świeżych
dwie ultra słodkie i dojrzałe gruszki, pokrojone w kostkę

Całość zmiksuj blenderem i gotowe!

Totalnie darmowa konfitura morelowa & rabarbarowy kompot z recyklingu.

2010-08-16T04:54:00.000-07:00

Lipcowe upały były dość niekorzystnym okresem na pozyskiwanie darmowego jedzenia z kontenerów. Wysokie temperatury sprawiły, że śmietnik działał jak piekarnik-inkubator, wszystko niestety psuło się w zastraszającym tempie . Ciężko było trafić na jakiekolwiek przydatne do spożycia produkty. Jednak mamy już sierpień, pogoda bardziej sprzyjająca i łowy coraz obfitsze.

Nie będę wypisywała ile znowu naznosiliśmy jedzenia do domu, bo za długo by wymieniać. Podaje zatem dwa przepisy na szybkie wykorzystanie sezonowych znalezisk.

Konfitura morelowa

15 moreli
łyżeczka syropu z agawy lub cukru trzcinowego

Morele wypestkuj i pokrój w kostkę. Smaż w rondelku przez pół godziny na wolnym ogniu, aż woda odparuje. Na koniec możesz osłodzić, jeśli będzie taka potrzeba.

Kompot z rabarbaru

pęczek rabarbaru
kilka łyżek cukru trzcinowego
2 litry wody

Rabarbar obierz ze skórki, pokrój na drobne kawałki. Zalej wrząca wodą i gotuj pod przykryciem przez 20 minut. Następnie przecedź przez sitko , posłódź do smaku.

***

Niby tylko smarowidło i niby tylko napój, ale niestety - tradycje domowych przetworów zanikają. W szybkim świecie wygodniej jest wziąć dżem z polki w markecie i zapić go sokiem z kartonu. Nie wiecie nawet, ile niefajnych rzeczy ląduje w Waszych żołądkach, nie mówiąc już o horrendalnych ilościach cukru. A ile niepotrzebnych śmieci zasypuje planetę!
Robiąc dżemy, soki, kompoty w domu masz po prostu pewność co do składników użytych w czasie produkcji. Sam/-a kontrolujesz ilość cukru, jakość owoców. I przede wszystkim sam/ - a możesz mieć tą satysfakcję, że nabyłeś / - łaś jakieś nowe umiejętnośći, które pozwalają Ci zjeść dobrze i tanio (bądź za darmo :)) .
No bo chyba nikt nie będzie się kłócił ze mną, bowiem dżem z marketu ( zawartość wody z cukrem 70%; konserwanty, zagęszczacze, barwniki, chemia -20 %, zawartość owoców - 10 %) nijak ma się do prawdziwych domowych konfitur.
Bardzo wiele osób rezygnuje z przyrządzania domowych przetworów owocowych, tłumacząc to brakiem czasu. Nie będe się rozpisywać na temat tego, ale straszne jest to, że ludzie tak pozwalają pracy na odbieranie im życia. To temat na długi post.
Jedno tylko powiem- im mniej potrzebujesz, tym mniej wydajesz pieniędzy. Im mnie wydajesz pieniędzy, tym mniej musisz pracować. Jeśli coraz więcej rzeczy potrzebnych nabywasz darmowymi sposobami, może dojść do sytuacji, że z pracy zrezygnujesz w ogóle (tak,mieszkać też można gdzieś za darmo, wystarczy dobrze pokombinować). I wtedy cały swój wolny czas, całe odzyskane życie możesz poświęcić na spełnianie swoich pasji, pomoc innym, realizację marzeń. Nagle odkryjesz, że przygotowanie dobrego obiadu zajmuje raptem pół godziny, a słoiczek pysznych konfitur robi się praktycznie sam .

Ja sama jestem na drodze do całkowitego uniezależnienia się od pieniedzy, bowiem od kiedy przestałam się nimi przejmować, z każdym dniem zauważam , że coraz mniej ich faktycznie potrzebuję. Mam teraz bardzo dużo czasu na odkrywanie i uczenie się tego, na co jeszcze rok temu nie miałam szans. Spróbuj spojrzeć na kwestię pracy i pieniędzy inaczej niż do tej pory. Oczywiście, jeśli Twoja praca wiąże się z pasją i nie dbasz o finanse - jesteś na dobrej drodze. Jednak jeśli zmuszasz się do czegoś - po prostu przestań przykładać do tego tak wielką wagę. Tak naprawdę, im mniej się pieniędzmi przejmujesz, tym mniej Ci są potrzebne.

Podać przykład ? Dwa tygodnie spędzone w Czechach za 100 złotych,a byłoby jeszcze mniej, ale chciałam przywieźć kilka książek i zinów z Fluff Festu, festiwalu hc/punk , który odbył się pod koniec lipca w Rokycanach. Tak, nawet bilety wstępu udało się nam "odrobić". Trzeba tylko się rozejrzeć :)

Kolejny przykład , wizualnie udokumentowany? Tak, za darmo.

Bułeczki drożdzowe x2 : z brzoskwiniami, z borówkami.

2010-08-16T04:14:00.000-07:00

Podpatrzyłam ostatnio na tym blogu przepis , który postanowiłam przerobić na wegański. Swego czasu często piekłam bułeczki wykorzystując swój stary przepis na placek drożdżowy, jednak czasem warto coś zmienić. Zmodyfikowałam troszeczkę ilość składników, a wystarczyło tylko wyrzucić jajka (niczym nie trzeba ich zastępować, bowiem ciasto ładnie się trzyma, jest miękkie i wilgotne ) i zamienić mleko na sojowe , aby uzyskać doskonaly bazowy przepis pod wszelkie słodkie bułeczki. Tym razem wypełniłam je owocami, a niedługo zrobię takie z twarożkiem tofu na słodko.

0,5 kg mąki pszennej
50 g świeżych drożdży
2 czubate łyżki cukru trzcinowego
1/2 szklanki oleju
1 szklanka mleka soy (można użyć dowolnego roślinnego)
szczypta soli
dowolne owoce :) (ja miałam 20 dag borówek , a za pierwszym razem 2 duże brzoskwinie )
Do posmarowania: odrobina roslinnego mleka wymieszanego z odrobiną oleju.

Najpierw musimy przygotować zaczyn: wymieszać drożdże z odrobiną cukru i ciepłego mleka, odstawić do wyrośnięcia na kilka minut. Pozostałe mleko podgrzać, wymieszać z olejem, cukrem i solą. Następnie dodać mąkę wymieszaną z zaczynem. Wyrobić dokładnie ciasto , przykryć ściereczką i odstawić na pól godziny do wyrośnięcia. Z ciasta formować okrągłe bułeczki, ułożyć na blasze i w każdej zrobić zagłębienie dnem szklanki, a następnie napełnić je nadzieniem. Drożdżówki posmarować mixem mleko+olej i piec w temperaturze 200 stopni C przez 15-20 minut.

Bułki z borówkami nie są zarumienione, a winą tego jest psujący się piekarnik gazowy . Jednak zapewniam Was, że upiekły się i smakowały.

Za to bułki z brzoskwiniami pieczone były w warunkach ekstremalnych - zepsuła się dolna grzałka w piekarniku moich rodziców, a jakoże ciasto było już gotowe postanowiłam upiec je korzystając z opcji grill z termoobiegiem w 150 stopniach, bo bałam się , że się spalą . Siedziałam dzielnie i ciągle kontrolowałam ich wygląd i o dziwo , wyszły elegancko. Nie mam ostatnio szczęścia do piekarników, oj nie mam.

Masło z orzechów nerkowca z wanilią. Bórówki, jagody, maliny!

2010-08-11T04:16:00.000-07:00

Nerkowiec to chyba mój ulubiony orzech. Już prezentowałam Wam rozmaite przepisy na twarożki i kremy z jego udziałem. Nie wiedzieć czemu, nie pokazałam Wam jeszcze domowego masła nerkowcowego. Wiem, że wygląda prawie identycznie jak reszta nerkowcowych past i smarowideł. Ale spróbujcie przygotować go sami w domu, a zauważycie różnice. Gładka konsystencja przypominająca wszelkie smooth peanut butter. Słodkawy smak w połączeniu z wanilią sprawia, że można zjeść słoiczek łyżeczką. Na bazie tego przepisu możecie zrobić też masło z blanszowanych migdałów czy standardowe masło orzechowe.

Masło z orzechów nerkowca z wanilią

300 g nerkowców
łyżka cukru pudru
pół łyżeczki sproszkowanej wanilii
łyżka oleju rzepakowego

Suche nerkowce wrzucacie do jakiegoś wąskiego naczynia i kruszycie blenderem. Następnie dodajecie cukier, wanilię i ucieracie na gładką pastę , stopniowo dodając po odrobinie oleju. Całe miksowanie powinno trwać minimum 5 minut na najwyższych obrotach , bowiem im dłużej miksujesz tym lepsza konsystencja. Można przechowywać je w lodówce przez tydzień (o ile wytrwa).

Nadaje się jako krem do muffinów, nadzienie do naleśników, smarowidło do tostów czy kanapek ze świeżymi owocami tj. na załączonym obrazku.

Jak już jesteśmy przy malinach, jagodach i borówkach - koktajl z ich dodatkiem.

1 szklanka mleka roślinnego (miałam ryżowe)
kilka malin
łyżka jagód
łyżka borówek

Miksujecie aż do rozdrobnienia wszystkich owoców.

Znowu tarta - tym razem jabłkowa z owsianą kruszonką.

2010-08-09T14:01:00.000-07:00

Miałam w lodówce ostatnią kostkę margaryny, więc trzeba było ją jakoś skutecznie wykorzystać. Jak już o tym mowa - małe ogłoszenie : nie wybiera się nikt do Niemiec? Potrzebowałabym nowy zapas Alsanu, więc jak coś piszcie na maila:)

Ciasto kruche generalnie jest szalenie wygodne i szybkie w przygotowaniu. No i uniwersalne, a to się liczy. Możesz ogarnąć na tym samym przepisie tartaletki, ciasto śliwkowe i wegański quiche z cukinią i kremową masą z nerkowców. Co lepsze, można zrobić więcej porcji i trzymać w zamrażarce nawet przez dwa tygodnie.

Na początku weganizmu, kiedy o margarynie 100% cruelty free mogłam tylko pomarzyć (w sklepach nie było , tak jak i nie ma do tej pory , zakupy w internecie były jeszcze zbyt drogą inwestycją, a do tego nie miałam jeszcze takich dobrych kontaktów , żeby transporty taniej margaryny niemieckiej pod dom sobie zafundować - tak jak czynię to dzisiaj) wymyśliłam sobie przepis na ciasto kruche na oleju. No może nie do końca samodzielnie, bo zawsze tam gdzieś inspiracje z puszka.pl zostały, jednak trzymało się elegancko, chrupko i nie przypominało podeszwy. Kilkukrotnie podawałam go juz na blogu (chociażby tutaj ). Czasem wracam do tej opcji, jednak nieporównywalnie lepszym jest jednak ciasto na margarynie. Inna konsystencja, bardziej kruche,nie rozpada się na kawałki. Dodatkowym atutem jest też fakt, że można rozwałkować je na naprawdę cieniutki placek (czego niestety nie da się zrobić z ciastem na oleju) .

Jednak bezkonkurencyjnie najlepszą z takich opcji, jest ciasto z dodatkiem śmietanki sojowej lub jogurtu sojowego. Zachodzi jakaś dziwna interakcja pomiędzy margaryną a śmietanką/jogurtem , która czyni ciasto kruche po prostu najsmaczniejszym. I tyle w temacie. :)

Łapcie przepis!

Tarta jabłkowa z kruszonką owsianą

Ciasto:

1 szkl. mąki pszennej
1/2 kostki margaryny
1 łyżka cukru trzcinowego (lub 2 jeżeli używasz jogurtu)
1/4 łyżeczki soli
1/2 szkl. śmietanki soj lub jogurtu soj naturalnego

Nadzienie:

3 jabłka, pocięte w plasterki
łyżka cukru z wanilią
łyżka cynamonu

Kruszonka:

2 łyżki mąki pszennej
2 łyżki cukru trzcinowego
3 łyżki płatków owsianych
3 łyżki oleju

Składniki ciasta zmiksować aż się ładnie połączą. Najlepiej zrobić to w kolejności margaryna z cukrem i solą, mąka, śmietanka/jogurt. Następnie ciasto włożyć na minimum godzinę do lodówki lub 25 minut do zamrażarki. Potem wyłożyć formę na tartę owym ciastem (można posmarować blachę olejem, ja mam taką z nieprzywieralną powłoką, więc omijam ten etap po prostu) . Teraz układacie jabłka - po kolei tak, aby plasterki na siebie nachodziły. Tak jak we wszystkich książkach kucharskich. I sypiecie cynamonem i cukrem z wanilią. Przygotowujecie kruszonkę - mieszacie suche składniki i potem dodajecie olej - którą rozsypujecie po cieście.

Ciasto spędza godzinę w piekarniku nagrzanym do temperatury 200 stopni C.

Voila!

Ultra gęsta zupa z cukinii i porów ze świeżym oregano.

2010-08-09T05:13:00.000-07:00

Jest dużo darmowej cukinii i porów, więc trzeba jakoś je spożytkować. Przepis może nie jest nadzwyczajny, ale za to w 30 minut możecie przyrządzić gar pożywnej zupy, która bardzo dobrze smakuje także na zimno.

3 cukinie ze skórką, pokrojone w kostkę
2 pory, pokrojone w talarki
kilka ząbków czosnku
6 ziemniaków, umytych i pokrojonych w kostkę
2 marchewki , umyte i pokrojone w kostkę
2 litry wody
olej
przyprawy: sól, pieprz, pęczek świeżego oregano

Pory, posiekany czosnek, ziemniaki i marchewkę podsmaż na odrobinie oleju. Po kilku minutach zalej wodą, dodaj sól i pieprz. Po około 15 minutach gotowania dodaj cukinię. W razie konieczności podlej wodą. Następnie , kiedy warzywa zmiękną , zmiksuj wszystko blenderem na gładko. Dodaj posiekane drobno oregano i wymieszaj.
Zupę podałam z odrobiną śmietanki sojowej i kiełkami lucerny , wyhodowanymi własnoręcznie na parapecie.

O! A jak się hoduje kiełki? Bierzesz duży słoik. Wrzucasz łyżkę dowolnych nasion na kiełki (lucerna, rzeżucha, soczewica, ciecierzyca, słonecznik, brokuły, rzodkiewka , soja, fasola mung, wszystko co chcecie). Zalewasz te kiełki na 12 godzin wodą, a na słoik nakładasz gazę owiniętą gumką. Po upływie tego czasu wylewasz wodę i stawiasz na parapet. Potem 2-3 razy dziennie zalewasz kiełki wodą na 15 minut, odlewasz ją i stawiasz ciągle na parapet. W zależności od nasion i warunków czas kiełkowania wynosi od 2 do 5 dni.

Dwie jedyne słuszne formy jedzenia bobu.

2010-08-09T04:53:00.000-07:00

Przeglądając różne blogi kulinane widziałam mnóstwo przepisów na potrawy z bobu. Podobnie jak z fasolką szparagową , nie wyobrażam sobie takiego marnowania tego cudownego warzywa jak np. tworzenie zupy-krem, pasztetów , past. Ała! Bób sam w sobie jest tak idealny, że najlepiej smakuje bezspośrednio po ugotowaniu (preferuję gotowanie na parze), obrany z łupinek lub nieobrany i lekko przyprawiony solą morską (teraz wykombinowałam taką z dodatkiem lawendy, ha ) i polany olejem lnianym.

Wygląda tak jak na załączonym obrazku. I apel -nie obierajcie młodych ziemniaków i marchewki. Wystarczy je tylko porządnie umyć, a wartości nieoceniona.

Drugą dopuszczalną opcją zjedzenia bobu, jest podsmażenie z cebulką i czosnkiem na odrobinie oliwy . Wygląda wtedy tak jak na zdjęciu numer jeden.

Korzystajcie , póki jest sezon!

Moccha ciacha z lukrem.

2010-08-04T13:21:00.000-07:00

Bez kitu, to chyba jedne ze smaczniejszych ciastek jakie jadłam. Nie dość , że mają dobrą konsystencję - ultra mięciutkie, ciągnące się, takie "chewy" jakby rzec po angielsku. To jeszcze kawowy smak - aaaaa. I lukier na koniec - mistrz!
Koniecznie wyprobujcie, bo bardzo łatwe i szybkie w wykonaniu. Przepis zaczerpnięty stąd.

Składniki na 20 ciasteczek:

2 szkl. mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
2 łyżki kawy rozpuszczalnej (jeśli ktoś nie uznaje kofeiny to z powodzeniem może zastosować zbożową)
1/4 szkl. ciepłego mleka roślinnego
3/4 kostki margaryny, pokrojonej w kostkę
3/4 szkl. cukru trzcinowego
1 łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią

Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia i solą. Kawę rozpuścić w ciepłym mleku. W dużej misce utrzeć margarynę z cukrem. Dodać kawę i wymieszać. Następnie partiami dodawać suche składniki i ucierać , ucierać , ucierać na gładką masę. Potem formować kulki wielkości orzecha włoskiego i układać na blasze, lekko tylko spłaszczając. Pieć 10 minut w temperaturze 200 stopni.

A kiedy ostygną polać lukrem kawowym - pół szklanki cukru pudru wymieszaj z miksturą przygotowaną z łyżeczki kawy rozpuszczonej w dwóch łyżkach wrzątku. W razie gdyby wyszła gęsta pasta dodawaj odrobinę wrzącej wody do uzyskania zadowalającego efektu. Konsystencja powinna być taka lejąca jak gęsty syrop/karmel , a potem lukier przed zjedzeniem powinien stwardnieć.

Tarta śliwkowo - jabłkowa na czekoladowym spodzie.

2010-08-04T12:38:00.000-07:00

Przewracam totanie do góry nogami kolejność postów, którą sobie ładnie ułożyłam w głowie. Jednak wszystko poszło w łeb, bo wybieram najkrótszą opcję i narazie same przepisy.
Prokrastynacja to dobra wymówka na wszelkie takie historie. Zasłaniam się , zasłaniam się!
Na komputerze mnóstwo zdjęć jedzenia, które ostatnio przygotowuję, jednak nie mogę się zmobilizować , żeby wszystko na bieżąco uaktualniać. Nie obiecuję poprawy, bo wiem, że zaraz książka będzie ważniejsza po prostu.
Jednak wrzucę je wszystkie, bo nawet same notki z przepisem spotykają się przecież z dużym zainteresowaniem.

Praktycznie całe ciasto - poza margaryną i kakao- przygotowałam z darmowych składników. Taaak, mąka też ze śmietnika ! Rozważcie taką opcję. Proporcje podaję na blaszkę o średnicy 24 cm, z której wychodzi około 12 rozsądnych kawałków.

Ciasto:
1 szkl. mąki pszennej
0,5 kostki margaryny
2 łyżki cukru trzcinowego
2 łyżeczki kakao ciemnego
0,25 - 0,5 szkl. wody zimnej bardzo

Nadzienie:
2 małe jabłka, pocięte w plasterki
10 śliwek, pociętych w plasterki
łyżka cukru z wanilią

Kruszonka:
3 łyżki mąki pszennej
3 łyżki cukru trzcinowego
szczypta kakao ciemnego
3 łyżki oleju

Krok piewszy - ciasto. Mąkę , cukier i kakao wymieszać w misce. Dodać pokrojoną w kostkę margarynę i miksować , aż wszystkie składniki się połączą. Stopniowo dodawać odrobinę wody, tak aby wyszło ładne , zwarte ciasto. Następnie - wyłożyć nim dokładnie foremkę.
Krok numer dwa: owoce ładnie ułożyć na spodzie czekoladowym. Posypać cukrem waniliowym.
Krok trzeciiiii: wymieszać składniki kruszonki i sypnąć na owoce
Krok przedostatni: wstawić do piekarnika rozgrzanego do temperatury 200 stopni Celsjusza i piec około 55 minut.
Krok ostatni : sami dobrze wiecie :)

O jedzeniu koncertowym słów kilka...

2010-07-31T01:24:00.000-07:00

Trochę czasu minęło od ostatniego posta. Pomijając dwutygodniową wyprawę do Czech i kompletny brak dostępu do internetu (celowo zamierzony) po prostu nie mogłam się zebrać do kupy i wygospodarować odrobiny czasu , aby zadbać o bloga. Pojawi się zatem notka, która winna zaistnieć w sieci 11 lipca , jednakże dopadają mnie straszne stany rozleniwienia i sprawa wygląda tak, jak wygląda.

Dzisiaj będzie słów kilka o jedzeniu koncertowym.

Nie wszyscy czytelnicy bloga o tym wiedzą, ale weganizm i ekologia to tematy , które jako stały element w latach 90. wpisały się w ideologie towarzyszące ludziom zaangażowanym w tzw. scenę (nie cierpię tego określenia, ale jak to inaczej ująć? ) hardcore/punk. Dzisiaj niestety może idee te nie są aż tak silne i popularne jak kiedyś, brak im tej dynamiki, aktywności, niemniej jednak pojawiają się osoby, dzięki którym ciągle tematy żyją. Poza zaangażowanymi kapelami , których teksty można sobie z powodzeniem wydziarać na klacie, dużą rolę odgrywają osoby prowadzące distra , stoiska z ulotkami, piszące ziny, a wreszcie - przygotowujące wegańskie jedzenie na koncert. Kasę uzyskaną w ten sposób można zawsze przeznaczyć na coś dobrego, a w ostateczności - na dopłatę do benzyny dla kapeli :) . I totalnie możesz sobie pozwolić na olew sanepidu. Wystarczy pomysł, odrobina cierpliwości , dobrej woli, higieny i wygłodniałe tłumy .

Nie wiem jak w innych miastach, ale w Poznaniu sytuacje kiedy nie ma jedzenia na koncertach należą do rzadkości. Poza dobrym dodatkiem do imprezy stoisko z jedzeniem stanowi doskonałą okazję do rozmowy na o wiele ważniejsze tematy. Sprawdza się tutaj stara gadka, że przez żołądek do serca . Co prawda większość osób przychodzących na koncerty to wegetarianie i weganie ( te idee tak silnie dryfują , że jak przeanalizuję lodówki swoich znajomych, to ciężko znaleźć jakiegokolwiek mięsożercę), jednak zawsze pojawia się ktoś nowy , dla kogo idee te to czarna magia owinięta w kiełki i surową kapustę. Kiedy zaserwujesz mu aromatyczny gulasz , falafele i muffinę z kremem najpierw zamknie przysłowiowy pysk , a potem zobaczysz efekty , kiedy po kilku tygodniach oznajmi , że przestał jeść mięso.

Kilka porad technicznych dla każdego, kto chciałby spróbować swoich sił w ramach d.i.y cateringu :
1. Oceń , ile porcji jedzenia będziesz potrzebował/ -ła. Pomocne staje się śledzenie popularności danego koncertu na lastfm lub forum hardcore.pl :) Dla bezpieczeństwa zawsze sprawdza sie 40 porcji jednego dania, bo nawet jeśli się nie sprzeda to możesz to potem spałaszować na drugi dzień na obiad bądź rozdać znajomym.
2. Nie przeceniaj swoich możliwości - jeśli gotujesz w pojedynkę przygotuj po prostu garnek sosu/gulaszu , ugotuj do tego kilogram ryżu i gotowe. Zawsze lepiej na początku wybadać teren, a potem kiedy będziesz miał/miała więcej czasu i dodatkowe ręce do pomocy możesz zdziałać więcej.
3. Planuj dania tak, aby niosły one za sobą minimalne koszty . Postaraj się o darmowe jedzenie (śmietniki, ryneczki, supermarkety) , a jeśli już nie ma możliwości - wybieraj najtańsze opcje. Zawsze lepiej jest dodać do gulaszu krajanke sojową niż wędzone tofu albo parówki sojowe. Tańszym rozwiązaniem jest blaszka ciasta czekoladowego (mąka, woda, olej, kakao, cukier) niż sernik z malinami i bitą śmietaną. Oczywiście na koncercie może pojawić się wszystko - trzeba tylko kombinować.
4. Dowiedz się, czy w lokalu, w którym organizowany jest koncert jest możliwość podgrzania jedzenia. Jeśli nie ma, a np. udostępnią ci kontakt do podłączenia maszynki elektrycznej to jest dobrze. Jeśli niestety nie ma opcji , to musisz przygotować coś, co będzie smakowało na zimno. Wspaniałym rozwiązaniem są burgery.
5. Nigdy, ale to przenigdy nie narzucaj cen z kosmosu. Policz sobie, ile pieniędzy potrzebujesz , aby koszty jakie poniosłeś / łaś zwróciły się. Możesz potem doliczyć trochę, aby pieniądze , które w ten sposób uzyskasz można było przeznaczyć na coś dobrego. Kiedy jedzenie przygotowuje po totalnie niskich kosztach, to stawiam puszkę i każdy może wrzucić ile chce i jeść ile chce.
6. Talerze, sztućce , serwetki. Najlepiej jest, kiedy mogą być to normalne naczynia wielokrotnego użytku. Z tego też powodu ja preferuje stoiska z jedzeniem na skłocie, gdzie masz pod dostatkiem talerzy i sztućców i nie musisz się zamartwiać o to, jak to wszystko ogarnąć. Kiedy jednak stoisko jest gdzieś indziej, to kiedy tylko mogę to przynoszę swoje sztućce. Z talerzami jest gorzej . Oczywiście można zaopatrzyć się w takie biodegradowalne wytworzone ze skrobi kukurydzianej, co nie jest już takim problemem, bo w każdej hurtowni AGD czy większym markecie można je dostać. Jednak to są dodatkowe koszty. Jeśli nie masz tyle pieniędzy to lepiej zainwestować w jedzenie tzw. do ręki (muffiny, burger, calzone, ciastka) , a gulasze/ryże nakładać na papierowe tacki. Jeśli już korzystasz z plastiku - postaw torbę do segregacji odpadów, przejrzyj talerze zanim je wyrzucisz , bo wiele można przemyć i wykorzystać ponownie.

Przykładowe menu (to, co na zdjęciu powyżej) przygotowane zostało na koncert Anchora i Burst In, przez kilka osób , w dwóch ekipach , w jednym mieszkaniu , na 4 palnikach , jednym piekarniku i jednej małej zamrażarce. Upiekłam z moim chłopakiem tartaletki z malinami i galaretką; muffinki waniliowe z kremem i wisienką, calzone z warzywami i soczewicą. Madzia przygotowała ze swoim chłopakiem, siostrą i koleżanką Weroniką : pierogi z jagodami i sosem waniliowym (180 sztuk!) i burgery z ciecierzycy. Oprócz tego zrobiliśmy wspólnie jedzenie dla dwóch kapel - ryż z warzywami, surówka kotlety z ciecierzycy. Całość zajęła trochę czasu (zwłaszcza , że dziewczyny same zbierały jagody ! ), a na dworze doskwierały temperatury rzędu 40 stopni w cieniu. Oprócz tego resztę lady zajeły ziny, ulotki ,itp. I warto było! Dlaczego?

Dla wielu osób rozmowa przy wegańskim posiłku to pierwszy i najważniejszy krok do zmiany sposoby myślenia i postrzegania siebie i rzeczywistości. Część osób idzie dalej, część zatrzymuje się na tym pierwszym stopniu. Jednak każda zmiana jest bardzo ważna. Większość moich znajomych zainteresowała się tematem właśnie w tym środowisku. I te idee - weganizm, sxe, ekologia, anarchizm to coś , co jest dla mnie w tym wszystkim najważniejsze. Muzyka jest dodatkiem do przekazu , środkiem , który pomaga wyrazić emocje, ból i strach, nadzieję i radość. Środkiem , który pozwala Ci wykrzyczeć wszystko, co dobre i złe.

Pomimo tego, że zostałam wegetarianką na długo przed tym zanim usłyszałam o czymś takim jak hardcore , a punk kojarzył mi się tylko z płytami Włochatego (odradzam szczerze, ale to temat na osobne rozkminy dotyczące hipokryzji) kultura ta wiele wniosła w moje życie . I wiem też , że nadal wśród ludzi pokutuje stwierdzenie, że wszystkie punki noszą irokezy , słuchają sex pistols i piją tanie wino. A skłoty to komuna -melina , gdzie kwitnie dilerka, codziennie odbywają się orgie , a zjadanie małych dzieci jest na porządku dziennym. Moja mała rada - proponuję poczytać coś innego niż podręcznik z wosu, bo kultura ta niejedno ma imię . Dzięki niej, dzięki zaangażowanym ludziom , których spotykałam i wciąż spotykam na swojej drodze sama się zmieniam. Moje poglądy wciąż ewoluują, staram sie robić coraz więcej i więcej. I pomimo tego, że ostatnio wiele osób chce zepchnąc całą kulturę hc/punk tylko do wymiaru muzyki i stage dive'ów na koncertach (które są zajebiste! , ale to nie wszystko), nadal istnieje silna grupa, która chce czegoś więcej i daje coś więcej.

Naprawdę życzę każdemu , żeby kiedyś dotarł do takiej grupy ludzi. I stał się nie tylko biernym słuchaczem, ale czynnym i żywym elementem, który tą społeczność kształtuje.

Placki ziemniaczane ze świeżym oregano i hummusem.

2010-07-08T08:11:00.000-07:00

Ostatnio ciągle mam fazę na rozmaite placki. Zresztą na innych blogach też sporo tego :)
A placki ziemniaczane najlepiej na świecie smakują z sosem pomidorowym i hummusem. I nie kłócić się! Żaden tam cukier, owoce czy inne pierdoły. Nie ma tu miejsca na takie herezje.

Składniki:

kilogram ziemniaków
cebulka
2 łyżki mąki kukurydzianej
sól, pieprz, czosnek granulowany
garść posiekanego świeżego oregano
olej do smażenia

Ziemniaki i cebulę obrać, zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Można też przepuścić wszystko przez sokowirówkę (co praktykuję) celem zaoszczędzenia czasu, palców i nerwów. Następnie dodać mąke, przyprawy i dokładnie wymieszać. Jaka winna być konsystencja masy na placki ziemniaczane to chyba każdy w życiu chociaż raz widział. Jeśli mieliście zbyt wodniste ziemniaki to zwiększacie ilość mąki. Jeśli wyszło za suche (czyt. gęste :) ) dolewacie wody.
Nakładacie łyżkę masy na patelnię, spłaszczacieeeeee i smażycie na rozgrzanym ogniu do zarumienienia.

Podajecie koniecznie z hummusem , który przyrządzicie chociażby według tego przepisu lub z sosem pomidorowym (puszkę krojonych pomidorów duś na odrobinie oleju na wolnym ogniu przez pół godziny, posól , popieprz i dodaj trochę ziół). Można też obie rzeczy zastosować naraz.

Placki z ciecierzycy z suszonymi pomidorami i dipem z nerkowców.

2010-07-08T07:56:00.000-07:00

Placki z ciecierzycy są zmodyfikowaną wersją tegoż przepisu, zaczerpniętego z książki "Przemytnicy marchewki , groszku i soczewicy". Pierwszy raz jadłam je u mojej siostry, a sama postanowiłam dodać suszonych pomidorów i wyszło ekstra. Całość jest tak prosta w wykonaniu i uległa wszelkim modyfikacjom, że aż miło.

szklanka suchej ciecierzycy
czubata łyżka suszonych pomidorów w płatkach
płaska łyżeczka soli
pieprz, czosnek granulowany, bazylia
3/4 szklanki wody
olej do smażenia

Ciecierzycę namoczyć w lodówce przez noc. Następnie odlać wodę i zmielić całość blenderem na gładką masę, dodając stopniowo 3/4 szklanki wody. Masa powinna mieć konsystencję podobną do ciasta na placki ziemniaczane. Dodać przyprawy, a jeśli ciasto jest zbyt rzadkie/gęste można poratować się dodając mąki kukurydzianej/wody .

Smażyć na rozgrzanym oleju na rumiany kolor .

Dip z nerkowców z koperkiem i szczypiorkiem przyrządzicie na bazie podstawowego przepisu na twarożek nerkowcowy.
Paczkę nerkowców namoczyć na noc. Następnego dnia odlać wodę, dodać łyżkę oleju i ząbek czosnku. Posolić i miksować do uzyskania gładkiej konsystencji, stopniowo dodając pół szklanki lub więcej wody. Wymieszać z posiekanym koperkiem i szczypiorkiem.

Botwinka nieklasyczna z mlekiem kokosowym.

2010-07-08T07:24:00.002-07:00

Zebrało się trochę zdjęć jedzenia z ostatnich dni. Generalnie bardzo rzadko jadam zupy , stąd też stosunkowo mało przepisów na nie. Zupy w mojej kuchni pojawiają się tylko i wyłącznie wtedy , kiedy mamy zbyt dużo śmietnikowych warzyw i nie nadążamy z przerobieniem (zawsze idealne warzywne zupy krem ze wszystkiego co się nawinie) bądź też wtedy, kiedy nie chce/nie mogę spędzać za dużo czasu przy gotowaniu.

Teraz było inaczej. Pyszne młode buraczki z ogródka doczekały się honorowego dania. Część liści poszła do różnych sałatek, inspirowanych tymi i tymi przepisami.

Ale i tak nie ma lepszego pomysłu na młode buraki niż botwinka. W tym wypadku nie taka klasyczna , bo zabielana mlekiem kokosowym :) Połączenie mistrz , słodkawy smak przypominający śmietankę, a zapach kokosów ledwo wyczuwalny, jednym słowem można oszukiwać. Aha - zupa była w 99% freegańska :) (właśnie za wyjątkiem ww. mleka)

Składniki:

2 pęczki botwinki
3 młode marchewki
kawałek pora
kilka łodyżek natki pietruszki i listków selera
sól, pieprz, 1 liść laurowy, 2 ziarenka angielskie
mała puszka mleka kokosowego
łyżka mąki pszennej
łyżka oleju
2,5 l wody

Marchew siekamy w kostkę, pora w talarki i całość przesmażamy minutę na oleju. Botwinkę siekamy, liście odkładamy na bok, a łodyżki i bulwy dodajemy do garnka z pozostałymi warzywami i znowu chwilę smażymy. Dolewamy wodę, dodajemy przyprawy i sól i gotujemy przez 10 minut. Następnie dodajemy resztę botwinki oraz posiekaną natkę i liście selera. Gotujemy przez kilka minut , aż zmiękną. Mleko mieszamy dokładnie z łyżką mąki pszennej i dolewamy na sam koniec do zupy , ciągle mieszając.
Przed podaniem można posypać kiełkami, koperkiem, pietruszką czy czym sobie wymyślicie.

Vegan distro odsłona pierwsza.

2010-06-29T07:41:00.001-07:00

Jakiś czas temu w głowie mojej i głowie mojego chłopaka zrodził się pomysł, żeby rozkręcić małe distro z wegańskim, ekologicznym stuffem, po to, żeby rozstawić się czasem z tym na koncertach i generalnie szerzyć idee, które niestety w środowisku hc/punk troszeczkę podupadają.Gromadzimy ziny, broszury, ulotki, książki. W planach napisanie paru rzeczy i koszulki .
Na razie postanowiliśmy wybadać szlaki i przy okazji zakupów zagranicą sprowadzić do kraju dwie niedostępne, aczkolwiek ultra potrzebne rzeczy, których niestety albo nie można u nas dostać albo są w takich cenach, że za głowę można się złapać.
Zamówienia składajcie na revolution_action@tlen.pl.

Multiwitamina VEG1. Opakowanie 90 tabletek - cena: 45 zł.

Owszem, dobrze zbilansowana dieta wegańska dostarcza organizmowi wszystkiego, czego tylko trzeba. Pozostaje jednak jeden problem, o którym wszędzie głośno się trąbi. Chodzi mianowicie o suplementacje B12. Nie ma bardziej sprawdzonego suplementu niż ten, zatwierdzony przez Vegan Society. Tabletki o smaku czarnej porzeczki (trochę to naciągane, bo są po prostu słodkie:) ) zapewniają dzienne zapotrzebowanie na witaminy B2, B6, B12, D, kwas foliowy, jod, selen. Tabletki przed połknięciem trzeba rozgryźć, o.

Składniki:
Sugar, Dextrose, Acacia, Selenomethionine (Selenium), Stearic Acid, Flavour (Blackcurrant), Ergocalciferol Preparation (D2), Pyridoxine Hydrochloride (B6), Magnesium Stearate, Riboflavin (B2), PVP, Folacin (Folic Acid), Potassium Iodide (Iodine), Cyanocobalamin (B12)

***

Prezerwatywy Glyde Ultra, zatwierdzone przez Vegan Society. 3 sztuki - cena 9 zł.

W Polsce nie można nigdzie dostać wegańskich środków antykoncepcyjnych. Problem był już wielokrotnie przedyskutowany i wybadany u popularnych producentów. Wszystkie środki hormonalne (pigułki , plastry , zastrzyki , spirale i inne cuda niewidy), które przede wszystkim są testowane na zwierzętach, mogą też zawierać odzwierzęcy progesteron i estrogen. Poza tym jak dla mnie to zbyt duża ingerencja w naturalny rytm organizmu , a także na swój sposób pewne uzależnianie swojego ciała i narzucona odgórnie kontrola nad sobą . Jednak na tych słowach skończę, bo się rozkręcę i znowu poleci długi refleksyjny post. Innym razem! :)

Podobny problem dotyczy także prezerwatyw, globulek, kremów itp. Środki nawilżające w tym przypadku są testowane na zwierzętach , a do produkcji lateksu, z którego kondomy są wykonane, używa się kazeiny - białka mlecznego. Nie , nie sieję paniki ani nie roztaczam jakiejś chorej propagandy , bo niby po co miałabym to robić. Możecie o tym przeczytać nawet na stronach internetowych producentów prezerwatyw. Więc skoro nie pijesz mleka , dlaczego miałbyś/ miałabyś wspierać ten bezsensowny przemysł podczas uprawiania seksu ?

Na szczęście jedną z pewnych firm, dostępnych w Europie , jest Glyde Health.

Dlatego też, w ramach swoich domowych zapasów :), postanowiliśmy zamówić ich jeszcze więcej. Mamy zbiorcze opakowanie, dlatego prezerwatywy będą odpowiednio dobrze zapakowane i zabezpieczone.

Klasyczne pierogi z kapustą i grzybami.

2010-06-29T07:24:00.000-07:00

Kiedy wyjezdzam do rodziców , to niezależnie od pory roku zawsze króluje kapusta. Moja mama umie ogarnąc wegańskie potrawy, ale jakoże gotuje tak tradycyjnie, że już bardziej się nie da, to nie jest skora do eksperymentów. Tym razem były gołąbki, młoda duszona kapusta i pierogi z kapustą i grzybami, które przygotowała babcia.

Łapcie przepis:

1 kg mąki pszennej
ciepła woda do zagniecenia ciasta
sól
1 kg kapusty kiszonej
trzy garści suszonych grzybów
1 cebula
olej do smażenia
sól
pieprz

Łączymy składniki ciasta, tj. mąkę , wodę i sól i wyrabiamy. Ciasto musi być gładkie, elastyczne i powinno dać się wałkować.
Przygotowujemy farsz. Grzyby moczymy w letniej wodzie przez godzinę, potem gotujemy do miękkości w osolonej wodzie. Kapustę siekamy i gotujemy do miękkości, odcedzamy, wyciskamy. Cebulę kroimy w kostkę i podsmażamy na oleju. Całość mieszamy, można dodać odrobinę bułki tartej, żeby fajnie związała farsz. Przyprawiamy.
Po wystygnięciu farszu formujemy pierogi i gotujemy je w osolonej wodzie.

Można dodatkowo okrasić je cebulką lub sojowymi skwarkami (suchy granulat sojowy wrzucasz na olej , przyprawiasz solą i pieprzem i smażyć aż będzie brązowy)

Wypełnione jagodami razowe bułeczki drożdżowe z otrębami .

2010-06-28T04:05:00.000-07:00

Spędziłam weekend u rodziców, a to oznacza większą swobodę w dysponowaniu piekarnikiem, niż warunki , które mam tutaj na miejscu. Bardzo rzadko robię ciasto drożdżowe, ponieważ wiąże się to ze spędzaniem zbyt dużej ilości czasu na "nic nierobieniu" u teściów w oczekiwaniu , aż ciasto przez te połtóra godziny wyrośnie.
Denerwuje mnie niesamowicie, kiedy ktoś mi mówi, że nigdy nie czeka aż ciasto wyrośnie/ że skraca czas oczekiwania do pół godziny / że ma olew. Potem z reguły narzeka, że nie ma ręki do wypieków, że piekarnik nie dopieka, że mąką nie taka.
Ciasto drożdżowe musi rosnąć i tyle. Im dłużej tym lepiej. Jeśli nie będziecie cierpliwi, to wyjdą Wam gniotowate bułki, którymi można co najwyżej wybić szybę w banku :)

Składniki:

1,5 szkl. mąki pszennej tortowej
1 szkl. mąki pszennej razowej typ 2000
0,5 szkl. cukru trzcinowego
1 opakowanie suchych drożdży (7 g)
1 szkl. mleka ryżowego lub innego roślinnego
szczypta soli
łyżka oleju
1 szkl. jagód + łyżka cukru trzcinowego

Mąki, cukier , drożdże i sól mieszamy dokładnie. Potem dolewamy stopniowo mleko i dodajemy olej , wyrabiając dokładnie ciasto. Cały proces powinien trwać około 5 minut. Ciasto w misce przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 1,5 godziny do wyrośnięcia.

Następnie formujemy nieduże kulki (z tej proporcji wyszło mi 9) . Każdą kulkę spłaszczamy w dłoniach, nakładamy po łyżeczce jagód wymieszanych z cukrem, zawijamy i formujemy bułeczkę. Kładziemy na blaszkę nasmarowaną olejem i odstawiamy na pół godziny. Potem smarujemy odrobiną mleka i sypiemy otręby.
Potem pieczemy w temperaturze 200 stopni przez 20 minut.

Totalnie freegański barszcz biały z bakłażanowym bekonem.

2010-06-28T03:38:00.000-07:00

Jak już ostatnio wspominałam, odzyskaliśmy jedną miejscówkę, jeśli idzie o śmietnikowe łowy. Jak widać na załączonym obrazku można tam znaleźć nawet wegański koncentrat barszczu białego. Nigdy nie przyrządzałam zupy z takiego wynalazku, ale był mało chemiczny, więc dlaczego nie zaryzykować?
Tradycyjnie takie zupy jada się z jajkiem, kiełbasą i innymi tego typu syfami, ja proponuje smaczniejszą i lżejszą wersję. Przepis na bakłażanowy bekon znajdziecie tutaj . Ja co prawda przyrządziłam marynatę ziołową (bazylia, oregano, tymianek i czubryca), ale obie wersje będą pasować.

Składniki:

1 butelka barszczu białego (500 ml)
2, 5 litra wody
1 młody seler z nacią
2 pietruszki z nacią
2 marchewki
kawałek pora
10 małych ziemniaczków
liść laurowy, ziele angielskie, sól, pieprz
1 mała cebulka
ząbek czosnku
łyżka oleju
dużo majeranku

Warzywa (poza cebulą i czosnkiem) kroimy w drobną kostkę, natkę siekamy i wszystko wrzucamy do wrzącej wody. Dodajemy 2 kulki ziela angielskiego i dwa liście laurowe. Gotujemy do miękkości. Ja część naci gotuje zawsze w całości, bo nie lubię pływającego nadmiaru zieleniny w zupie, a potem ją wyciągam i coś kombinuje.
Kiedy warzywa zmiękną, solimy i dodajemy pieprzu. Następnie wlewamy barszcz i gotujemy na wolnym ogniu przez 5 minut od czasu do czasu mieszając. Dodajemy majeranek rozcierając go w dłoniach.
Cebulkę i czosnek drobno siekamy i dusimy na oleju. Dodajemy do zupy i dokładnie mieszamy. Przed podaniem na zupę kładziemy kilka plastrów bakłażanowego bekonu .

***

A jak wyglądają warzywa ze śmietnika ? Przekonajcie się sami .

Wszystko poza sojową śmietanką i margaryną (na najwyższej półce po lewej) było za free.

Truskawkowo - śmietankowe lody.

2010-06-25T04:42:00.000-07:00

Niby sobie obiecałam, że zadbam o bloga etc. , jednak na dobrą sprawę nie mam nawet zdjęć do wrzucania, bo bardzo mało czasu spędzam w kuchni. W końcu mam trochę wolnego czasu, więc przyrządzam dzbanek koktajlu owocowego z mlekiem sojowym, biorę książkę i relaks.
Dookoła tyle świeżych warzyw i owoców, że pochłaniam je bez zbytniej obróbki. Ostatnio dorwaliśmy też dobre miejsce na dumpsterowe łowy, zatem żyć nie umierać :)

Upały doskwierają, więc jeśli już coś ciepłego to nieskomplikowana potrawa składająca się po prostu z warzyw ugotowanych na parze. No i tutaj nie ma żadnych wybitnych receptur, poza schematem - umyj , pokrój, wrzuć na sitko i gotuj przez 10 minut .

Jednak czerwiec bez truskawek to nie czerwiec. I lato bez lodów to nie lato!

Składniki (na 12 foremek muffinowych):

1 kg truskawek
1 opakowanie sojowej śmietanki (lub pół szkl. gęstego mleka kokosowego)
kilka łyżek cukru trzcinowego

Umyj truskawki, obierz szypułki. Dodaj śmietankę i cukier. Zmiksuj porządnie , wlej do foremek, wstaw do zamrażalnika na kilka godzin.
Na zdjęciu specjalnie zostawiłam to w stanie niezmiksowanym, jednak polecam lekko rozmrożone lody utrzeć blenderem na gładką masę, formować kulki i koniecznie poszukać wegańskich wafelków do lodów .
I jeśli idzie o mrożenie małych porcji - silikonowe foremki babeczkowe doskonale się sprawdzają w tej roli.

Zielone szparagi w cieście francuskim.

2010-06-16T23:22:00.000-07:00

Kiedy wczoraj robiłam rundkę po ryneczkach to po prostu nie mogłam się nadziwić, że tak pachnie wszystko. Truskawki wskakują już w codzienne menu kilogramami - albo świeże albo koktajle albo zmrożone musy. Któregoś dnia wrzucę zdjęcia truskawkowe, bo to jak bardzo elastyczny jest ten owoc to masakra.
Kolejną zajawką są zielone szparagi. Ich plus to 3 minuty gotowania na parze i już można ogarnąć pożywne i wartościowe danie.
Poniżej ekspresowy przepis, bowiem całość zajmuje jakies 15 minut łącznie z pieczeniem.

płat gotowego ciasta francuskiego
garść zielonych szparagów
kilka plasterków wędliny sojowej
sól, pieprz, rozmaryn

Ciasto pokrój na trojkąty. Na każdym układaj kilka szparagów (wcześniej je tylko umyj i odłam zdrewniałe łodyżki), kawałek wędliny sojowej i przypraw. Zawiń brzegi ciasta i wstaw do rozgrzanego piekarnika na 10 minut lub troszkę dłużej - w każdym razie piecz tak długo, aż ciasto wykaże wszelkie oznaki dobrze upieczonego ciasta francuskiego .
Podałam je z sosem bazyliowym z tofu, który można zrobić na bazie tego przepisu , po prostu zamieniając rukolę na garstkę listków bazylii i lekko rozrzedziwszy całość polać elegancko talerz.

A poniżej jeszcze zdjęcia moich ukochanych d.i.y roślinności okiennych. Prawda, że ślicznie rosną?

Comebackowe tofu w orzechowej skorupce.

2010-06-16T07:36:00.000-07:00

Wracam do życia. Odzyskuje życie. Masakra!

Trochę syfu ostatnio mi się zwaliło na głowę, stąd taka długa nieobecność , ale już jest dobrze. Dziś minęło. Idę zaraz ogarnąć obiad , a tymczasem łapcie to.

kawałek miękkiego tofu
mąka orzechowa (lub garść drobno drobno drobno! zmielonych orzechów ziemnych)
2 łyżki wegańskiego "miodu" (mam jeszcze słoik domowej produkcji mojego kolegi) lub syropu klonowego
szczypta rozmarynu
sól, pieprz

Tofu pokrój na 1 cm plastry. Natrzyj solą i pieprzem. W miseczce wymieszaj rozmaryn z mąką orzechową. Tofu smaruj cienką warstwą miodu/syropu z obu stron i obtaczaj w mące orzechowej. Smaż przez kilka minut na patelni, uważając szalenie bo się uwielbia przypalać.

Na talerzu serwowane z ziemniaczkami i paskami cukiniowymi.

Tort borówkowy.

2010-05-31T12:12:00.000-07:00

Tort według mojego standardowego przepisu, z tą małą nowością , że borówki królowały. Darmowe, a jakże inaczej :) Kwiatek usypany startą czekoladą od szablonu logo Vegan Society.
Warstwy ciasta nasączone syropem tym razem bezalkoholowym posmaruj konfiturą z borówek. Syrop przyrządzisz w bardzo prosty sposób - pół szklanki wody, sok z jednej cytryny, 2 łyżeczki wegańskiego miodu cynamonowo-mandarynkowego od kolegi Xaviera ciężko go dostać poza Toruniem i koncertami czy imprezami, na których się czasem zjawia, więc możecie zastąpić melasą lub syropem klonowym czy złocistym . Stwierdzam, że syropy bezalko są lepsze.
Ciasta nie jadłam, ale ponoć piłkarze po sobotnim meczu , który odbył się w ramach Dni Weganizmu byli zadowoleni:) Już niebawem na stronie fotorelacja z imprez. Ostatecznie muszę stwierdzić, że imprezy się udały. Teraz czas ostatecznej mobilizacji i wracam do pisania pracy seminaryjnej.

Pozostaje nam zatem delektować się wizualnie! Przepraszam, za tą gazetę - pośpiech, pośpiech.

Praliny "rumowe"

2010-05-29T05:11:00.000-07:00

Słowo rumowe ujęłam w cudzysłów, bo właściwie to rumu w nich brak. Nie kupuję alkoholu z tej prostej przyczyny , że go nie piję , więc poradziłam sobie używając aromatu rumowego do ciast. Efekt bardzo dobry. Wymyśliłam je w oparciu o przepis na popularne szwedzkie kuleczki chokladbollar, który możecie znaleźć między innymi tutaj.

Składniki (na bardzo dużo pralin):

250 g płatków owsianych
4 łyżki cukru dark muscovado
2 łyżki ciemnego kakao
3 tabliczki gorzkiej wegańskiej czekolady ( ja użyłam kuwertury, która jest awymiarowa, ale sądzę , że objętościowo odpowiadać będzie właśnie 3 tabliczkom)
fiolka aromatu rumowego
migdały
rozpuszczona czekolada do obtoczenia lub wiórki kokosowe

Płatki wymieszane z cukrem zalewacie wrzątkiem i odstawiacie na 20 minut , aż zmiękną. Potem odlewacie wodę, jeśli taka w ogóle została. Dodajecie aromat, kakao i miksujecie blenderem, aż płatki zamienią się w gładką masę. Potem dodajecie 3 tabliczki rozpuszczonej uprzednio czekolady i dokładnie mieszacie , aż wszystko się ładnie połączy. Wstawiacie do lodówki na kilka godzin albo do zamrażarki na godzinkę :) . Potem formujecie kulki wielkości orzecha włoskiego , w środek każdej z nich wciskacie po migdale. Następnie obtaczacie w rozpuszczonej czekoladzie lub wiórkach i wstawiacie do lodówki na kilkanaście minut, aż czekolada stwardnieje.
Voila!

Tarta ze szpinakiem i pieczarkami pod kołderką kremu z nerkowców

2010-05-26T00:49:00.000-07:00

Smakowała godnie. Zawsze robiąc tarty,pizze, lasagne, zapiekanki szukam instynktownie czegoś , co zrobi przyjemną warstwę wierzchnią , czegoś co fajnie wypełniłoby rolę sera. Najczęsciej pojawia się beszamel, krem z tofu , a tym razem wpadłam na nowe rozwiązanie. Enjoy!

1 op. ciasta francuskiego (obadaj skład, czy aby na pewno wegańskie)
250 g świeżego szpinaku
ząbek czosnku
sól, pieprz , odrobina gałki muszkatołowej
200 g pieczarek, pokrojonych w plastry
2 cebule, drobno posiekane
pół kostki tofu wędzonego, pokrojone w drobną kostkę
łyżka koncentratu pomidorowego, papryka słodka, sól, pieprz, zioła prowansalskie
olej do smażenia

Ciasto wykładamy do tortownicy i nakłuwamy widelcem. Szpinak myjemy i całe liście wrzucamy do rondelka . Dusimy na oleju aż zmięknie, dodajemy roztarty ząbek czosnku, sól, pieprz i gałkę muszkatołową. Na patelni podsmażamy cebulkę i pieczarki. Jak będą miękkie dodajemy tofu , koncentrat i przyprawy i dusimy jeszcze przez chwilę.
Na ciasto kładziemy warstwę szpinaku, a na nią warstwę pieczarkową.
Całość przykrywamy tym:

200 g nerkowców, namoczonych na noc lub zalanych na 15 minut wrzątkiem
łyżka płatków drożdżowych (można pominąć, ale dają fajny posmak)
sól morska ziołowa
pieprz
3 łyżki oleju
pół szkl. wody
2 łyżki mąki ziemniaczanej

Jest to przepis na klasyczny twarożek z nerkowców, z tym wyjątkiem, że dodając 2 łyżki mąki ziemniaczanej sprawisz, że całość ładnie się zwiąże. Zmiksuj wszystkie składniki poza wodą i mąką. Potem stopniowo dolewaj wody, aby uzyskać konsystencję gęstej śmietany. Na koniec wymieszaj z dwoma łyżkami mąki ziemniaczanej i nałóż na tartę. Można dodatkowo posypać ziołami prowansalskimi.

Całość należy zapiekać przez 25 minut w temperaturze 200 st. C. Jeśli macie piekarnik elektryczny to przyrumieńcie tartę, bo moja w gazowym zawsze blada wychodzi.